«Բոլորին խորհուրդ եմ տալիս երեխա ունենալ». Անի Խաչիկյան

Ցանկանու՞մ ես ստանալ Ավտովարկ ընդամենը մեկ օրում։ Պարզապես դիմիր առցանց, լրացրու օնլայն հայտը ԱՅՍՏԵՂ և մեր մասնագետները հաշված րոպեների ընթացքում կապ կհաստատեն քեզ հետ։ Լրացրու հենց հիմա

Անի Խաչիկյանի հետ հանդիպեցինք երեւանյան հորդառատ անձրեւից հետո, վատ եղանակի պատճառով այդպես էլ չկարողացանք դրսում լուսանկարել նրան: Դերասանուհին եկավ յոգայի մարզումից ու հագեցած օրվանից հետո: Զրուցեցինք սարերից, պատերազմի թողած վերքերից, կինոյում հայտնվելու ճանապարհից ու փոքրիկ Տեսլայից, որն ամբողջությամբ փոխել է նրա կյանքը:

- Անի, ինչպե՞ս են բացվում Ձեր առավոտները:

- Տղայիս մանկապարտեզ ուղարկելով, իսկ եթե գործ եմ ունենում, ինքս եմ պատրաստվում ու դուրս գալիս: Երբեք չեմ նախաճաշում, քանի որ նախընտրում եմ թեկուզ հինգ րոպե ավելի քնել:

- Ինչպիսի՞ն էր մանկության Անին ու ի՞նչ է նա իր հետ բերել մեծերի աշխարհ:

- Չեմ կարծում, որ մեծացել եմ. ես այս սոցիումի օրենքների մեջ չեմ տեղավորվել: Հասունացել եմ, ավելի ամուր եմ դարձել ու ինձ չեն կարող նեղացնել: Բայց այն երեխան, որը պատրաստ է աշխարհն ընդունել ու պարտադրում է, որ այն էլ իրեն ընդունի ու գրկի, չի մեծացել եւ չի էլ մեծանա: Մեծերի աշխարհը շատ արհեստական է ու մեզ մեզնից հեռացնում է:

- Ո՞րն է գեղեցկության մասին Ձեր առաջին հիշողությունը:

- Մայրիկիս պեպեններն են. ինձ համար դրանք միշտ յուրահատուկ սիրուն են եղել:

- Վերջին մեկ տարին բավական բարդ ու դժվար էր: Դուք կարեւոր ի՞նչ եզրահանգումներ արեցիք Ձեզ համար:

- Հասկացա, որ պետք է չկորցնել ապրելու, սիրելու, կարեկցելու կարողությունն ու կյանքի հիմնարար արժեքները՝ չփոխվել, չկոտրվել ու չչարանալ: Իմ ներքին մարտահրավերն ու դրա հաղթահարման ճանապարհն այդ արժեհամակարգի մեջ էր: Երբ ապրում ես այդ աստիճանի մեծ սթրես, ինչպիսին մենք ազգովի ունեցանք, ինչ-որ պահի պաշտպանական ռեակցիա է առաջանում ու ամեն ինչին սովորական ես վերաբերվում, հարմարվում ես: Դրա պատճառով էլ կորցնում ես մարդուն կարեկցելու ու ապրումակցելու շատ կարեւոր զգացումը:

- Բայց իրականում այդպես էլ կա. չես կարող միշտ նույն ուժգնությամբ կարեկցել ու ցավ ապրել:

- Դժվար հաղթահարելի փուլերից մեկն էլ այն էր, որ ինձ համար սովորական չդառնա, որ երեխաները կարող են անտուն, անհայր ու առանց ապագա լինել: Պատերազմի առաջին օրվանից ինձ արգելել եմ լացել, բայց դա նրանից էր, որ պետք էր պինդ լինել:

- Իսկ ամենաբարդն անձամբ Ձեզ համար ի՞նչն էր:

- Եսասիրական կհնչի, բայց իմ անձնական հիշողությունների հետ կապված կորուստը՝ Քարվաճառի դարպասների փակվելը: Ճապոնացիներն անեծք ունեն՝ ապրես փոփոխությունների ժամանակաշրջանում, ու մենք սերնդեսերունդ բեկումնային փուլերով ենք անցնում: Չես հասցնում քո կյանքի օրակարգն ինքդ սահմանել, քո տեղն է որոշվում, ու չես հասկանում այդ ամենի մեջ ինչպես տեղավորվել:

- Մասնագիտական առումով տարին ինչպիսի՞ն է, գո՞հ եք կատարած աշխատանքից:

- Տարին հետաքրքիր է սկսվել ու ավելի լավ է շարունակվում, մասնագիտական հմտությունների ձեւն ավելի շատ դեպի թատրոն է փոխվել՝ տարբեր ներկայացումների, ռեժիսորների եւ ձեւաչափերի տեսքով: Նաեւ մանկական այբբենարանի հաղորդավարի կերպարով աշխատեցի, մյուս նախագիծը շուտով կլինի: Ոչ թե որպես դերասան Անի Խաչիկյան հանդես կգամ, այլ՝ քաղաքացի: Բավարարվածություն եմ ստանալու իմ կատարած աշխատանքից:

«Սաթէ-Աթղը» թատերական միությունն այս ամիս հանդիսատեսի դատին կներկայացնի Քզավիե Դյուրանժեի «Մարդկային պատմություններ» պիեսը, որը կանանց համար գրված մենախոսություններից կազմված ստեղծագործություն է։ Ես էլ դեր ունեմ այդ ներկայացման մեջ, այն թատրոնի ու կինոյի միաձուլում է:

- Դերասաններից մեկը կինոն համեմատել է ամառանոցի, իսկ թատրոնը՝ տան հետ: Ձեր դեպքում ամեն մեկն ի՞նչ տեղ ունի:

- Ինձ համար երկուսն էլ տուն են, թեեւ բավական տարբեր: Տարբեր բարդություններ ունեն, այլ հարց է, թե որ խնդիրներն ես ադապտացված հաղթահարելու: Ես երկու աշխարհն էլ սիրում եմ, դժվարություններից էլ եմ հաճույք ստանում: Անտանելի է գրիմով սպասել, երբ դեմքդ լույսերի տակ ծորում է, էներգիադ՝ սպառվում, բայց հենց դա է այդ աշխարհի մի մասը: Թատրոնում էլ միշտ պետք է միացած լինես ու կենտրոնացած, մարմնիդ ու ամբողջ մկանային համակարգիդ վրա աշխատես:

- Իսկ ներկայացումներից հետո հոգնածություն շա՞տ է լինում:

- Սպառված ես լինում, բայց բեմում այդ ամենը չես զգում, տրվում ես աշխատանքին: Կուլիսներում ես զգում, որ հոգնել ես: Հակառակն էլ է լինում՝ կարող ես հոգնած լինել ու բեմից լիցքավորվել: Մոգական ու հեքիաթային աշխարհ է, դերասաններն ու ռեժիսորներն առանց բեմի չեն կարող, նրանք ոչ թե ծափերի եւ ուշադրության, այլ խաղի կարիք ունեն: Փոքրիկ Անին էլ մեծերի աշխարհ չի մտել, քանի որ մինչեւ հիմա ուզում է խաղալ, պարզապես խաղի ձեւն է փոխվել: Բեմի մարդկանց շատ դժվար է այդ խաղից դուրս գալ, իրենք չեն էլ ուզում մեծանալ:

- Գուցե իրենց համար դա իրական կյանքում չապրելու տարբերա՞կ է:

- Որովհետեւ հասուն մարդկանց աշխարհում հստակ կանոններ կան՝ սովորել, ընդունվել, մասնագիտություն ընտրել, անպայման եկամտաբեր, գտնել աշխատանք, կին կամ ամուսին, ունենալ երեխա, հիփոթեքով տուն, մեքենա, վարկեր, չունենալ սոցիումի կողմից չընդունված կամ չտեղավորվող անձնական կարգավիճակ:

- Մասնագիտությունից խոսենք, կինոգետ եք, ինչպե՞ս դերասանուհի դարձաք:

-Պետք էր վճարել ինստիտուտի վարձը, այդ ժամանակ աշխատում էի խմորեղենի արտադրամասում, շատ ժամանակ էր խլում ու էներգիա, բավարար գումար չէի ստանում ու դասերին էլ չէի հասցնում հաճախել: Առաջարկ եղավ սերիալից, որն ամենալավը չէր, բայց շատ ժամանակ չէր խլում ու գումար էի վաստակում: Հետո նոր առաջարկներ ստացա, «Կյանք ու կռիվը» ճակատագրական դարձավ, ավելի շատ բացահայտեցի իմ դերասանական կարողությունները: Դրանից հետո եղավ թատրոնից հրավեր, ու հասկացա, որ այս տարածությունից դուրս գալ չեմ ուզում: Իրականում մասնագիտությունն է ինձ ընտրել:

- Դուք հումորային ֆիլմերում եք նկարվել եւ պատերազմի մասին, ինչպիսի՞ն են Ձեր կերպարները:

- Բնավորությամբ ու կյանքի պատմություններով իրարից շատ չեն տարբերվում: Կուզեմ բացասական կերպար մարմնավորել, մի անգամ եմ նման դեր խաղացել, չեմ ասի՝ իմ հաջողված փորձերից էր: Այդ դեպքում լրիվ այլ աշխատանք է տարվում դրամատուրգիայի, կերպարի կառուցման, ներքին մոտիվացիայի առումով:

- Ձեր կերպարները հիմնականում սիրունիկ, բարի կանայք են:

- Որոնցից ես արդեն հոգնել եմ, դա էլ է կլիշե: Ինդուստրիան ու ընդունված կարծրատիպերը քեզ մտցնում են մի ամպլուայի մեջ, որում որոշ ժամանակ հետո սկսում ես սատկել: Զարգացում չես ապրում, իհարկե, կարելի է նույնատիպ կերպարների մեջ էլ առանձնահատկություն գտնել, դրանում էլ դերասանի տաղանդն ու կարողությունը երեւում է, բայց ինչ-որ պահի ուզում ես նոր բան փորձել:

- Իսկ որո՞նք են Ձեզ համար հոգեհարազատ եղել, որ հաճույքով եք մարմնավորել:

- Որոնք ունեն շերտեր, որոնցում կարող ես ապրել, բացահայտել, պատմել ու զգալ: Չեմ ուզում ֆիլմերով ու դերերով համեմատել: Սերիալների ու սիթքոմների կերպարները լրիվ ուրիշ են, դրանք մարմնավորելու համար դերասանական ամբողջ կարողությունը պետք չի ներդնել: Նման գործերի կարիք էլ կա, քանի որ հանդիսատեսը չպետք է քեզ մոռանա. ոչ բոլորն են գնում թատրոն կամ կինո: Արդեն 6 տարի կլինի բազմասերիանոց սերիալներում չեմ խաղում, բայց կարճ նախագծեր ժամանակ առ ժամանակ պետք են:

- «Անհայտ բաժանորդի» վերջաբանը եթե Դուք գրեիք, ի՞նչն այլ կերպ կանեիք: Ֆիլմում ամեն ինչ դրական ավարտ է ունենում:

- Ինձ համար այս աշխարհում ամեն ինչ ընդունելի է ու նորմալ, բացի ստից, որովհետեւ դա իմ ազատության սահմանափակումն է: Երբ ինձ խաբում են, իմ իրականությունը շեղում են, ինձնից վերցնում են իմ ապրելու իրավունքն ու ազատությունը: Ավելի լավ է ինձ դավաճանեն կամ սպանեն, քան այդպես վարվեն:

Ավելին՝ այստեղ