Քրիստոնեությունը վրեժ լուծելու գործիք դարձրած Նիկոլ Փաշինյանն առավոտ կանուխ շարունակում է «խաչակրաց արշավանքը». Աննա Կոստանյան

Աննա Կոստանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

 

Հիսուս Քրիստոսի ուսմունքն ու անունը ատելությանը, վիրավորանք գեներացնելուն, ՀԱԵ սպասավորների պիտակավորմանը կամ որեւէ մեկի նկատմամբ «դատաստան տեսնելու գործիք ծառայեցնելով, հանրային տրամադրություններ լարելով, ծայրահեղ պառակումը խորացնելով՝ փաշինյանը հասարակության ներսում «օրինականացնում» է ու նորմավորում է ատելությունը։ Բնականաբար այս վարքագիծը հետապնդում է բացառապես ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՆՊԱՏԱԿ։ Ամեն դեպքում, սա շատ վտանգավոր երևույթ է, որն անպատասխան թողնել չի կարելի։

Երկրի անվտանգային մարտահրավերների, սոցիալ-տնտեսական վատ վիճակի, արտաքին քաղաքական ճնշումները մեծանալու ֆոնին ինչպես միշտ փաշինյանը անցնում է «ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆԵՐԻ» կերպար ստեղծելուն ու ինքնադատաստան տեսնելուն։ Սա արվում է հասարակության ուշադրությունը մի շարք խնդիրներից, իսկ ամենակարևորը՝ անվտանգային մարտահրավերներից ու Թուրքիայի հետ ձեռքբերված պայմանավորվածություններից շեղելու համար։

Նա փորձում է ձևավորել մի նարատիվ, ըստ որի՝ իր բոլոր ընդդիմախոսները «հակաքրիստոս», «շնաբարո», «ապազգային» են, այսինքն՝ ոչ միայն քաղաքական այլակարծություն ունեցող, այլև՝ բարոյական ու հոգևոր թշնամի։ Այսպիսով, նա փորձում է լեգիտիմացնել ընդդիմադիրների նկատմամբ հետապնդումներն ու անօրինական քայլերը։

Իրեն Հիսուս, մեսիա, փրիչ ու ընտրյալ ներկայացնող անձը հավակնում է ստանձնել ճշմարտության միակ ջատագովի դերը։ Երևույթը վտանգավոր է՝ թե՛ հոգևոր, և թե՛ քաղաքական առումով։

«Բաժանիր, որ տիրես»-ի սկզբունքով «սրբերի» և «դավաճանների», «հավատացյալների» և «հակաքրիստոսների», «ազգայինի» ու «ապազգայինի» պառակտված հասարակությունն ամենահարմարն ու ապահովն է դարձնում փաշինյանին, երբ ունի հստակ սահմանված «թշնամին», որն իր շուրջ համախմբված պահում է համակիրների կայուն զանգված։

Տարբերե՛ք ՀԱՎԱՏՔԸ՝ ՔՍՂԱՔԱԿԱՆ ՇԱՀԻՑ, ԽԱՉԸ՝ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅԱՆ ՓԱՅՏԻՑ։

Քաղաքացիական հասարակությունն այս պայմաններում պիտի լինի համառ, հետևողական և արժանապատիվ. վտանգված է պետական ինստիտուտների անկախությունը։ Մի՛ լռեք, երբ տեսնում ու լսում եք անհանդուրժելի երևույթներ։ Ուղերձներ, դիմումներ, բողոքի խաղաղ ակցիաներ պետք է իրականացնել ընդդեմ լեգիտիմացվող այս ատելության, աջակցել արժանապատվության համար պայքար տանող նախաձեռնություններին, չսպասել «փրկչին», սատարել այն անհատներին ու կառույցներին, որոնք փորձում են հանրային դաշտը մաքրել փաշինյանի զրպարտանքից, եկեղեցու հանդեպ բռնության կոչերից ու պոպուլիզմից։

Հանրային ինստիտուտները չպետք է վերածվեն իշխանության ատելության թիրախների։