Ասացի՝ երկու տարի հետո կամուսնանանք, կամաչես, որ չհավատացիր. Թևան Պողոսյան

Aysor.am-ը գրում է.

Աշխարհում ընդունված երևույթ է ՝ քաղաքական գործիչները հասանելի են գործնական, անհասանելի՝ անձնական տիրույթում: Սակայն այսօր շատերը, այդ թվում Հայաստանում, կոտրել են այդ կարծրատիպն ու այլևս իրենց ընտանիքներին չեն փորձում «թաքցնել» հասարակությունից: Ի վերջո, ցանկացած տղամարդու հաջողության ետևում կինն է թաքնված, հաջողակ կնոջ թիկունքն էլ, բնականաբար, ամուր տղամարդն է:

Aysor.am-ը սկսում է նոր նախագիծ. հայ քաղաքական գործիչները մեր ընթերցողներին կներկայանան «առանց փողկապի»: Անդրանիկ հյուրը ԱԺ պատգամավոր Թևան Պողոսյանն է: 44-ամյա պետական գործիչը 5 զավակի հայր է, սիրող ամուսին, լավ ընկեր ու, կարծես թե, «խաղաղության աղավնի»՝ լինի ընտանեկան, թե գործնական միջավայրում:

-Պարոն Պողոսյան, ինչպե՞ս եք սկսում Ձեր ամեն օրը:

-Եթե չքննարկենք լվացվել-հագնվելը, ապա երեխաների հետ մի փոքրիկ նախաճաշում ենք ու նրանց ուղեկցում եմ դպրոց: Ամեն օր իր յուրահատկությունն ունի, օրակարգը: Եթե մինչ աշխատանքային ժամի սկիզբը (oր կա` ժամը 8:00-ից, օր կա՝ 10:00-ից)  ժամանակ եմ ունենում, նախընտրում եմ ընթերցել օրվա մամուլը, նախապատրաստվել ելույթներին ու հանդիպումներին: Կարելի է ասել՝ օրս սկսվում է 8:30-ից և շատ ժամանակ՝ ավարտվում գիշերը 2-ին: Չէ՞ որ տուն գնալուց հետո, եթե անգամ մի փոքր ժամանակ եմ ունենում, երեխաների հետ դասերն եմ նայում, գեղարվեստական գիրք կարդում: Քանի որ երեք հանձնաժողովներում ընդգրկված եմ որպես մշտական անդամ, օրս առավել է հագենում՝ ի տարբերություն այն խմբակցությունների, որոնք բազմաթիվ անդամներ ունեն, բայց կարող են ընդգրկված լինել մեկ կամ երկու հանձնաժողովում: Հասկանում եմ, որ շատ գործընկերներ ունեմ, ովքեր 3 շաբաթը մեկ՝ 4 օր ժամը 12:00-12:30-ի համար են Ազգային ժողովի շենք մտնում, բայց իմ պարագայում 24 ժամն էլ երբեմն չի բավարարում:

Ամենից չսիրած օրս այն է, երբ նույն օրն ու նույն ժամին նշանակված են լինում երեք հանձնաժողովների նիստեր ու չեմ իմանում՝ ինչպես անել: Այնպես որ, 24 ժամի ընթացքում ժամը 2:00-ից մինչև 6:30 քնած եմ, իսկ մնացած ժամերին ակտիվ աշխատանքի մեջ եմ (ժպտում է):

-Բավական կանոնակարգված աշխատանքային առօրյա ունեք: Իսկ հանգստյան օրերն ինչպե՞ս, որտե՞ղ, ո՞ւմ հետ եք անցկացնում:

-Ընտանիքիս՝ տիկնոջս ու բալիկներիս: Պատահում է նաև ընկերների հետ ենք հանդիպում, միմյանց հյուր ենք գնում: Սիրում ենք մեր տանը միջոցառումներ կազմակերպել, հյուրեր ունենալ, հիշել մանկությունն ու կյանքից տարբեր դրվագներ մտաբերել ու կտրվել քաղաքականությունից՝ թոթափվելով առօրյայի տարբեր խնդիրներից: Գիտեք, երբ չես կարողանում բազմաթիվ նամակագիրներից օգնել թեկուզ մեկին, քեզ անզոր ես զգում, մեջդ կուտակումներ են լինում: Այդ կուտակումներից երբեմն փորձում ես անջատվել, որ կարողանաս հասկանալ՝ պետք չէ չարանալ: Եթե գնալու ես առաջ, ապա միայն ոգեշնչմամբ, բարությամբ: Ընդհանրապես, պետք չի, որ մարդիկ չարանան, այլ պետք է իրենց մեջ ունենան հույսն ու հավատը՝ դեպի դրականը:

Վերադառնալով հանգստյան թեմային՝ ասեմ նաև, որ եթե արձակուրդային շրջանը երկարատև է, անպայման Արցախ ենք մեկնում: Հազվադեպ է հնարավորություն ստեղծվում, որ Երևանից դուրս այցելություններ ունենանք, բայց ստեղծված առիթները պարտադիր օգտագործում ենք:

-Նշեցիք անզորության մասին. Ձեզ առավել անզոր ե՞րբ եք զգացել:

-Ամենամեծ և ցավալի անզորությունդ այն է, երբ զգում ես՝ հարազատդ հիվանդ է ու խնդիրը ո՛չ դեղի մեջ է, ո՛չ էլ բժշկական մեթոդոլոգիայի: Սա այն ճանապարհն է, որով պետք է անցնես: Այդ ժամանակ պետք է կարողանաս քո մեջ ուժ գտնել, այդ մի քանի օրերը կամ ամիսները փորձես տվյալ մարդու հետ այնքան ուրախ օրեր անցկացնել, որ կյանքում նրանից դրական շատ հուշեր ունենաս: Այդ վերջին պահերը միշտ հիշվելու են… Ցավոք սրտի, ես մայրիկիս կորցրել եմ ու լավ գիտեմ, թե ինչ է նշանակում հատկապես այդ վերջին օրերը, երբ դու իսկապես անզոր ես… Կարող ես այնպես անել, որ այդ հեռացումը քո կյանքում լինի ոչ թե կորուստ, այլ հիշողություն՝ կյանքը շարունակվում է: Դու եկել ես աշխարհ՝ տեսակդ շարունակելու: Շնորհակալ եմ ծնողներիս այդ դաստիարակության համար: Կյանքի անցած ուղին էլ է բերել նրան, որ, տեսնելով պատերազմ, մահ, պետք է կարողանայի գիտակցել, որ միևնույն է, կյանքն ապրում ես նոր ծննդով, ուրախությամբ և այդ ուրախությունների մեջ պետք է կարողանաս նաև գնահատել տեսակիդ շարունակությունը: Այժմ էլ ես եմ փորձում իմ երեխաներին այդպես դաստիարակել՝ եկել ենք ու մի օր բոլորս էլ գնալու ենք, ու այս ընթացքը պետք է վայելես, որ հասկանաս՝ այս կյանքը, որը քեզ պարգևված է նաև Աստծո կողմից, տրված է երջանկության, արարելու, ստեղծագորելու ու մի բան ստեղծելու համար և ոչ թե թևաթափ լինելու:

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ