Մանկապարտեզ, առաջին դասարան հաճախող երեխաների հետ միաժամանակ նաև պետք է ծնողները պատրաստ լինեն. հոգեբան

Panorama.am-ը գրում է.

Սովորաբար մանկապարտեզ, առաջին դասարան հաճախող  բոլոր երեխաների համար այս փուլը համարվում է սթրեսային իրավիճակ, որովհետև երեխաների համար իրավիճակի, պայմանների, սոցիալական եսի փոփոխություն է տեղի ունենում: Լրագրողների հետ հանդիպմանն ասաց մանկական հոգեբան Լիլիթ Խաչատրյանը:

«Երեխան առաջին անգամ կտրվում է իր տնից, հաճախում է մանկապարտեզ, չգիտի՝ ինչ է իրեն սպասում, իր համար անծանոթ են ընկերների խումբը, կարգ ու կանոնը, ռեժիմը: Այսինքն այն, ինչին սովորաբար երեխան սովոր է իր ընտանիքում, կարծես միանգամից փոփոխվում է: Շատ երեխաների մոտ սկսում է առաջանալ վախ՝ տարանջատման տագնապի տեսքով, այսինքն՝ «ես չեմ կարող բաժանվել իմ սեփական ծնողից»: Այդ բաժանումն իր համար հոգեբական ծանր ապրումներով է ուղեկցվում»,-ասաց հոգեբանը:

Ըստ նրա, որպես կանոն առաջին անգամ մանկապարտեզ հախաճող երեխայի դրսևորումներից մեկն այն է, որ «ես կմնամ մանկապարտեզում, ինձ այնտեղից վերցնող չի լինի». «Որքան էլ մայրը ճիշտ ժամանակին է այցելում, երեխային վերցնում, այնուամենայնիվ, այդ վախն ուղեկցվում է երեխայի հետ»:

Լիլիթ Խաչատրյանը նշեց, որ այստեղ շատ անելիքեր ունեն ծնողները, մանկապարտեզի անձնակազմը, նաև մեծ նշանակություն ունի, թե ինչպիսի անձնային առանձնահատկություն ունի երեխան:

Խոսելով առաջին դասարանցիների մասին, մասնագետն ասաց, որ հոգեբանության մեջ 6-7 տարեկանը համարվում է ճգնաժամային, քանի որ հենց դպրոց հախաճելը երեխայի համար ճգնաժամ է.   «Երեխայի սոցիալական ես-ը փոխվում է: Երեխան նախկին խաղացող երեխա կերպարից փոխակերպվում է աշակերտ երեխայի, որից սպասելիքներ ունեն դպրոցի անձնակազմը, ընտանիքի անդամները, նաև պետք է ինքնահաստատվի ընկերական շրջապատում: Եթե մինչ այդ երեխայի համար առաջատար գործունեությունը խաղն էր, խաղով էր ինքնադրսևորվում, հիմա դառնում է  ուսուցումը: Երեխան անվերջ խաղում էր, հիմա պետք է անվերջ սովորի: Սա արդեն երեխայի համա խնդիր է, նոր ռեժիմ է, նոր պահանջների բավարման ձև է: Մանկապարտեզում դաստիարկի հետ շփումն ավելի մտերմիկ է,  դպրոցում ուսուցիչը դառնում է հեղինակություն, որի պահանջները, հրահանգները պետք է երեխան ընդունի:  Նաև առաջանում է ուսումնական պլանի յուրացման խնդիր, արդյո՞ք մեր երեխան պատրաստ է սա ընկալելու»:

Ի՞նչ բան է հոգեբանական պատրաստվածությունը դպրոցական ուսուցմանը. «Հոգեբանական պատրաստվածության մեջ մտնում է  անձնային, կամային, ինտելեկտուալ պատրաստվածությունը:

Անձնային պատրաստվածությունն այն է, որ երեխան ուրախ տրամադրվածությամբ գնում է  դպրոց, քանի որ իր մեծ քույրը կամ եղբայրն արդեն հաճախում է դպրոց, ունի դրական ինֆորմացիա,  թե ինչ է տեղի ունենում այնտեղ՝ երեխան սովորում է, սովորելով մտածում է:
Կամային պատրաստվածությունը հենց ինքը կամք ասվածն է, որը որպես կանոն սկսվում է  ձևավորվել 6 տարեկանի վերջում, կամքը,  որ երեխան նպատակը մինչև վերջ ի կատար ածի, կարողանա դիմանալ 45 րոպեն, մինչև դասն ավատվի, կարողանա, օրինակ, մասնիկները գրելու համար ժամանակ տրամադրի:
Այսօր ծնողները մեծ տեղ են տալիս ինտելեկտուալ պատրաստվածությանը՝ երեխաներին տանելով տարբեր խմբակներ, որպեսզի երեխաները շատ գիտելիք ունենան: Բայց կա մի շատ կարևոր գործոն՝ երեխաներ կան, ովքեր ինտելեկտուալ առումով պատրաստ են, շատ ինֆորմացի ունեն, բայց եթե երեխան չունի անձնային, կամային պատրաստվածություն, որպես այդպիսին ադապտացիայի գործընթացը կբարդանա: Կարևոր է, որ այս բոլոր գործոնները  երեխայի մոտ համահունչ  զարգացած լինեն»:

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ