Ի՞նչ է պատմում է Թալիշում գազանաբար սպանված Խալափյանների որդին

Թալիշում ադրբեջանցիների վայրագությունները դուրս էին մարդկային բոլոր չափանիշներից:

Past.am-ի լրագրողը հանդիպել է գազանաբար սպանված Վալերա և Ռազմելլա Խալափյանների որդի և Մարուսյա Խալափյանի թոռ Գագիկ Խալափյանի հետ:

Վեց երեխաների հայր Գագիկ Խալափյանը նշեց, որ դեպքի պահին տանը չի եղել: Ըստ մեր զրուցակցի՝ ինքը չկարողացավ տարհանել ծնողներին և տատիկին: «Դեպի մեր տուն երկու ճանապարհ կար, այդ ճանապարհների վրա թշնամին խփում էր: Ասեցի՝ մի քիչ հանդարտվի, լույսը բացվի, նոր բարձրանամ: Բայց այն աստիճանի էին խփում, որ չհամբերեցի, գնացի, որ տեսնեմ: Մինչև տուն հասնելը մնացել էր մոտ մի կիլոմետր, մեկ էլ զգացի, որ կրակում են: Չպատկերացրեցի, որ կարող է թուրքերը լինեն: Ըստ իս՝ նման բան անհնար էր: Որ տեսա դեպի ինձ են գալիս կրակոցները, պառկեցի կողքի վրա, ասեցի՝ մարդ ես, կարող է դիպչի: Հետո արդեն իջա, շարժվեցի դեպի մեր տուն: Մեր տունն ամենավերջին տունն էր: Գնացի մեր բակ, թուրքերեն խոսակցություն լսեցի: Մտա տուն, տանը մայրս, հայրս և տատիկս էին, մայրս դուրս եկավ իմ դիմաց: Ասեցի՝ մամ, աչքիս թուրքերը մտել են մեր գյուղ: Ես օրինական զենք ունեի, մտա երեխաների սենյակ, որ հանեմ: Վախ կար, քանի որ կրակում էին, ես էլ թուրքերեն խոսակցություն էի լսել: Գյուղի վրա էլ հա՛մ տանկ էր աշխատում, հա՛մ հրետանի: Մտածեցի՝ հեսա տունը կփրթեն: Այդ խառը վիճակում չէի կարողանում ավտոմատս գտնել, բայց գիտեի է, թե որտեղ է:Մայրս մտավ և ասաց, որ խոսակցություններ է լսում: Հայրս էլ հաշմանդամ էր, ասացի՝ մամ, մինչև դու հագցնես պապայի շորերը, գնամ ու մեր տղերքից օգնություն խնդրեմ: Դուրս եմ գալիս տնից, նստում եմ մեքենաս, աշխատացնում եմ, բայց սպասում եմ, որ հեսա կկրակեն կամ էլ կբռնեն: Պատրաստ սպասում էի, բայց նրանք ոչինչ չէին անում: Սպասում էին, որ ես գնամ: Հակառակորդը կապով սպասում էր հրամանների: Ինձ թվաց, թե նրանք շատ հանգիստ են: Ես լսում էի, որ իրենք ինչ-որ բառեր էին ասում, ինձ հայտնել էին, որ դա թարգմանաբար նշանակում է արի կամ գալիս ա: Իջա գյուղ, գյուղապետին ասեցի, որ թուրքերը մտել են, հետո զանգեցի ընկերոջս՝ առաջին գումարտակի թիկունքի պետին, որին շտապ հորդորեցի մարդ ուղարկել, քանի որ թուրքերը մոտեցել են: Ինքն ուղարկեց:

Ամբողջ գյուղը, երեխաներին տարանք ապահով վայր: Իմ և ընկերներիս երեխաներին, կանանց հանեցինք գյուղից: Էն կարգի էին կրակում, որ ընկերս ասաց՝ չմտնեք գյուղ: Այդ վայրից մեր տունը երևում էր: Ինչքան զանգում էի, ընկերս հորդորում էր հանգիստ մնալ, իսկ ես պատասխանում էի՝ չես կարող ինձ խաբել, ես իմ աչքի տեսածին եմ հավատում: Սլավան մնում է գյուղում և չի կարողանում դուրս գալ: Անցնում է մի քանի ժամ, նրան էլ են հանում գյուղից: Մենք հանդիպում ենք, ես հարցնում եմ ՝ Սլավ, բա ի՞նչ կա: Ինքը պատմում է, որ չի ուզել ինձ ասի, բայց մեր տան մոտ ուժեղ կռիվ էր գնում: Հետո պարզվեց՝ մեր տան դեպքն արդեն եղել է, բայց ես տեղեկություն դեռ չունեի: Ես, համագյուղացի ընկերս և հորս ընկերն անհանգիստ էինք: Առանց վախի և թքելով ամեն ինչի վրա՝ նստում ենք մեքենա և շարժվում մեր տուն, քանի որ անտեղյակ վիճակից անհանգիստ էինք: Մեկ տոկոս հույս կար, որ մերոնք կարող է կենդանի լինեն: Գնում եմ, կանչում ծնողներիս, ձայն չկա: Ահավոր գազի հոտ էր գալիս: 20 կիլոգրամանոց գազի բալոն էինք օգտագործում տանը: Հորս ընկերը ժամանակին թուրքերի մոտ գերի էր ընկել, անվախ մարդ էր: Մտավ սենյակ ու ասաց՝ վայ, Խալափյան, էս ի՞նչ ա: Հորս մասին էր խոսում: Ուզում եմ մտնել, ասում է՝ մի’ մտի: Նայում եմ՝ տատին խփած ու բազմոցին ընկած, պապան դեմս ա, իսկ մաման չկա: Գնում եմ, որ մտնեմ մամայի ու պապայի սենյակ, ընկերս գոռում ա՝ Գագո, մաման ոտքերիդ տակ ա: Հետո ընկերս հարցնում է՝ մնո՞ւմ ենք այստեղ, թե՞ գնում ենք, կմեռնենք, եթե մնանք: Պատասխանեցի՝ գնում ենք: Առաջարկեցի փաստաթղթերը հանենք, հետո գնանք: Նորից է հարցնում՝ գնո՞ւմ ենք, պատասխանում եմ՝ այո, ասում է՝ հանգստացիր, նստիր մեքենան: Դրանից հետո չեմ կարողացել դիակները հանել: Ապրիլի 5-ին զանգեցին և ասեցին, որ հրադադար է, կարող ենք հանել: Գնում ենք, դիակները հանում ենք, տանում Ստեփանակերտ, այնուհետև տանում ենք, ուրիշ գյուղում հուղարկավորում:

Ես գալիս եմ Երևան, մինչև հիմա այստեղ եմ, մտածում եմ, որ էս երկու օրը պիտի նորից գնամ, որովհետև մեր տղերքն այնտեղ են»,- պատմում է Գագիկ Խալափյանը:

Հարցին՝ հույս ունե՞ք, որ մեղավորները կպատժվեն միջազգային ատյաններում, Գագիկը պատասխանեց. «Եկել են, նկարել են: Ասում են՝ դատարան տվեք, բողոքեք, չգիտեմ: Ամեն ինչ անելով՝ չեն գնալու թուրքին դատեն: Կացինով մարդ սպանեց թուրքը, բերեցին հերոս դարձրին: Չգիտեմ՝ ինչ են ուզում անել, բայց ինձ ոչ մի բան հետաքրքիր չէ: Հո իմ ցավը չմեղմվե՞ց »:

Վեց երեխաների հայր Գագիկն աջակցության և բնակարանի կարիք ունի:

Ներկայացնում ենք հաշվեհամարը, որով կարող եք աջակցություն ցուցաբերել նրան:

Past.am-ը ցավակցություններ է հայտնում զոհերի հարազատներին:

Լևոն Փանոսյան