Հրազդանի թիվ 8 հիմնական դպրոցում բացվել է ֆրանսերենի դասասենյակ ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Արտակարգ դեպք Երեւանում. բժիշկներին հաջողվել է փրկել տան 7 ա... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՅՍ ՕՐԸ (19 ՆՈՅԵՄԲԵՐԻ)․ Վինսենթ վան Գոգի դիմանկար... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Երկու միլիոնից ավելի դիտում. Գալուստյանի նոր ամպլուան ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Թուրքիայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու Փաշինյանի ցանկ... ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Երևան, 19.Նոյեմբեր,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
Պետք է ընդունել Լեռնային Ղարաբաղի ինքնորոշման եւ Ադրբեջանից անկախության իրավունքը. Զատուլին Հրազդանի թիվ 8 հիմնական դպրոցում բացվել է ֆրանսերենի դասասենյակ ԱԱԾ-ն ձերբակալել է Ոստիկանության Թումանյանի բաժնի պետին ԱԺ-ում ունենք տրանսգենդերության քարոզ, իսկ վարչապետն էլ վարկաբեկում է Արցախի հերոսներին. Շարմազանով Արտակարգ դեպք Երեւանում. բժիշկներին հաջողվել է փրկել տան 7 անդամների կյանքը. Նրանց թվում է մեկ տարեկան երեխա Պարտության պատասխանատուն Արթուր Վանեցյանն է. 9։1 խաղի համար պետք է բացատրություն տան. Արեն Մկրտչյան ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՅՍ ՕՐԸ (19 ՆՈՅԵՄԲԵՐԻ)․ Վինսենթ վան Գոգի դիմանկարն աճուրդում վաճառվել է 71,5 միլիոն ԱՄՆ դոլարով Երկու միլիոնից ավելի դիտում. Գալուստյանի նոր ամպլուան ԱՀԱԶԱՆԳ. Հնդիկների պատճառով հայ երեխաները չեն կարողանում բակ իջնել. (ՖՈՏՈ) Թուրքիայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու Փաշինյանի ցանկությունը անհետացել է, և նա սկսել է համընթաց քայլել ամերիկյան սփյուռքի հետ Հայաստանի մի շարք մարզական ֆեդերացիաների և մարզիկների հայտարարությունը Ի՞նչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ ընտանեկան կարգավիճակի մասին տեղեկանք ստանալու համար, և որքա՞ն է կազմում պետական տուրքի դրույքաչափը Դեղերի մասին այդ դրույթն ընդունվել էր ՀՀԿ-ի կարկառուն դեմքերից մեկի համար, ով դեղատնային փոքր ցանց ուներ․ Հայկ Գևորգյան (տեսանյութ) Ի՞նչ է հայտարարագրել Արմավիրի փոխմարզպետը Բնակիչների բողոքը չի՞ հասնում վարչապետին. հինգշաբթի օրը ակցիա կկազմակերպեն կառավարության շենքի մոտ

Ճնշման բացակայություն՝ որպես լավություն

Օրերս Փաշինյանի կողմից իր ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերում հնչեցված տեսակետն առ այն, որ մեդիադաշտում առկա են նախկին իշխանության հետ կապ ունեցող սուբյեկտներ, որոնք իրենց դեմ կազմակերպված հակաքարոզչություն են իրականացնում, կարծես թե դառնում է ուղենիշային նոր իշխանության տարբեր տրամաչափի գործիչների համար: Սոցիալական ցանցերում արդեն շրջանառվում են տեսակետներ, որ կարիք կա ԶԼՄ դաշտի նոր իրավական կարգավորումներ մտցնել, զուգահեռ էլ հրապարակվում են անցանկալի լրատվամիջոցների սև ցուցակներ և ցանկալիների՝ սպիտակ ցուցակները: 

Իրավիճակը մի կողմից հակասական է, մյուս կողմից էլ բավական խնդրահարույց: Հակասական այն իմաստով, որ ներկայիս իշխանության մեջ քիչ չեն լրատվամիջոցներում իրենց քաղաքական կարիերան սկսածները և բավական խորհրդանշական է, որ հենց նրանք են սկսում պայքարել ԶԼՄ–ների դեմ: Իսկ խնդրահարույց է իրավիճակն այնքանով, որ նոր իշխանություններն այժմ օբյեկտիվորեն մեկ քաղաքական հակառակորդ ունեն, և այդ հակառակորդը մեդիադաշտն է: Այսինքն, քաղաքական համակարգի զրոյացման պայմաններում՝ մի կողմից, հասարակության լայն հատվածների համակրանքի առկայության պայմաններում՝ մեկ այլ կողմից, միայն մեդիադաշտն է, որ քննադատում է իշխանություններին:

Իշխանություններն, անշուշտ, հրապարակավ չեն խոստովանի, որ դիսկոմֆորտ են զգում մեդիադաշտի հետ հարաբերություններում: Ավելին՝ առիթ–անառիթ նրանք պնդում են, որ չեն պատրաստվում վերահսկել մեդիադաշտը: Հաճախ էլ նրանք դա մատուցում են որպես լավություն, որ արվում է նախկին իշխանությունների ու մեդիադաշտի՝ նախկինում ենթադրվող սերտ կապի ֆոնին:

Այն, որ իշխանությունները չեն ցանկանում վերահսկել մեդիադաշտն, անշուշտ, գովելի է, եթե մի կողմ դնենք լավություն անելու տոնայնությունը: Բայց մյուս կողմից էլ իրականությունն ավելի բարդ է, քան կարելի է պատկերացնել: Իհարկե, Փաշինյանը ճիշտ է, որ իշխանությունների դեմ կան աշխատող կոնկրետ խմբեր մեդիադաշտում: Այդ խմբերն իսկապես կան, և դրանք գուցե իսկապես կապ ունեն նախկին իշխանությունների հետ: Միամիտ կլիներ կարծել, թե նախկին իշխանությունները, հատկապես ԱԺ–ում չհայտնվելուց հետո, հանձնվելու էին ու թուլացնելու էին դիմադրությունը: Սակայն, անկախ այդ խմբերի լինել–չլինելուց, միայն դրանցից չէ բաղկացած մեդիադաշտը: Դաշտում այսօր առկա են նաև բազմաթիվ սուբյեկտներ, որոնք անկանխանալ, հաճախ նաև սրտացավ կերպով քննադատում են իշխանություններին: Ընդհանրացնել բոլորին, տեղավորել մեկ դրոշի տակ, սխալ մոտեցում է: Երկրորդ՝ ներկայիս իշխանությունները փաստացի կրկնում են նախորդների սխալները, այսինքն՝ սկսում են ֆիլտրել քննադատությունը: Ոմանց հետևում տեսնում են պատվեր, ոմանց հետևում՝ ականջներ, կարևորվում է ոչ այնքան ասվածի բովանդակությունն, այլ ասողի անձը: Անկախ այն հանգամանքից, որ քննադատությունների հետևում հաճախ կարող են լինել ականջներ ու պատվերներ, դրանից քննադատության բովանդակությունը չի անհետանում: Նախորդ իշխանությունն էլ ցանկացած քննադատության հետևում տեսնում էր դրամաշնորհ, դավադրություն կամ անլրջություն: 

Խնդրի մյուս բարդությունն այն է, որ իշխանությունները, որոնք մի կողմից չեն վերահսկում մեդիադաշտը, մյուս կողմից էլ գտնվում են մեդիադաշտի քննադատության թիրախում, պետք է ինչ–որ կերպ արձագանքեն այդ մարտահրավերին: Արձագանքի այժմ երկու տարբերակ կա: Մի դեպքում պաշտոնական կամ անաչառ համարվող ԶԼՄ–ներն են դառնում իշխանական ագիտպրոպի գործիք: Մյուս կողմից էլ իշխանությունը գործարկում է օրենսդրական լծակները: Չունենք մեդիա (կամ՝ քիչ ունենք), բայց ունենք օրենքներ գրելու հնարավորություն, որոնցով կարող ենք սահմանափակել մեդիան. մոտավորապես այսպիսին է իշխանության այս պահի դիրքորոշումը: 

Ու թեև խնդիրը բավական բարդ է, լուծումն ամեն դեպքում ավել ի պարզ է: Պետք է ունենալ պատշաճ տեղեկատվական քաղաքականություն, որը ամենօրյա ռեժիմով, թե՛ ընթացիկ ծագող խնդիրների, թե՛ առավել խորքային հարցերի շուրջ կաշխատի հանրային կարծիքի հետ: Եթե իշխանություններին թվում է, թե ընտրություններում արձանագրված բարձր տոկոսը ամորֆ երաշխիք է ու կբավարարի 5 տարվա, ըստ այդմ, կարելի է ուշադրություն չդարձնել հանրային կարծիքին, չաշխատել դրա հետ, ապա նրանց սպասվում է քաղաքական ֆիասկո: 70 տոկոս ձայն ստանալը ավելի հեշտ է, քան այդ ձայներն ու դրանց հետևում թաքնված վարկանիշն անընդհատ պահելը: Վստահաբար մեդիադաշտի դեմ օրենսդրական գործիքներով պայքարը չի լուծելու առկա խնդիրը, եթե չասենք` ավելի կազմակերպված է դարձնելու իշխանության դեմ հնչող քննադատությունը: 

ԼԵՎՈՆ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

website by Sargssyan