Ինքնիշխան, անկախ պետության ամենակարևոր գործառույթներից մեկն այն է, որպեսզի թույլ չտա, որ իր պետության և ժողովրդի պատմությունը խեղաթյուրեն. Մ. Ավետիսյան

Քանզի ցանկացած ժողովուրդ, որ կեղծ պատմություն է սովորում և առաջնորդվում է կեղծ պատմությամբ, դառնում է արևմտյան երկրների ձեռքում գործիք և սպասարկում է արևմտյան երկրների շահերը։ Արդյունքում՝ որպես գործիք օգտագործվում է, և հետո դեն են նետում։

Այն, ինչ այսօր մենք տեսնում ենք Ուկրաինայում։

Ուկրաինայի համար ևս այլընտրանքային պատմություն է գրվել։ Նախ՝ ավստրիացիների կողմից, հետո՝ անգլոսաքսերի կողմից։ Ռուս ժողովրդի մասին կեղծ պատմություն են քարոզել, ներշնչել են, որ նրանք այլազգի են, որ նրանք ռուսներ չեն։

Եվ ուկրաինական էլիտաները, թույլ տալով, որ իրենց ժողովրդին և նաև իրենց մոլորեցնեն, խաբեն և կեղծ պատմությամբ առաջնորդեն, արդյունքում իրենք էլ, հավատալով այն թեզին, որ իրենք այլազգի են, իրենք այլ քաղաքակրթություն են, հայտնվել են գործիքի դերում և հիմա սեփական պետության և ժողովրդի կյանքերի գնով ծառայում են արևմտյան շահերին։

Առհասարակ, Արևմուտքը փայլուն տիրապետում է և իր ողջ պատմության ընթացքում առաջնորդվել է տարբեր ազգերին և ժողովուրդներին կեղծ պատմություններով տրոհելու, տարանջատելու և իրենց շահերի համար օգտագործելու գաղափարախոսությամբ։

Կա քաղաքական ևս մեկ թեզ, որ պատմությունը գրում են հաղթողները։ Արևմուտքն այս թեզին ևս լավ է տիրապետում։

Նրանք իրենց հաղթանակներից հետո պարտված ժողովուրդների համար գրում են պատմություն, որը ոչ թե իրականությունն է արտացոլում, այլ այդ ժողովուրդներին դարձյալ դարձնում է գործիք՝ արևմտյան երկրների շահերը սպասարկելու տեսանկյունից։

Ցավոք սրտի, մեզ համար Արևմուտքը ևս գրել է այլընտրանքային պատմություն։ Եվ այդ պատմությանը հավատալու արդյունքում է, որ այսօր մենք կանգնել ենք մի իրավիճակի առաջ, երբ մեր պետականությանն ու ժողովրդին ռեալ վտանգ է սպառնում։

Արևմուտքին հաջողվել է մեր էլիտաների թույլտվությամբ, հաճախ նաև ցանկությամբ, մեր ժողովրդին հրամցնել մի պատմություն, որտեղ մեր ժողովրդի բոլոր պրոբլեմների և ձախողումների պատճառը ռուսներն են։ Որ ռուսներն են պատճառը, որ մենք կորցրել ենք մեր պատմական հողերը, որ ռուսներն են պատճառը, որ հիմա էլ կորցրեցինք Արցախը, և այլն, և այլն, և այլն։

Ցավոք սրտի, մենք չենք ունեցել այն էլիտաները, ովքեր կկարողանային դեմ գնալ արևմտյան այդ, իրականում ողբերգական և ազգակործան ծրագրերին և թույլ չտային, որպեսզի նրանց կողմից գրված այլընտրանքային պատմությունը ներկայացվի մեր ժողովրդին որպես ճշմարտություն։

Մեր էլիտաները ոչ միայն դրա դեմը չեն առել, այլ իրենք էլ են մասնակիցը դարձել այդ այլընտրանքային, կեղծ պատմությունը մեր ժողովրդին ոչ միայն հրամցնելու, այլ նաև շատ հաճախ պատմության դասագրքերում, դպրոցներում դասավանդելու գործընթացին։

Որի արդյունքում այսօր մեր ժողովուրդը, մեծ մասամբ հավատալով այդ կեղծ թեզերին, հայտնվել է ողբերգական իրադարձությունների նախաշեմին։

Իրականում հայ-ռուսական հարաբերությունների խնդիրը, ես բազմիցս նշել եմ, ավելի շատ ոչ թե քաղաքական է, այլ պատմական։

Որովհետև մեր պատմությունը, որում ռուսներն ամեն ինչում մեղավոր են, իսկ մենք ամեն ինչում ճիշտ, որում հնարավոր է առանց ռուսների այս տարածաշրջանում ունենալ պետականություն, որին հավատալու արդյունքում այսօր մենք մտածում ենք, որ առանց Ռուսաստանի աջակցության և Ռուսաստանի անվտանգության ճարտարապետության հնարավոր է խաղաղություն հաստատել մեր տարածաշրջանում։

Այս ամենը ողբերգական իրադարձություններ են, և եթե մենք սրանց դեմը չառնենք, մենք հայտնվելու ենք շատ ծանր իրավիճակում։

Սա է պատճառը, որ արդեն իսկ Ռուսաստանի Դաշնության նախկին նախագահ Մեդվեդևը հայտարարում է, որ, ցավոք սրտի, Հայաստանը կարող է դառնալ նոր Ուկրաինա։

Բայց այս թեզը, այս հայտարարությունը ևս Հայաստանում լուրջ արձագանք չգտավ։

Եվ այս մասին ես առաջիկայում ավելի հանգամանալից կխոսեմ, բայց, ցավոք սրտի, այսօր էլ մեր էլիտաները չեն ուզում հասկանալ կամ չեն հասկանում, որ չի կարելի թույլ տալ սեփական պատմությունը խեղաթյուրել։

Չի կարելի թույլ տալ, որ քո պետության և ժողովրդի համար Արևմուտքը գրի այլընտրանքային պատմություն, և դու էլ բերես այդ պատմությունը հրամցնես քո ժողովրդին։

Եվ վերջում մի օրինակ բերեմ։

Ճապոնիային հաղթելուց հետո, միջուկային զենքով Ճապոնիային խփելուց հետո, Միացյալ Նահանգները Ճապոնիայի համար գրել են մի պատմություն, որտեղ այսօրվա ճապոնացիները գիտեն, որ իրենց միջուկային զենքով խփել են, բայց շատերը չգիտեն, թե ով է խփել։

Ավելին, այսօր Ճապոնիայում տարվում է մի թեզ, որ Սովետական Միությունն է մեղավոր, որ Միացյալ Նահանգներն իրենց միջուկային զենքով խփել են։

Կարող եմ բերել ևս այլ օրինակներ, երբ Արևմուտքը վերցնում ու արհեստականորեն մի ժողովրդի բաժանում է տարբեր պետությունների մեջ՝ մեկի անունը դնելով Հնդկաստան, մյուսինը՝ Պակիստան։ Մի հատ էլ դեռ ավելացնում է Բանգլադեշ։

Հետո այս պետությունները սկսում են մեկը մյուսի հետ կռվել՝ մոռանալով, որ իրենք դարերով ապրել են նույն տարածքում, կողք կողքի, և գլոբալ առումով միգուցե նրանք ավելի շատ մեկ ազգ են, քան այլ ազգեր։

Այս նույն տրամաբանությամբ արևմտյան երկրներին հաջողվել է դարերի ընթացքում բաժանել և տարբեր ազգերի ու պետությունների վերածել սլավոնական այլ ժողովուրդներին, այնպես, ինչպես դա արել են այսօր Ուկրաինայի պարագայում։

Օրինակ՝ խորվաթներին համոզել են, որ դուք սերբեր չեք, որ դուք այլ ազգ եք, որ ձեր լեզուն այլ է, ձեր մշակույթն այլ է, և արդյունքում խորվաթները դարձել են սերբ ժողովրդի ցեղասպանության պատճառ։

Նման օրինակները բազմաթիվ են, թե ինչպես են արևմտյան երկրները հորինում նոր ազգեր, հորինում նոր պետություններ, ազգերին բաժանում, նույն ազգին բաժանում տարբեր ազգերի ու պետությունների, հետո կռվացնում՝ իրենց շահերի համար։

Ես միշտ մտածել էի, որ մեր պարագայում նման բան չի կարող լինել, բայց երբ ավելի խորը սկսեցի ուսումնասիրել քաղաքական մտքի պատմությունը, հայ ժողովրդի պատմությունը, մեր տարածաշրջանի պատմությունը, հասկացա, որ սխալվել եմ։

Ցավոք սրտի, մեր դեպքում ևս Արևմուտքին ոչ միայն հաջողվել է գրել մեր պետության ու ժողովրդի համար այլընտրանքային պատմություն, այլ, ցավոք սրտի, հաջողվել է նաև 1991 թվականից հետո այդ պատմությունը պարտադրել, ստիպել։

Միգուցե նաև ուղղակի մեր էլիտաները սիրով ընդունել են այդ պատմությունը, որովհետև արևմտյան պատմությունները, որպես կանոն, ավելի հաճախ հաջող են, ավելի շատ մեծարում են և շոյում են քո ինքնասիրությունը, և դու, հավատալով այդ գեղեցիկ խոսքերին, ուղղակի կորցնում ես քո պետությունն ու ժողովրդին։

Ինչո՞ւ եմ ես նման թեմաների անդրադառնում։

Սրանք առաջին հայացքից են թվում էմոցիոնալ։ Սրանք քաղաքական, աշխարհաքաղաքական, գեոպոլիտիկ թեզեր են։

Եվ այն ժողովուրդներն ու պետությունները, ովքեր դրանց լուրջ չեն վերաբերվում, խորությամբ չեն հասկանում, նրանք դատապարտված են լինում անընդհատ կորցնելու իրենց պետականությունները և սեփական ժողովրդին անընդհատ դնելու տհաճ և երբեմն նաև ողբերգական իրավիճակների մեջ։

Ի դեպ, նաև սա է պատճառը, որ Ռուսաստանը՝ նախագահ Պուտինի գլխավորությամբ, թույլ չի տալիս, որպեսզի իր պատմությունը, մասնավորապես՝ Երկրորդ համաշխարհային, Հայրենական պատերազմի պատմությունը, Արևմուտքը փոխի։

Քանզի շատ լավ հասկանում է, որ նման պարագայում Ռուսաստանը ևս կկորցնի իր պատմական ընթացքի ճշմարտացիությունը և կվերածվի գործիքի։

Սա է պատճառը, որ Ռուսաստանն ամեն գնով պայքարում է, որպեսզի իր պատմությունն այլոք չկարողանան վերափոխել, չկարողանան ռուս ժողովրդին ներկայացնել կեղծ այլընտրանքային պատմություն։