Զինվորի մայրը բանաստեղծություն է նվիրել բոլոր սահմանապահներին

Արցախի առաջնագծում զինծառայություն իրականացնող Վահագ Եգանյանի մայրը՝ Նինա Սարդարյանը, ապրիլյան մարտերի օրերին բանաստեղծություն է նվիրել զինվորներին:

Ապրիլյան խաղաղ ու հանգիստ գիշեր,

Երկիրը հայոց մտել էր խոր քուն,

Դիրքերից իջած իմ քաջ զինվորներ՝

Հոգնած ու ջարդված անցան քնելու:

Ի՞նչ երազներ են սլանում հեռվում.

Մեկը գրկումն էր մայրիկի բարի,

Մյուսը գրկած սիրած աղջկան,

Շշնջում էր անուշ խոսքերն աշխարհի:

Սեւավոր մութը պատեց երկնքին,

Չքացան բոլոր անուրջներն անուշ,

Ավերում, դղիրդ ու ցաք ու ցրիվ

Պատեց անառիկ հայոց բանակին:

Զարթնեցե՛ք, քաջեր հայոց բանակի…

Լուռ ու շփոթված իրար նայեցին,

Մերկ ու անհանգիստ խառնվել էին,

Աստվա՛ծ իմ, էս ի՞նչ գիշեր բերեցիր:

Եվ ոտքի կանգնեց հզոր բանակը,

Արծիվ տղերքը իմ ժողովրդի,

-Դե առա՛ջ, տղե՛րք, քաջեր հայկազուն,

Ե՛լ, ժամանակն է թշնամու ջարդի:

Ավերվում էին գյուղ ու շենը մեր,

Վառվում, չքանում զարկից թշնամու,

Բայց մեր բանակի հպարտ արծիվներ

Գործի դրեցին հզոր հրետանուն:

Թնդաց աշխարհը, գոռացին ամպեր՝

«Ոտքի են կանգնել հայոց քաջերը»,

Մեր զինվորների արյունն է հոսում

Պաշտպանելով պապերի հողերը:

Կարծես մի սուգ էր հայոց աշխարհում,

Ասես Աստված էր կանչում ամենքին,

Մինչդեռ մայրերը չոքած աղոթում.

«Աստված, լավ պահի՛ր դու մեր բալեքին»:

Արիացած մեր առյուծները խիստ,

Պաշտպանում էին Թալիշ, Մատաղիս,

Ու լուռ կործանվեց թշնամին անձայն,

Երբ ոտքի կանգնեց հզոր դիվիզիան:

Հզոր դիվիզիա, մեր առյուծ բալեք,

Դուք եք մեր ապրելու տերը,

Թնդաց աշխարհը, գոռացին ամպեր,

Նայե՛ք, ելել են հայոց քաջերը:

Սրտանց նվիրում եմ ապրիլյան քառօրյա պատերազմին մասնակցած իմ քաղցր բալեքին՝ Վահագիս, Սեւակին եւ էլի շատ շատերին: