«Պատերազմից հետո ավելի ես ամրանում, սկսում ես ոչնչից չվախենալ». վիրավոր զինծառայող

Blognews.am-ը գրում է.

18-ամյա Տիգրան Հարությունյանը ծառայում է Մատաղիսում, հրետանավոր է, 3 ամիս առաջ է զորակոչվել բանակ։ Տիգրանը վնասվածքը ստացել է ապրիլի 3-ի գիշերը՝ դիրքերի ճանապարհին, ազդրի շրջանում, այժմ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալում է, որտեղ էլ BlogNews-ը հանդիպեց նրան։

Երբ Տիգրանին հարցրեցի ծառայության վերադառնալու մասին, նա «վիրավորված» պատասխանեց, թե դա հարց է։ «Անխոս վերադառնալու եմ ծառայության, դա յուրաքանչյուրիս պարտքն ա»,- ասաց Տիգրանը, ով մինչ զորակոչվելը սպորտով է զբաղվել. 8 տարի ֆուտբոլ է պարապել, սակայն այլևս չի կարող, քանի որ ազդրի մեջ երկաթ են տեղադրել։ Հիմա մտածում է բիզնես հիմնելու մասին, բայց դա 2 տարուց՝ զորացրվելուց հետո, մինչ այդ պարտք ունի կատարելու։

«Մարտերին մասնակցել ենք մեր չափով, սակայն չհասցրեցի շատ գործ անել։ Երբ սահմանին ես, գիտես, որ կա՛մ պիտի առաջ գնաս, կա՛մ զոհվես, էլ չես մտածում հետ գնալու մասին։ Պատերազմի դաշտում ոչ ոք ապահովագրված չէ, քանի որ սա հրետանում պատերազմ ա, կարող ա առաջին գծում չլինես, բայց էլի զոհվես, 90-ականների պես չէ, որ միայն հրացանով, տանկով լինի,- ասաց 18 ամյա զինծառայողը ու հպարտությամբ հավելեց,- Մեր տղերքը լավ ջարդել են թուրքերին։ Իրենց տեխնիկան ա ուժեղ, մեր՝ տղերքը։ Մերոնց մարտական ոգին բարձր ա, իսկ դրանք դուխ չունեն, կռվել էլ չգիտեն. 60 հատ սնարյադից 4 հատը կարող ա կպնի, էն էլ պատահական ա ստացվում»։

Վանաձորցի տղան ասում է, որ զգում էր, որ պատերազմ է լինելու. «Մինչև զորակոչվելս մորս ասում էի՝ հենց գնամ բանակ պատերազմ է սկսվելու, այդպես էլ եղավ։ Էս պատերազմից հետո մենք ավելի ամրացանք։ Պատերազմից հետո սկսում ես ոչնչից չվախենալ։ Ամենակարևորը՝ չվախենալն ա, երբ չես վախենում, ամեն ինչ շատ լավ ա լինում։ Հիմա պիտի ավելի զգոն լինենք ու միշտ պատրաստ, որ թշնամին կարող ա  էլի հարձակվել»։

      

Նյութը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի

Լուսանկարները՝ Կարեն Հովհաննիսյանի