Ի՞նչ հե­ռա­հար նպա­տակ է հե­տապն­դում հե­տև­ո­ղա­կան ար­շավն ազ­գա­յին ինք­նու­թյան ինս­տի­տուտ­նե­րի դեմ

Ցանկացած ժողովուրդ ունի իր ուրույն արժեհամակարգը, և մարդկանց մոտ արմատավորված այդ արժեքների համախումբը որոշիչ նշանակություն է ունենում մարդու աշխատանքի, ընտանիքի, առողջության և այլ կարևոր ոլորտներում կայացվող որոշումների վրա, հաճախ նաև՝ ենթագիտակցական ազդեցություն:

Եվ պատահական չէ, որ ազգային արժեքներով են պայմանավորված նաև ոչ միայն մարդկանց ապրելակերպը, այլև ինքնությունը և ինքնության գիտակցումը։ Իսկ որքան բարձր է ինքնության գիտակցումը, այնքան մեծ է ժողովրդի իմունիտետը արտաքին և ներքին ազդակների ու վտանգների նկատմամբ։

Դարերի ընթացքում ձևավորվել է հայերի ինքնությունը և ազգային արժեքների բաղադրիչը, որը յուրահատուկ պատնեշ ու վահան է դարձել մեր ժողովրդի համար։ Եվ այս տեսանկյունից պետք է դիտարկել, որ տարբեր ժամանակաշրջաններում Հայաստանի վրա իրենց տիրապետությունը հաստատող պետությունները կամ ազգերը առաջին հերթին փորձել են ներգործել ժողովրդի արժեքային համակարգի վրա՝ երկիրը հպատակեցնելու նպատակով։

Այդ պատճառով ժամանակի ընթացքում հարվածի տակ են հայտնվել մեր լեզուն, հավատը, մշակույթը և ազգային ինքնության այլ տարրեր։ Սակայն հայ ժողովուրդը ի վիճակի է եղել պատվով դուրս գալ դարերի փորձությունից և պահպանել ազգային նկարագիրը։

Ազգային ինքնության տարրերի ամրապնդումը ոչ պակաս կարևոր նշանակություն ունի նաև ներկայումս, քանի որ Հայաստանը գտնվում է շատ բարդ աշխարհաքաղաքական դիրքում և երկու կողմից շրջապատված է թշնամական երկրներով (Թուրքիա, Ադրբեջան), որոնք սպառնալիք են ներկայացնում մեր ազգային անվտանգությանը։

Եվ քաղաքացիների մեջ սկզբում տպավորություն էր, թե գործող իշխանությունները հատուկ տեղ կհատկացնեն մեր ազգային արժեքային համակարգի ամրապնդմանը, քանի որ դրանով վերջիվերջո նաև գլոբալ առումով անվտանգության հարց է լուծվում, սակայն այդ տպավորությունը թյուր էր։ 

Ընդհակառակը՝ գործող իշխանությունները իրենց կողմից վարվող քաղաքականության արդյունքում շարունակում են հարվածի տակ դնել մեր ազգային արժեքային համակարգի հիմնասյուները։ 

Նախ և առաջ իշխանությունները փորձում են արժեզրկել սեփական պատմությունը, քանի որ բացահայտ վարկաբեկման արշավ է տեղի ունենում այն զինվորականների և գործիչների դեմ, ովքեր իրենց էական մասնակցությունն ունեն Արցախի ազատագրության հերոսամարտին։ Նրանք պիտակավորվում են, իսկ իրական հերոսներ են համարվում մերօրյա հեղափոխականները։ 

Սրան զուգահեռ՝ իշխանությունները քայլեր են ձեռնարկում հայագիտական առարկաների դերակատարությունը կրթական համակարգում թուլացնելու նպատակով։ Դրա համար էլ որոշվեց «Հայոց լեզու», «Հայ գրականություն» և «Հայոց պատմություն» առարկաները բուհերում դարձնել ոչ պարտադիր։

 Բացի դրանից, իշխանությունները շարունակում են ճիգեր գործադրել «Հայոց եկեղեցու պատմություն» առարկան դպրոցական ծրագրերից դուրս հանելու նպատակով։

Որքան էլ զարմանալի է՝ իշխանությունները սրանով չեն սահմանափակվում և ազգային արժեհամակարգի թուլացմանն ուղղված այլ քայլեր ևս ձեռնարկում են՝ ֆինանսավորելով հանրության համար անընդունելի բովանդակություն ունեցող ծրագրեր։ 

Բայց ամենաանընդունելին այն է, որ իշխանությունները թիրախավորում են մեր եկեղեցին՝ փորձելով այն անձնավորելու միջոցով թիրախավորել։

Թերևս իշխանությունները չեն գիտակցում, որ եկեղեցին մեր պետականության կարևորագույն ինստիտուտներից է և պատմության ընթացքում անուրանալի դերակատարություն է ունեցել ոչ միայն մեր մշակույթի և լեզվի պահպանության, այլև մեր ինքնության ամրապնդման և դարերի փորձություններին դիմագրավելու առումով։ Ժամանակի ընթացքում, երբ հայ ժողովուրդը զրկված է եղել պետականությունից, ժողովրդի համախմբումը և կառավարումն իրականացվել է եկեղեցու միջոցով։

ԱՐԹՈՒՐ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ