Հավատքն է տալիս ամենամեծ ուժը, գաղափարն է տոկուն դարձնում զինվորին

ՀՀ ԶՈւ N զորամասի հոգևոր սպասավոր, գնդերեց Սմբատ սարկավագ Խանվելյանը, շնորհավորելով Հայոց բանակի 24-ամյակի առթիվ, ցանկանում է, որ Աստծո աջը միշտ հովանի լինի մեր խաղաղության պահապաններին:

- Կպատմե՞ք Հայոց բանակում ձեր հոգևոր ծառայության ու խնդիրների մասին:

- Հայոց բանակում սպասավորում եմ 2013 թվականից, իմ ցանկությամբ: Առաջին օրվանից սիրով մտել եմ զորամաս և անցել եմ իմ հոգևոր ծառայությանը, այն է՝ զինվորների և սպաների մեջ սերմանել քրիստոնեական հիմնարար արժեքները և այդ արժեքներից գլխավորը՝ սերը, որ շատ կարևոր է մի այնպիսի համակարգում, ինչպիսին բանակն է: Զինվորների հետ մշտապես հոգևոր դասեր ենք անցկացնում, առանձին հոգևոր զրույցներ ենք ունենում խնդիրներ ունեցողների հետ: Այդ հարցում մշտապես առաջին տեղում են նորակոչիկները, քանի որ նոր միջավայրին հարմարվելու անհրաժեշտություն ունեն:

-Ի՞նչ դերակատարություն ունի ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր առաջնորդությունը բանակում:

- Նախ՝ նշեմ, որ ստեղծվել է 1997 թվականին երջանկահիշատակ Գարեգին Առաջին կաթողիկոսի օրհնությամբ: Այժմ ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր առաջնորդն է գերաշնորհ Տ. Վրթանես եպիսկոպոս Աբրահամյանը: Զինված ուժերում այժմ ծառայում են 50-ից ավել հոգևորականներ: ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր առաջնորդության դերը մեր օրերում շատ կարևոր է, քանի որ հավատքն է տալիս ամենամեծ ուժը, գաղափարն է տոկուն դարձնում զինվորին: ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր առաջնորդության գործունեությունը ինքնանվիրում, ինքնաճանաչողություն, ազգային դիմագիծ, «Վասն հավատո և վասն հայրենյաց» կարգախոսով ապրող զինված ուժեր ունենալն է:

- Զինվորների հոգևոր դաստիարակության մասին խոսենք:

- Զինվորների հոգևոր դաստիարակությունը այսօր, կարող ենք ասել, որ գտնվում է լավ վիճակում, մշտապես մասնակցում են հոգևոր դասերի, եկեղեցի են հաճախում և ներկա են գտվում հոգևոր-ծիսական արարողություններին: Զորամասն էլ անմասն չի մնում այդ արարողություններից, մշտապես կատարում ենք Ջրօրհնեքներ, Խաղողօրհնեքի և Մատաղօրհնեքի արարողություններ: Չմկրտված զինվորների համար ցանկության դեպքում մոտակա եկեղեցիներից մեկում կազմակերպում ենք նաև մկրտության արարողություններ: Մշտապես զինվորներին և սպաներին բաժանում ենք հոգևոր գրականություն, մասնավորապես Նոր կտակարաններ, զինվորի աղոթագրքեր: Հավատք կա, սակայն այն մշտապես նորոգման կարիք ունի, որն էլ փորձում ենք անել: Հավատքը չափելու որևե սանդղակ գոյություն չունի, քանի որ յուրաքանչյուր մարդու հավատքը միայն Աստված կարող է տեսնել ու գնահատել:

- Զինվորներն այցելո՞ւմ են եկեղեցիներ, մասնակցո՞ւմ են պատարագներին, ընդհանրապես ինչպե՞ս են վերաբերվում հոգևոր դաստիարակությանն ու հոգևորականներին:

-Այո´, այցելում են եկեղեցիներ և մշտապես մասնակցում պատարագին՝ իրենց ուխտը մշտապես նորոգելով Աստծո հետ: Իսկ վերջին հարցին կարծում եմ՝ միայն զինվորներն իրենք կարող են պատասխանել, ամեն դեպքում ինձ վստահում են զորամասում:

- Լինելով մոտ և՛ զինվորին, և՛ սպային՝ ի՞նչ կարող եք ասել նրանց փոխհարաբերությունների մասին:

-Նրանց կապը արդյունավետ է փոխվստահության և փոխադարձ հարգանքի առկայության պարագայում: Հոգևոր սպասավորների ծառայությունը հենց այդ կապը ամրացնելուն է միտված:

-ՀՀ ԶՈՒ-ում ինչպե՞ս եք նշում եկեղեցական տոները, ո՞ր տոնն է առավել հետաքրքիր զինվորների համար:

-Ամեն տոն նշվում է ըստ եկեղեցական ծիսակարգի եկեղեցում: Չեմ կարող առանձնացնել, յուրաքանչյուր տոն իր հետաքրքրությունն ունի: Եկեղեցում անհետաքրքիր տոն չկա, բոլոր տոներն ունեն իրենց խորհուրդն ու իմաստը:

-Զինվորների մկրտություններ լինո՞ւմ են և ո՞ւմ նախաձեռնությամբ:

- Մկրտություններ բազմիցս եղել են, եղել է, որ նախաձեռնությունը զորամասի հրամանատարի կողմից է եղել և եղել է, որ մեր կողմից է եղել նախաձեռնությունը:

-Իսկ ինչպիսի՞ն են հարաբերությունները զինվորների հետ, ովքեր իրենց չեն համարում Հայ առաքելական եկեղեցու հետևորդներ: Լինո՞ւմ են ընդհարումներ զինվորների միջև:

-Շատ նորմալ հարաբերություններ են, ու կարծում եմ, որ ցանկացած հոգևորական պիտի հանդուրժողականության մարմնացում լինի զորամասում: Այս առումով որևէ ընդհարում չի եղել:

-Սահմանում, կարելի է ասել, որ պատերազմական իրավիճակ է: Նման պայմաններում զինվորների տրամադրվածությունն ինչպիսի՞ն է:

-Փառք Աստծո, մեր զինվորները միշտ մարտական են տրամադրված իրենց սրբությունները՝ հայրենիքը, հավատքն ու ընտանիքները պաշտպանելու հարցում:

-Արցախյան պատերազմի ընթացքում հոգևորականներ են եղել, որ զենքով պատերազմել են: Ըստ ձեզ՝ հոգևորականների քանի՞ տոկոսն է այսօր պատրաստ խաչը կրկին փոխարինել զենքով անհրաժեշտության դեպքում:

-Աստված մի´ արասցե, որ պատերազմ լինի, ես չեմ կարծում, որ կարիք կլինի զենք բռնելու, քանի որ մեր բանակը ուժեղ և ունակ է արժանի հարված տալ թշնամուն, իսկ ծայրահեղ պարագայում, իմ կարծիքով, բոլորս էլ պիտի զենք վերցնենք հայրենիքի պաշտպանության սուրբ գործի համար:

Ադրինե Թորոսյան