ԱՄՆ-ը լրացուցիչ օգնություն կուղարկի Լիբանան ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Արցախում կորոնավիրուսի 1 նոր դեպք է գրանցվել ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Ջուր չի լինելու ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Կորոնավիրուսից մահացածների ու վարակակիրների թիվը՝ այսօրվա դր... ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Էլեկտրաէներգիայի պլանային անջատումներ ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Երևան, 10.Օգոստոս,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
Տիգրան Եսայանն ազատվեց ՀՀ փոխոստիկանապետի պաշտոնից Արմավիրի ոստիկանները բացահայտել են Նոր Կեսարիա գյուղում կատարված բնակարանային գողությունները ԱՄՆ-ը լրացուցիչ օգնություն կուղարկի Լիբանան Նոյեմբերյան քաղաքի սրտում իր հյուրընկալ դռներն է բացել «Նոյեմբուրգ» հյուրանոցային համալիրը Ոստիկանությունը՝ Արմեն Մարությանի ու Ալլա Վարդանյանի դստեր ու թոռների մահվամբ ավարտված վթարի մասին Ամբողջ Բելառուսով բողոքի ցույցեր են․ արդյոք սա նշանակում է, որ Լուկաշենկոն պարտվե՞լ է․ Կարեն Վրթանեսյան Գագիկ Ծառուկյանի շնորհավորական ուղերձը Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին ՀՀ տարածքում ջերմաստիճանը վաղվանից աստիճանաբար կնվազի 3-5 աստիճանով Պուտինը շնորհավորել է Լուկաշենկոյին Վրաստանում 1 օրում գրանցվել է կորոնավիրուսով վարակման 25 նոր դեպք Արցախում կորոնավիրուսի 1 նոր դեպք է գրանցվել Exclusive. «Նա երկուսիս էլ նման է». Սոնա Հովհաննիսյանը՝ իր եւ Միշոյի որդու, իրենց կարանտինային առօրյայի, Թանկյանի հետ մտերմության ու Լարի Քինգի հետ ռիսկային հարցազրույցի մասին Համացանցում է հայտնվել Արմեն Մարությանի և Ալլա Վարդանյանի դուստրը` Թամարա Մարությանի, ամուսնու և երեխաների լուսանկարը Աղքատները շարունակում են աղքատանալ, իսկ հարուստները՝ հարստանալ ԱԱԾ-ն բացահայտել է Սևանա լճից շուրջ 127 տոննա ձկների ապօրինի արդյունահանման հանցավոր սխեմա Չեմ կարծում, թե նույնիսկ 1000-րդ մահը սթափեցնող դեր կխաղա. Արթուր Վանեցյան Ջորջ Բուշ կրտսերը ներգաղթյալների՝ իր նկարած դիմանկարներով ալբոմ կթողարկի

«Փո­խա­նակ քո հայ­րե­նի­քը գո­վես, քո հե­ղա­փո­խու­թյունն ես գո­վում»

«Փաստի» զրուցակիցն է գրող, հրապարակախոս Դավիթ Վանյանը: Զրուցել ենք քաղաքականության, կայացվող որոշումների, հնարավոր անդառնալի հետևանքների և հասարակության մասին:

Մի ճանապարհ ենք բռնել, որը կարող է մեր անկյունաքարերը խարխլել

Երբեմն մարդը կորցնում է հանգստությունը, քունը, որովհետև հասկանում է, որ այն, ինչ կատարվում է իր շուրջը, կարող է անդառնալի լինել: Երբեմն լինում են սահմաններ, որոնք անցնելուց հետո անհնար կամ դժվար է վերադառնալ: 

Օրինակ՝ Ուկրաինան այդպիսի մի սահման անցել է և արդեն քաղաքական, աշխարհաքաղաքական նոր իրականության մեջ է ապրում՝ առանց որոշակի տարածքների: Մի ճանապարհ ենք բռնել, որն ուղղակի կարող է մեր անկյունաքարերը հիմնահատակ խարխլել:

Իշխանության ամենամեծ մեղքը հասարակությանը բաժանելն էր

Յուրաքանչյուր հասարակության մեջ կա մի փոքրամասնություն, որի մոտ բարձր է ինքնապաշտպանության բնազդը, և եթե պետք է, այն կարողանում է ահազանգել: Հարցն այն է, որ այդ փոքրամասնությունը պետք է միշտ կազմակերպված լինի և բաժանված չլինի, զգա վտանգի զգացողությունը, ինքնակազմակերպվի: Մի գդալ մերանով 10 լիտր կաթ ես մերում: Մերանը պահելու խնդիրն ունենք: 

Կարևորը դա է, թե չէ հույս դնել նրա վրա, որ մի ամբողջ հասարակություն պետք է ճիշտ ձևով մտածի, հնարավոր չէ: Հասարակությունը միշտ ընտրում է տաքուկ կյանքի, հանգիստ լինելու, բանակում չծառայելու, անհոգ լինելու ճանապարհը: Իսկ հասարակության կազմակերպված մասն այսօր ամենակարևոր խնդիրն է: Երբ խփում են արժեքներին, խարխլում են արժեհամակարգը, հարվածում են հենց այդ կարևորագույն մասին: Իշխանության ամենամեծ սխալը, մեղքը, կասեի՝ «հանցագործությունը» հասարակությանը բաժանելն էր: 

Ու դա ավելի շատ նման է նպատակամղված քաղաքականության: Հայ ժողովուրդը մեծ առավելություն ունի՝ գրեթե մոնոէթնիկ ազգ ենք, ժողովուրդ: Մեր ամենամեծ առավելությունն այն է, որ վտանգի պայմաններում միշտ միավորվում ենք ինքներս մեր շուրջ: Երբ մեզ բաժանում են մասերի, առաջացնում են արհեստական անդունդ, որի երկու կողմերում հայտնվում են հասարակության տարբեր մասերը: 

Հայաստանում դա կատարվում է հայաստանցի-ոչ հայաստանցի, հայաստանցի-արցախցի, իսկ հիմա էլ ունևոր-ոչինչ չունեցող հարցերի շուրջ: Շատ վտանգավոր է, երբ խփում են հասարակության ունևոր խավին, որը ձեռներեց է, գործարար, մտահոգ: 

Չունենք միջին խավ, իսկ դրա բացակայության պայմաններում դժվար է առողջ հասարակություն կառուցելը: Երկու բևեռ է՝ նրանք, որոնք ընչազուրկ են, և նրանք, որոնք ամեն ինչ ունեն: Միջին խավի բացակայությունն է, որ մեզ համար շատ վտանգավոր է:

Գլորվում ենք անդունդը

Մեծ առավելություն ունենք՝ աշխարհով մեկ սփռված ժողովուրդ ենք: Մեր ամենակարևոր գործոնն է, որի շնորհիվ կարող էինք հայաստանցի լինել, Հայաստանում լինել, բայց աշխարհային, համաշխարհային լինել: Եթե որևէ մեկն ասում է Իսրայել, չի մտածում, որ դա 20 հազար քառակուսի կմ տարածքով Իսրայելի պետությունն է, ինքը հասկանում է հրեականություն: Պետք է կարողանանք այնպես անել, որ եթե աշխարհում որևէ մեկն ասում է Հայաստան, հասկանա հայություն: 

Հիմա Լիբանանում ի՞նչ է կատարվում: Պետությունը ներկայացնողներից որևէ մեկն այս հարցով չի էլ զբաղվում, իսկ մենք կորցնում ենք մեր այդ գաղութները: Սիրիայում արդեն կորցրել ենք, շուտով Լիբանանում էլ կկորցնենք: Իսկ դրանք մեր ամենապահպանողական գաղութներն են, այդտեղ խմորվում են մեր ազգային հատկանիշները, հայապահպանության խնդիրները, Հայ դատի գաղափարախոսությունը: 

Այդտեղի հայությունը կարողանում է կենդանի պահել արևմտահայերենը, իսկ այն մտածողության նոր ձև է, նոր կերպ: Մեր գաղտնիքներից մեկը, որ մեզ չեն կարողացել վերացնել, հենց այդ է, որ տարբեր բարբառներով ենք մտածում, տարբեր մտածելակերպ ունենք: Եթե հայաստանցին մի քիչ ավելի առողջ ագրեսիվ է, ապա արևմտահայն ավելի պաշտպանողական է: 

Մեկը մյուսին լրացնում են, պետք է կարողանանք ընդհանուր հայտարարի քաղաքականություն տանել, որ յուրաքանչյուր գաղութ, յուրաքանչյուր կազմակերպված հայկական միջավայր ընդհանուր հայտարարի մեջ որպես կոտորակ կարողանա գումարվել: Այդպես չենք վարվում: 

Վերացնում ենք սփյուռքի նախարարությունը, գաղութներին վերաբերվում ենք ուղղակի, հենց այնպես, մի լոզունգ ենք հռչակել՝ այսինչ թվականին պետք է հինգ միլիոն լինենք ու ոչինչ չենք անում, կամաց գլորվում ենք անդունդը:

 Վստահ եմ՝ եթե շատանալու և վերադառնալու հարց չլուծենք, մնացած բոլոր բաները կարևոր չեն: Մեր շուրջը ծնվում է այնքան թուրք, որքան Հայաստանում ապրում է հայ:

Երբ ընտրում ես իշխանություն, ամեն օր պետք է պահանջես

Չենք պահանջում: Սովորել ենք նստել ու սպասել, որ մեզ երկնքից մանանա իջեցնեն: Երբ ընտրում ես իշխանություն, ամեն օր պետք է պահանջես՝ թող լինի սիրելով, հարգելով, անգամ պաշտելով, բայց պահանջելով: Իշխանությունից պահանջում են, այլ չեն տալիս այն մի ընտանիքի ու աջ քաշվում: Այդպես չի լինում: Մարդը սոցիալական կենդանի է, երբ գալիս է մի պաշտոնի, սկսում է այդ պաշտոնի մեջ այլ կերպ ապրել, նրա կեցությունը նրան սկսում է թելադրել մեկ ուրիշ ապրելակերպ: 

Շատ քիչ մարդ կա, որ ունեցվածքի հանդեպ իմունիտետ ունի, որ կկարողանա գալ իշխանության և չփոխվել: Օրենքը հենց դրա համար է, որ այդ մարդիկ չփոխվեն: Սկսում ենք օրենքները փոխել, այսպես վերաբերվել Սահմանադրությանը, այստեղ կարևորը մարդիկ չեն, կարևորն այն չէ, թե սահմանադրական փոփոխությունները ում են ձեռնտու, այստեղ վտանգավոր է այն, որ պետությունը ոտնձգություն է կատարում օրենքների, դատարանների հանդեպ: Իսկ դատարանն ամենաանկախ մարմինն է, որովհետև այն չի ենթարկվում ոչ մեկին, բացի օրենքի տառից:

Երբ դու օրենքի տառը սկսում ես խարխլել, խարխլում ես դատական համակարգի ինստիտուտը: 

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ մեծ խնդիր է, երբ պետությունը ներկայացնող մարդիկ չեն կարող սա հասկանալ, երբ միտինգներ են անում, որ դատարանների դռները փակեն: Մի բան է, երբ դա անում է ընդդիմությունը, բայց երբ իշխանության եկած ուժն է անում, սա սոսկալի երևույթ է: Նշանակում է, որ իրենք գործում են ոչ թե իրավական պետության տրամաբանության մեջ, այլ հեղափոխական անհրաժեշտության սկզբունքով, իսկ սա նորից բոլշևիզմ է:

Երբ հեղափոխություն է լինում, այն պետք է վերջանա

Փոխանակ քո հայրենիքը գովես, քո հեղափոխությունն ես գովում: Փոխանակ ասես Հայաստանն այսպիսի երկիր է, ասում ես՝ հրաշք թավշյա հեղափոխություն ենք արել: Թավիշին էլ չեմ հավատում: Իմ կարծիքով՝ սիրո, թավշյա հեղափոխություն ասվածը հոգեբանական տաբու է, որպեսզի հանկարծ այն չանցնենք: Նրանք, ովքեր հեղափոխություն են արել, այնքան վստահ չեն իրենց վրա, որ կարող է այդ սահմաններն անցնեն, դրա համար այդպես են հայտարարել: 

Իսկ ես ուզում եմ, որ դա օրենքով լինի: Մեզ մոտ նախագահի ինստիտուտը դադարեց աշխատել, իսկ այն նրա համար է, որ գոնե ինչ-որ չափով հակակշռի, այսինքն՝ վետոյի իրավունքը կիրարկի: Մի օր նախագահն ասի՝ սա չեմ ստորագրում: 

Այս ամենն ասում եմ ոչ թե որովհետև Ա կամ Բ ճամբարից եմ, այլ որպես հայ մարդ տեսնում եմ, որ սա տանում է մեր քայքայմանը: Երբ հեղափոխություն է լինում, այն պետք է վերջանա: Եղավ հեղափոխություն, վերջակետ դրեք, սկսեք երկիր կառուցել, ոչ թե անընդհատ հիշեցրեք, որ հները թալանել են և այլն: 

Այդ հներն էլ են մերը, դրանք հեռվից չեն եկել, այլ մոլորակից չեն իջել, մեր շենքից են, մեր բարեկամը, մեր ծանոթը և այլն: Նրանք բոլորը մենք ենք: Մտնում ես մարդու տուն, ամեն ինչ կոկիկ է, մաքուր, գեղեցիկ, բայց դուրս ես գալիս միջանցք ու այնտեղ ամեն ինչ խարխլված է, մենք այդ խարխլված միջանցքն էլ ենք:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

website by Sargssyan