«Դժվարանում եմ այս իշխանության պահվածքը Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև հակամարտության հարցով նույնիսկ քաղաքականություն անվանել». Հակոբյան

NEWS.am-ի հարցազրույցը «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր, Վերածնվող Հայաստան կուսակցության ղեկավար Վահե Հակոբյանի հետ:

Պարոն Հակոբյան, ինչպե՞ս եք գնահատում Հայաստանի գործող իշխանությունների կեցվածքը Ռուսաստանի և Ուկրաինայի հակամարտության համատեքստում: Արդյո՞ք բավարար եք համարում Ուկրաինայում ՀՀ դիվանագիտական ներկայացուցչության գործունեությունը:

Դժվարանում եմ այս իշխանության պահվածքը Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև հակամարտության հարցով նույնիսկ քաղաքականություն անվանել: Ավելի կսազի անհետևողական, անհասկանալի և անտրամաբանական քայլերի խումբ ասելը: Այն ինչ տեսնում ենք, հերթական անգամ ապացուցում է, որ այս խմբակն ընդհանրապես ունակ չէ վերլուծել իրավիճակը, գնահատել ռիսկերը և հնարավորությունները, դրանից բխող քաղաքականություն մշակել: Դրա փոխարեն, փորձում են սեփական իշխանությունը երկարացնելու համար բավարարել այդ պահին արտաքին աշխարհից եկող պահանջները՝ երկիրը կանգնեցնելով նորանոր ցնցումների առաջ:

Ի՞նչ արեց այս իշխանությունը ստեղծված իրավիճակում: Նախ ԱԳՆ մամուլի խոսնակնի պատասխան, ուշադրություն՝ պետական ԶԼՄ-ի հարցի, շտապեց հայտարարել, որ Հայաստանի օրակարգում չկա Լուգանսկի և Դոնեցկի Հանրապետությունների ճանաչման հարցը:Հետո Եվրոպայի Խորհրդում Հայաստանի ներկայացուցիչն աջակցեց ՌԴ-ին՝ դեմ քվեարկելով կառույցից նրան հեռացնելուն: Եվ ընդամենը մեկ-երկու օր հետո առաջին անգամ պատմության մեջ ՄԱԿ Մարդու իրավունքների խորհրդում Հայաստանը չաջակցեց Ռուսաստանին ու ձեռնպահ մնաց հակառուսական բանաձևի քվեարկության ժամանակ, ինչի համար արժանացավ Ուկրաինայի գովերքին:Այդ ընթացքում էլ Երևանում անցկացվող ԵՎՐԱՆԵՍԹ ԽՎ Բյուրոյի նիստում ընդունվեց մի կողմից՝ մեր ազգային, պետական շահերի հետ որևէ կապ չունեցող, մյուս կողմից՝ հակառուսական հայտարարություն, իսկ հայկական պատվիրակության ղեկավարը որևէ կերպ չբացատրեց ամբողջ այդ գործընթացին չհակազդելը, իսկ հետո նաև իր քվեարկությունը:

Ի՞նչ քաղաքականություն է սա՝ երկու կողմին էլ գոհացնելու, թե՞ և՛ ՌԴ-ի, և՛ Արևմուտքի հետ նոր խնդիրներ ստեղծելու: Հայաստանի նպատակն այս իրավիճակում դիրքորոշում հայտնելը, կամ կողմերից մեկին պաշտպանելը չէ: Հայաստանն ունի իր խնդիրները, իր շահերը, որոնք պետք է առաջ մղի: Այժմ դիվանագիտական ու վերլուծական ողջ ներուժը պետք է կենտրոնացած լիներ Հայաստանի ու Արցախի համար հնարավոր ռիսկերը կանխարգելելու և հնարավորությունները մեծացնելու ճանապարհները գտնելու շուրջ: Բայց դա ազգային, պետական շահերով առաջնորդվող իշխանության պարագայում, իսկ այս իշխանությանը միայն սեփական շահերն են հետաքրքրում, նրանք մեկ նպատակ ունեն՝ հնարավորինս երկար կառչած մնալ աթոռներին:

Ինչ վերաբերում է Ուկրաինայում ՀՀ դիվանագիտական ներկայացուցչությանը, ապա աշխատանքը ՀՀ քաղաքացիների և մեր ազգակիցների հետ բավական ուշ սկսվեց և դրա արդյունքներն այսօր չենք տեսնում: Դրա փոխարեն, ստանում ենք մի շարք բողոքներ դիվանագիտական ներկայացուցչության անգործության, նրանց կողմից կազմակերպչական քայլերի բացակայության վերաբերյալ և այլն: Հասկանալի չէ, թե ինչ աշխատանք է տարվել, եթե տարվել է, Սփյուռքի հանձնակատարի կողմից մեր համայնքների հետ սահմանի երկու կողմերում:Հանձնակատարի խոսքերից էլ հասկանալի է դառնում, որ որևէ իրական ջանքեր չեն գործադրվում մեր հայրենակիցներին օգնելու համար:

Դեռ նախքան պատերազմի սկսվելը և՛ մեր դիվանագետները, և՛ Սփյուռքի հանձնակատարի գրասենյակը պետք է կապ հաստատեին ՀՀ քաղաքացիների և մեր հայրենակիցների հետ, ճշտեին ինչ աջակցություն կարող է պետք լինել նրանց և ամեն ինչ անեին հումանիտար խնդիրներումաջակցելու համար: Տպավորություն է, որ սահմանափակվել են միայն ԱԳՆ պաշտոնական հայտարարություններով: