«Ժողովուրդը մեղք է, մեր հայրենիքն այսօր շատ մեծ վտանգների առջև է կանգնած». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Արդարացի են այն մտահոգությունները, որ Հայաստանն ու Արցախը լինել-չլինելու ճամփաբաժանին են կանգնած: Երկրում սոցիալական բարդ պայմաններ են, տնտեսության և արտաքին քաղաքականության ոլորտներում արվող քայլերը չեն բավարարում քաղաքացիներին, հաղթահարված չեն պատերազմի հետևանքները, սպիացած չեն վերքերը, հասարակությունը պառակտված է, իրար չեն լսում, իրար դեմ են դուրս եկել: Ասում են՝ այսպես երբեք չի եղել, հակառակը՝ վտանգի պահին միավորվել ենք, հիմա արդարացված տագնապին միավորվել է բարկությունը, որը նաև փոխադարձ ատելության սերմեր է ցանում:

Գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Դավիթ Գասպարյանը նշում է՝ այն իրավիճակը, որ տեսնում է այսօր, և որը մեր շուրջն է, շատ տխուր ու ցավալի է: «Հայաստանի վիճակը շատ ծանր է: Էլ չեմ ասում տնտեսական, մշակութային, կրթական, այլ հենց ներկուսակցական, ներքաղաքական պայքարի առումով մեր երկրի վիճակը շատ ծանր է: Մենք դուրս ենք եկել մեր դեմ՝ մոռանալով ամենակարևոր սկզբունքի՝ միաբանության մասին, միաբանությունը, որը երկու ուժի ոչ թե հանում է իրար դեմ, այլ բերում է, կողք կողքի նստեցնում կլոր սեղանի շուրջ և ասում՝ քննարկենք մեր երկրի ճակատագիրը, ելք որոնենք: Ոչ թե իրար վարկաբեկենք, ստորացնենք, ձերբակալենք: Նպատակը երկիրն է, ոչ թե այս կամ այն անհատի շահը: Կարծում եմ, որ այսպես է դրված հարցը: Օր առաջ պետք է իրենց մեջ ուժ գտնեն, իրար դիմաց նստեն և ասեն՝ մեր երկիրն այսօր այս վիճակում է: Պատերազմում ծանր պարտություն կրեցինք, մեր ժողովուրդը հոգեբանորեն պարտված է, ջլատված, կորցրել է վստահությունն իր ուժերի հանդեպ, ազգային հպարտությունն ու արժանապատվությունը կորցրել է: Այսպես չի լինի: Պետք է քաղաքական ուժերը համախմբվեն և ելք գտնեն այս ճգնաժամից»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Գասպարյանը:

Նրա խոսքով, առաջնային է հասարակության պառակտվածությանը վերջ դնելը: «Այդ անջատվածությունը մտել է յուրաքանչյուր ընտանիք: Ամուսինը մի դիրքորոշում ունի, կինը՝ մեկ այլ: Իրար հետ չեն խոսում, տարբեր հեռուստաալիքներ են դիտում: Մտել է ընտանիք՝ եղբայրների մեջ, գյուղեր, քաղաքներ, համայնքներ: Մեզ կմիավորի ազգային սերն ու արժանապատվությունը, ազգին ծառայելու պատրաստակամությունը: Իրար դեմ դուրս գալով, իրար ոչնչացնելով՝ հարց չի լուծվելու: Պետք է ելք գտնենք: Մեր թշնամիները հիմա ուրախանում են սա տեսնելով: Ընդդիմության արդար ձայնը, նրա առաջ քաշած ազգային պահանջները կառավարությունը պետք է լսի, տարբերակներ պետք է գտնեն: Իմ կարևոր ասելիքը հետևյալն է՝ պետք է ազգային պետություն դառնանք»,-նշում է մեր զրուցակիցը: Ընդգծում է՝ եթե իշխանությունը չի բարձրաձայնում խնդիրների մասին, չի նշանակում, որ այդ խնդիրները չկան: «Եթե չեն խոսում գերիների մասին, չի նշանակում, որ գերիների հարցը լուծվեց, եթե չեն խոսում Ամուլսարի մասին, չի նշանակում, որ այդ հարցը ևս լուծվեց, եթե չեն խոսում «Նաիրիտ» գործարանի մասին, չի նշանակում, որ գործարանի հետ կապված հարցերը լուծվեցին: Այսպես լռության մատնելով, շրջանցելով, ստելով, խաբելով չի լինի: Ժողովուրդը մեղք է, մեր հայրենիքն այսօր շատ մեծ վտանգների առջև է կանգնած»,-ասում է գրականագետը:

Նա չի կարողանում իր անհանգստությունը, կուզեք անգամ զայրույթը թաքցնել կրթության ոլորտում կատարվողի վերաբերյալ: «Կրթական խայտառակ ծրագիրը՝ չափորոշիչ կոչվածը, դրել են շրջանառության մեջ և ըստ այդմ՝ ցանկանում են ազգակործան դասագրքեր ստեղծել, դպրոցը վերջնականապես քանդել: Այսպես չի լինի: Դպրոցն ազգի հիմքն է, մնացել է դա: Տնտեսությունը քանդվեց, ամեն ինչ քանդվեց, մնացել է դպրոցը: Մենք այսօր չունենք մշակույթ, այն, ինչ տեսնում ենք զարգվածային լրատվության միջոցներով, ցածր է, ողորմելի, պապուասների մակարդակի արվեստ է, անգամ արվեստ բառն է ափսոս օգտագործել: Մշակույթը հեռուստաընկերությունների միջոցով է մտնում յուրաքանչյուր ընտանիք: Մեր հեռուստահաղորդումներին նայեք: Այդ անիմաստ, ձայնագրած ծիծաղները, հումորը, վայրենի, տգետ ու գռեհիկ հայերենը: Այսպես ո՞նց կլինի, ախր, այս ո՞ւր ենք հասել»,-եզրափակում է Դավիթ Գասպարյանը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում