Ի՞նչ տարբերություն սենդվիչի և բուտերբրոդի միջև, ինչպե՞ս է ի հայտ եկել սենդվիչի գաղափարը

Սենդվիչը (անգլերեն՝ sandwich) երկու կամ մի քանի շերտ հացից (հաճախ՝ բուլկուց) և մեկ կամ մի քանի շերտ մսից կամ այլ միջուկից կազմված ուտեստ է: Տարբերությունը բուտերբրոդից այն է, որ վերջինս սովորաբար հացի մեկ շերտ է (կարագով), որի վրա դրվում են բաղադրիչները: Այսինքն՝ սենդվիչը հացի կամ բուլկու երկու շերտերի միջև դրված բաղադրիչների ամբողջությունն է (փակ բուտերբրոդ): Սենդվիչի ֆրանսիական տարբերակը կոչվում է կրոկ-մեսյե, իտալական տարբերակը՝ պանինի: Սենդվիչի պատմությունը սկսվում է խաշած միսը հացով համադրելու գաղափարից, որը պատկանում է Ջոն Մոնտգյուին՝ գրաֆ Սենդվիչին: 

Փաստորեն, հենց այդ պատճառով էլ այդ հասարակ ուտեստը կոչվում էր «սենդվիչ»: 

Պետք է նշել, որ հացի մեջ փաթաթելու կամ հացի վրա այլ բաղադրիչներ դնելու գաղափարը իրականում ի հայտ է եկել դրանից շատ վաղ, ընդ որում, դա եղել է տարբեր մշակույթներում: Գրաֆ Սենդվիչը ապրել է 18- րդ դարում և շատ հեռու է եղել խոհարարական գործից: 

Նա Մեծ Բրիտանիայում զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ: Այդ իսկ պատճառով Ջոնին հիշում են ոչ միայն որպես սենդվիչի ստեղծող, այլ նաև որպես Հյուսիսային Ամերիկայի գաղութների համար մղվող պատերազմի մասնակից, որտեղ Բրիտանիան պարտվել է: Պատմում են, որ գրաֆ Սենդվիչը, լինելով չափազանց խաղամոլ և թղթախաղի մեծ սիրահար, սիրել է խաղի ընթացքում հաց ու խաշած միս ուտել: Այդ կերակուրը նրա ծառան խաղի ընթացքում բազմիցս է մատուցել: 

Ըստ մեկ այլ վարկածի, գրաֆ Սենդվիչը բնութագրվել է որպես աներևակայելի աշխատասեր անձնավորություն, և նա, իր քաղցը բավարարելու համար, առանց աշխատանքը դադարեցնելու մշտապես միս և հաց է վայելել ուղղակի իր աշխատասենյակում: Ընդ որում, գրաֆը չի հրաժարվել այն ուտել, եթե նույնիսկ աշխատասենյակում կողմնակի մարդիկ են եղել: 

Ցանկացած դեպքում ակնհայտ է, որ գրաֆ Սենդվիչը սննդի նկատմամբ չի եղել պահանջկոտ, ուստի հացի վրա դրված եփած միսը լրիվ բավարարել է նրան: Այնուամենայնիվ, պետք է նաև հաշվի առնել այն, որ թղթախաղով զբաղվելու պատճառով այդ մարդը ունեցել է նաև փողի պակաս, որը ևս մեկ պատճառ կարող էր հանդիսանալ նրա կողմից սննդում սենդվիչներ օգտագործելու համար, քանի որ դա էժան է: Հետագայում հատկապես անգլիական մեծ քաղաքներում սենդվիչը դարձել է սնվելու մշակույթի անքակտելի մասը: 

Լոնդոնում գոյություն են ունեցել մեծ թվով ընկերություններ, որոնք իրականացրել են սենդվիչների վաճառք: ԱՄՆ-ում գոյություն ունեն տարատեսակ սենդվիչներ: Չիկագոն հայտնի է իր՝ իտալական տարբերակով պատրաստված տավարի մսով սենդվիչով, Միլուոկին՝ սարդելկաներով և մարինացված կաղամբով սենդվիչների տեսականիով, Ֆիլադելֆիան՝ մսով և բրնձով սենդվիչներով, իսկ Լոս Անջելեսը՝ ֆրանսիական սոուս պարունակող սենդվիչներով: Նոր Օռլեանում առաջատար դիրքում «պո-բոյ» և «մուֆֆալետտա» սենդվիչներն են: Ներկայումս աշխարհում սենդվիչի վաճառքով զբաղվող ամենախոշոր ռեստորանային ցանցերն են McDonald's-ը, Subway-ը, Burger King-ը և այլն: