Երբ քաղծառայողների մի զգալի մասն անգամ տեղյակ էլ չէ ԼՂ խնդրի լուծման՝ մեզ շահեկան մոտեցումներից

Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Տարիներ շարունակ ՀՀ քաղծառայողների շրջանում վերապատրաստման ծրագրեր եմ անցկացնում: Հիմնական թեմաները վերաբերում են ՀՀ ազգային շահերին, ՀՀ ՆԱՏՕ/ՀԱՊԿ հարաբերություններին: Հաջողված են դասընթացները, թե ոչ, չգիտեմ: Այդ դասախոսությունների ժամանակ տարբեր կարգավիճակի, տրամաչափի, հմտությունների, պատրաստվածության, բնավորության, մակարդակի տասնյակ քաղծառայողների հետ եմ շփվել: Իհարկե, եղել են բացառիկ հետաքրքիր խմբեր, բարձր պատրաստվածության մարդիկ, որոնք էականորեն տարբերվել են շատերից: Սակայն տարիների ընթացքում նրանց շարքերում երեք հիմնական օրինաչափություն եմ ֆիքսել. 1. նոստալգիան Սովետի նկատմամբ, 2. ԼՂ բանակցային սկզբունքերից անտեղյակություն, 3. ընդհանուր անտարբերություն:

Այս խնդիրը քաղծառայության քննությամբ դժվար կարողանանք լուծել: Սա ավելի լուրջ ու մասնագիտական այլ հարթության հարց է: Եթե մեր քաղ/պետծառայողն այսօր տեղեկացված չէ մեր արտաքին ու անվտանգային քաղաքականության առանցքային սկզբունքներից, ապա մենք միայն օպտիմալացմամբ չպետք է սահմանափակվենք: Եթե պետ/քաղծառայողը ծանոթ չէ ՀՀ ազգային անվտանգության հայեցակարգին, պետական քաղաքականության հիմքերին, ԼՂ բանակցային գործընթացին կամ ցեղասպանության հիմնախնդրին, ապա հարց է առաջանում, թե ինքն ինչ գործ ունի պետական համակարգում առհասարակ:

Եթե նա ուղղակի տեխնոկրատ է, ով A կետում ինչ-որ գործառույթներ է իրականացնում B կետի համար, ու դրանով սահմանափակվում է նրա ողջ աշխատանքային առօրյան առանց իմանալու թե այդ կառույցը, որ կոչվում է «պետություն», ու՞ր է գնում, ինչու՞ է գնում, ինչպե՞ս է գնում, և ինչպե՞ս անել, որ առավել արդյունավետ գնա, ապա նա վստահորեն իր տեղում չէ: Մենք սովոր ենք պատասխանատվության մեծագույն բաժինը դնել քաղաքական որոշումներ ընդունողների ուսերին, և դա, իհարկե, ճիշտ է: Սակայն պետ/քաղծառայող յուրաքանչյուր անձ այդ որոշում ընդունելու գործընթացի անքակտելի մասն է, նախապատրաստողը, մշակողը և այլն, ուստի ունի պատասխանատվության իր կարևոր մասնաբաժինը, հետևաբար չի կարող անտեղյակ ու անտարբեր լինել առհասարակ: Պետք է նաև հասկանալ, որ նրա ներդրումը պետք է լինի նաև իր մասով արդյունավետ կառավարմանը նպաստելը և ոչ երբեք անտարբերությունը, մինչդեռ իրականում նրանց մի բավական շոշափելի մասը տարիների ընթացքում քայլ առ քայլ, ամենատարբեր գործոններից ելնելով, վերածվում են «պարազիտի»: 
Ու ամենավատն այն է, որ այդ իներցիոն էֆեկտը չի դադարում ու չի դանդաղում: