«Իրավիճակը կարող է որոշակի ճգնաժամի հանգեցնել». վիրտուալ իր... ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ
Ավելի շատ պաշտոնյաներ պարտավորված կլինեն հայտարարագրել. ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
Նոր գաղտնի «քաղաքական» շարժում ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
Ելույթ, որը շարունակություն կունենա ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՅՍ ՕՐԸ (21 ՆՈՅԵՄԲԵՐԻ)․ Հա­յաս­տա­նի տար­վա շրջա­... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Երևան, 22.Նոյեմբեր,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
«Իրավիճակը կարող է որոշակի ճգնաժամի հանգեցնել». վիրտուալ իրականության վտանգը Խոշոր ու ողբերգական ավտովթար Երևանում. BMW-ն դուրս է եկել հանդիպակաց և հայտնվել բեռնատար ЗИЛ-ի տակ Ավելի շատ պաշտոնյաներ պարտավորված կլինեն հայտարարագրել. Նոր գաղտնի «քաղաքական» շարժում Ելույթ, որը շարունակություն կունենա Պուտինը կհանդիպի Ալիեւի կնոջ հետ Ազգային պատկերասրահն ու Ռումինիայի հայոց թեմի առաջնորդարանը համատեղ ծրագրեր կիրականացնեն Եղանակը Հայաստանում 2010-2019 թթ համեմատությամբ բանակում ինքնասպանությունների թիվը նվազման միտում չունի (ինֆոգրաֆիկա) Սահմանին ակտիվության սեզոնն ավարտին է մոտենում. փորձագետ 3-րդ զորամիավորումում անցկացվել են սպայական հավաքներ «Ժամանակը կգա և ես անպայման կխոսեմ, կներկայացնեմ իմ տեսակետներն այն ամենի մասին՝ ինչ է կատարվում մեր երկրում այսօր, ինչ է կատարվել և ինչ է լինելու». Արթուր Վանեցյան Կրեմլը Պուտինի դեմ Նավալնու հայցի հարցով դիրքորոշում չունի Նա պարփակվել է իր մեջ. Մերժում է ինչ հնարավոր է, բացարձակ չխորանալով ներկայացվող փաստարկների մեջ. Արփինե Հովհաննիսյան «Ինչպիսի՞ այցով, ինչ օրակարգով, ինչ արդյունքների ակնկալիքով է վարչապետը մեկնել Իտալիա». Հարցում՝ կառավարությանը Նիկոլ Փաշինյանը և Աննա Հակոբյանը Միլանի «Լա Սկալա» օպերային թատրոնում դիտել են Ռ. Շտրաուսի «Եգիպտական Ելենա» օպերան Երեւանի կենտրոում հրդեհի հետեւանքով այրվել է 250 մետր քառակուսի տարածք. ԱԻՆ փրկարար ծառայության պետ Կրակային պատրաստության, ռադիացիոն, քիմիական եւ կենսաբանական պաշտպանության պարապմունքներ՝ ՀՀ Զինված ուժերում

Խաղաղության վերջնագիր. դեռ հասկանալ է պետք «կատաստրոֆայի» ճիշտ սահմանները

«Խաղաղությանն այլընտրանք չկա, խաղաղության այլընտրանքը կատաստրոֆան է», – նախօրեին լրագրողների հետ զրույցում ասել է ՀՀ արտգործնախարար Զոհրաբ Մնացականյանը: Այս հայտարարությունը ինքնին, իհարկե, կարելի կլիներ քննարկել խաղաղության և պատերազմի մասին տեսական, բացառապես հասկացությունների շուրջ քննարկումների մակարդակում: Սակայն քաղաքական կոնտեքստը թույլ չի տալիս: Իսկ այդ կոնտեքստը ձևավորվում է իշխանափոխությունից հետո ակտիվացած ղարաբաղյան բանակցային պրոցեսով, այդ պրոցեսում ակնհայտ նկատվող խորհրդավորությամբ, ձևաչափերի ու ձևակերպումների փոփոխությամբ:

Ըստ այդմ, խաղաղության, ժողովուրդներին խաղաղության պատրաստելու, խաղաղության և աղետի հակադրման մասին ձևակերպումները իրենց մեջ պարունակում են կոնկրետ ազդակներ: 

Նախ. տպավորություն է ստեղծվում, թե հայկական կողմը համաձայնել է ադրբեջանական կողմի ջանքերով Հայաստանին վերագրվող ագրեսորի պիտակին, ընդունել է ադրբեջանական քարոզչության այն թեզը, որ մենք ռազմատենչ հասարակություն ենք, ու հիմա կարիք կա խաղաղության պատրաստել «հայ բարբարոսների ռազմատենչ բանակը»: Դիվանագիտական նրբանկատության իմաստով, իհարկե, միջազգային հարթակներում տրվող այս ձևակերպումները եթե ոչ ընդունելի, գոնե հասկանալի են: Բայց հասկանալի չէ այդ ձևակերպումների ակտիվ շրջանառումը ներքին լսարանի համար: Հատկապես, եթե հաշվի առնենք հեղափոխության համաժողովրդականության կոնտեքստը: Այսինքն, մի բան, որ էական դերակատարություն է ունեցել Հայաստանում տեղի ունեցած պրոցեսներում, սակայն հիմա միջազգային սուբյեկտների և Հայաստանյան իշխանությունների կողմից ստորադասվում է խիստ էլիտիստական, սնոբիստական ձևակերպումներին, ըստ որոնց, ժողովուրդն անդեմ է, ու նրան պետք է ինչ–որ բանի պատրաստել:

Մյուս խնդիրն այն է, որ կես խաղաղություն, կես պատերազմ վիճակում տարիներ շարունակ ապրած Հայաստանն ու հայ հասարակությունը դժվար են ընկալում խաղաղություն կամ աղետ երկընտրանքը: Այն հնչում է վերջնագրի պես: Եվ այս իմաստով իշխանությունները պետք է զգույշ լինեն ու կրեն խոսքի պատասխանատվություն: Խաղաղություն ձևակերպումն ինքնին, ադրբեջանական կողմի վարքագծի պայմաններում, Հայաստանում ընկալվում է որպես թուլության նշան, իսկ այդ կասկածելի խաղաղության այլընտրանք աղետն, ընդհանրապես, կարող է հասարակությանը ներշնչել բացասական ազդակներ, խուճապային տրամադրություններ: 

Մեծ հաշվով, իհարկե, խաղաղության այլընտրանքը պատերազմն է: Տեսական իմաստով սա կարելի է քննարկել: Սակայն գործնականում ամեն խաղաղություն չէ, որ պատերազմից հուսալի է: Հայաստանը պատմականորեն տեսել է տարատեսակ խաղաղության պայմանագրեր, որոնք ավարտվել են իրապես աղետով, ավելի մեծ աղետով, քան նույնիսկ պատերազմն էր: Ու սրան զուգահեռ նույն մեր պատմությունը ցույց է տվել, որ ցավալի պատերազմները հաճախ ավելի հուսալի գործիքներ են եղել խաղաղության կամ գոնե հարաբերական խաղաղության հասնելու համար: Եվ այս իմաստով իշխանությունները պետք է հասկանան, որ անկախ միջազգային հարթակներում ընդունելի ձևակերպումների տակ ստորագրելուց, Հայաստանն իր պատմությամբ, այդ պատմության փորձով ու դրա գիտակցական կամ ենթագիտակցական ընկալմամբ այս ձևակերպումները կարող է չմարսել: 

ԼԵՎՈՆ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

website by Sargssyan