Ի՞նչ է սպասվում Հայաստանին

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության կողմից իրականացվող լայնածավալ ռեպրեսիվ գործընթացներն ու կոշտ գործողությունները, ըստ այս տեսակետի, ունեն մի քանի ենթաշերտ։ Դրանցից մեկը կապված է այն մտահոգության հետ, որ առաջիկայում կարող են տեղի ունենալ լուրջ զարգացումներ ու իրադարձություններ։ Ցավոք, խոսքը կարող է վերաբերել ոչ ցանկալի և բացասական զարգացումների։ Մնում է հուսալ, որ դրանք առնվազն չեն վերածվի ցնցումների, սակայն այդ հեռանկարը չի վերացնում առկա անհանգստությունն ու հասարակության շրջանում նկատվող տագնապային տրամադրությունները։

Ինչպես գրում է Past.am-ը, այս համատեքստում հաճախ հիշատակվում է նաև 2018 թվականը։ Այդ ժամանակ, երբ շատերը պնդում էին, որ Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ իրականացվող կալանավորումը կարող է կապված լինել Արցախն առանց խոչընդոտների հանձնելու գործընթացի հետ, Նիկոլ Փաշինյանի կողմնակիցներն ու իշխանությանը սպասարկող քարոզչական շրջանակները կտրականապես մերժում էին նման գնահատականները։ Սակայն հետագա զարգացումները, ըստ այս տեսակետի, ցույց տվեցին, որ այդ մտավախություններն անհիմն չէին։ Փաշինյանի իշխանության տարիներին Արցախն ամբողջությամբ հայաթափվեց։

Այսօր ևս բազմաթիվ մարդիկ ահազանգում և զգուշացնում են, որ Հայաստանը կարող է կանգնած լինել նոր, ծանր փորձությունների և նույնիսկ ողբերգական զարգացումների շեմին, կամ որոշ գործընթացների դեպքում արդեն իսկ դրանց մեջ ներքաշված լինել։

Եթե հետադարձ հայացք գցենք, ապա կարելի է նկատել հետևյալ օրինաչափությունը․ այն փուլերում, երբ Փաշինյանն ու նրա ղեկավարած իշխանությունը իրականացրել են կարևորագույն և հասարակական մեծ արձագանք առաջացրած քայլեր, դրանց նախորդել կամ ուղեկցել են քաղաքական ու պետական նշանակալի գործիչների նկատմամբ քրեական գործընթացներ, մեղադրանքներ, ձերբակալություններ և հետապնդումներ։ Վերջին տարիներին, ըստ քննադատների, նման գործընթացները զգալիորեն տարածվել են նաև բարձրաստիճան հոգևորականների նկատմամբ՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոսի գլխավորությամբ։

Հենց այս հանգամանքն էլ պատահական չի համարվում բազմաթիվ հասարակական ու քաղաքական գործիչների, քաղաքագետների և բազմաթիվ քաղաքացիների գնահատականներում։ Նրանց մի մասը պնդում է, որ Փաշինյանը որոշակի պարտավորություններ է ստանձնել Ադրբեջանի, ինչպես նաև Թուրքիայի նկատմամբ, և այդ պայմանավորվածությունների իրականացման ճանապարհին փորձում է հնարավորինս մեկուսացնել ազգային ու իշխանության քաղաքականությանը հակադրվող ուժերին։

Միաժամանակ, սեփականության հետ կապված գործընթացներն ու տարբեր անձանց նկատմամբ իրականացվող գործողությունները Փաշինյանի իշխանությունը ներկայացնում է որպես նախկինում տեղի ունեցած «թալանի» վերադարձ։ Այս մոտեցումը, ըստ քննադատների, մի կողմից ուղղված է իշխանության ընտրազանգվածի որոշակի հատվածի տրամադրությունները բավարարելուն, մյուս կողմից՝ սեփականության հետ կապված վիճահարույց գործողություններին որոշակի հիմնավորում հաղորդելուն։

Միևնույն ժամանակ, «միլիոնների», «թալանի» և դրա վերադարձի թեման առանձին քննարկման կարիք ունի, և Past.am-ը դրան կարող է անդրադառնալ նաև առանձին հրապարակմամբ։ Սակայն այստեղ կարևոր է մեկ հանգամանք ընդգծել․ Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա ղեկավարած «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը իշխանության են ավելի քան ութ տարի։ Այդ ընթացքում իշխանությունն ունի լայնածավալ վերահսկողություն պետական համակարգի նկատմամբ, այդ թվում՝ ուժային կառույցների, դատարանների, դատախազության և քննչական մարմինների։ Հետևաբար, եթե այս տարիների ընթացքում իսկապես բացահայտված լինեին նման ծավալի «թալանի» դեպքեր, ապա այդ միջոցների վերադարձի գործընթացը վաղուց պետք է իրականացված լիներ։

Վերջնական հաշվով, այս ամենի վերաբերյալ ներկայացվող հիմնական մտահոգությունն այն է, որ հնարավոր նոր և ծանր զարգացումներից առաջ իշխանության կողմից մեկուսացվում են այն քաղաքական ու հասարակական ուժերն ու գործիչները, որոնք հանդես են գալիս հայկական ու ազգային արժեքների, ինչպես նաև Հայաստանի և հայ ժողովրդի շահերի պաշտպանությամբ և կարող են հակադրվել այն պարտավորությունների կատարմանը, որոնք, քննադատների համոզմամբ, չեն բխում Հայաստանի ու հայ ժողովրդի շահերից։

Past.am-ը շարունակելու է հետևել այս գործընթացներին և ներկայացնել դրանց շուրջ զարգացումները։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում