Երբ գեղեցկությունն ուժ է. համազգեստով հայուհիներ

Blognews.am-ը գրում է.

Երկար ժամանակ գերիշխել է այն կարծիքը, որ հասարակության մեջ կանանց և տղամարդկանց դերերն ի վերուստ կանխորոշված են՝ մեկընդմիշտ բնությունից տրված:  Օրինակ՝ ակնկալվում է, որ կանայք լինեն համեստ, զիջող, խոնարհ, զգայուն, իսկ տղամարդկանցից հասարակությունը սպասում է համարձակություն, համառություն և ինքնուրույնություն:  Սակայն «կանացի»-ի և «տղամարդկային»-ի մասին պատկերացումները հարաբերական են և փոփոխվող:

BlogNews.am-ը «Համազգեստով աղջիկներ» խորագրի ներքո  ձեզ է ներկայացնում հայ աղջիկների, ովքեր կոտրել են հասարակության մեջ կանանց դերի մասին կարծրատիպային որոշ պատկերացումներ և ապացուցել, որ կնոջ փխրուն ուսերը ևս կարող են կրել «տղամարդկանց համար նախատեսված» ծանրությունը: 

ՃԿԱԿ 911 օպերատոր, փ/ծ ավագ ենթասպա Սիրանուշ Ավետիսյան

Սիրանուշն ԱԻՆ-ում է արդեն 6 տարի: Մասնագիտությամբ տուրիզմի մենեջեր է: Երբ սկսել է աշխատել ԱԻՆ-ում, սկզբնական շրջանում ծառայությանը ուղղակի վերաբերվել է որպես աշխատանքի: Սակայն քիչ ժամանակ անց սկսել է մասնագիտանալ այս գործում: Հիմա կարող է ասել, որ առաջին մասնագիտությամբ հենց փրկարար է:

Փրկարարը պետք է լինի սառնասիրտ

Աշխատանքի բնույթից ելնելով՝ կարելի է ասել, որ պարտադիր է լինել հանգիստ, հավասարակշռված, համբերատար, շուտ կողմնորոշվող և, եթե ոչ պարտադիր, ապա ցանկալի է լինել նաև մի փոքր սառնասիրտ:

Սկզբնական շրջանում խորթ էր համազգեստով փողոց դուրս գալը

Սկզբնական շրջանում ինձ համար էլ էր խորթ համազգեստով դուրս գալ փողոց, իսկ հասարակության ուշադրությունն էլ իր հերթին նպաստում էր, որ ավելի կոմպլեքսավորվեմ: Լինում էին մարդիկ, ովքեր ոչ միայն շրջվում ու նայում էին, այլ մոտենում էին, կանգնում կողքիս և սկսում մանրակրկիտ ուսումնասիրել համազգեստս՝ բարձրաձայն կարդալով վրայի գրվածները: Այսօր հասարակությունը սկսել է տարբերել փրկարարի համազգեստը, իսկ ես ավելի վստահ և հպարտությամբ շարունակում եմ կրել այն:

Համազգեստը չի խանգարում կանացի լինելուն

Ծառայությունից դուրս համազգեստը ինձ բոլորովին չի խանգարում ունենալու գեղեցիկ և կանացի զգեստապահարան: Իսկ ինչ վերաբերում է համազգեստի հետ արդուզարդ կրելուն, կարծում եմ՝ շատերը կհամաձայնեն ինձ հետ, որ համազգեստն ինքնին արդեն գեղեցիկ է առանց որևէ արդուզարդի:

 

ՊՊԾ գնդի 5-րդ հատուկ գումարտակի ծառայության տեսուչ, ոստիկանության լեյտենանտ Մերի Մինասյան

Ոստիկան դառնալն իմ առաքելությունն էր

Շուտով կլրանա 2 տարին, որ Մերին ծառայում է ոստիկանության համակարգում: 

Նա ունի մանկավարժ-հոգեբանի, իրավաբանական-հոգեբանի մասնագիտական որակավորումներ, իսկ ներկայումս սովորում է ասպիրանտուրայում՝ իրավաբանի մասնագիտությամբ: Այս ամենով հանդերձ՝ զբաղվում է ինքնակրթությամբ, քանի որ, լինելով անընդհատ բարեփոխվող և զարգացող կառույցի մի մասնիկ, գտնում է, որ հասու պետք է լինի մերօրյա հասարակության զարգացման առաջընթացին:

«Ներքին համոզմունք կար, որ իմ՝ ոստիկան դառնալը հենց այն ֆատալն էր, որը նախախնամությամբ էր ինձ ուղարկված: Ոստիկան դառնալն իմ հոգու կանչն էր, իմ առաքելությունը»,- մասնագիտության իր ընտրության մասին ասում է Մերին,- ընտանքիս առաջին իսկ արձագանքն ինձ քաջալերելն ու մոտիվացնելն էր, իսկ ահա այսօր նրանք հպարտ են իմ ընտրությամբ: Ընկերներս միշտ էլ զգացել են ցանկացած հարցի նկատմամբ իմ օրինապահ մոտեցումը և համոզված էին՝ ընտրությունը ճիշտ է արված»:

Ոստիկանի աշխատանքը լի է անկանխատեսելի իրավիճակներով

Գործի բերումով դու առնչվում ես ինչպես բարեխիղճ ու օրինապահ, այնպես էլ շեղվող կամ հանցածին վարք ունեցող անձանց հետ: Շատ հաճախ բախվում ես անսպասելի, ոչ ստանդարտ և երբեմն արտակարգ իրադրությունների: Չգիտես նաև, թե որն է լինելու հաջորդ ահազանգն, ու դու ինչպիսի իրադրություն պետք է հանգուցալուծես՝ հասնելով օգնության: Ահա այստեղ է, որ, հաղթահարելով բոլոր տեսակի վախերը, գործի են դրվում ոստիկանի մասնագիտական գիտելիքները: 

Համազգեստը ոստիկանի պատիվն է և պարտքի գիտակցումը

Համազգեստ կրելու հիմնական զգացողությունս պարտքի զգացումն է, պարտավորությունն իմ կոչման առջև: Համազգեստը նաև ոստիկանի զգոնությունն է: Պետք է ասեմ, որ մեծ սիրով եմ կրում համազգեստս և գիտակցում նրա դերն ու կարևորությունը:

 

Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտի կուրսանտ, հրետանավոր Լուսինե Պողոսյան

Լուսինեի մասին ասում են՝ առաջին հրետանավոր աղջիկ կուրսանտը: Նա ծնվել և մեծացել է Արարատի մարզի Հովտաշեն գյուղում՝ ազատամարտիկի ընտանիքում: Զինվորական գործի նկատմամբ սերն իր մեջ արթնացրել է հայրը:

Զինվորականի մասնագիտությունն ամենակարևորն է

Մասնագիտությանս ընտրության հարցում մեծ ազդեցություն է ունեցել դաստիարակությունս: Հայրս Արցախյան ազատամարտի մասնակից է: Մեծացել եմ պատերազմի և մեր քաջ հայորդիների մասին պատմությունները լսելով: Տարիքի հետ սերը ռազմական արվեստի հանդեպ կրկնապատկվեց, և երբ եկավ վերջնական ընտրության պահը, այլև կասկածներ չկային: Ինձ համար զինվորականի կոչումն ամենապատվաբերն է: Զինվորականի գործը նաև ամենակարևորն է, որովհետև իմ մասնագիտությամբ ես պաշտպանում եմ բոլոր այն մասնագիտությունները, որոնք պետք է զարգանան և զարգացնեն մեր երկիրը»։

Համազգեստը պատասխանատվություն է

Երբ ինձ աղջիկներ են մոտենում և ասում, որ նույնպես ուզում են զինվորական դառնալ, ես առաջին հերթին նրանց մեկ հարց եմ ուղղում՝ դու իսկապես սիրո՞ւմ ես զինվորականի մասնագիտությունը, թե՞ քեզ համազգեստն է գերում: Համազգեստ հագնելու և կրակելու համար կան շատ այլ համապատասխան վայրեր, որտեղ կարելի է մի քանի ժամով վայելել համազգեստ կրելու հաճույքը: Բայց համազգեստ կրելը և դրա ողջ նշանակությունը գիտակցելը կյանքի ամենակարևոր և պատասխանատու որոշումն է: Զինվորականի մասնագիտությունն ընտրած աղջիկը պետք է նախևառաջ համարձակ և վճռական լինի. նրա կայացրած որոշումները պետք է փոփոխության ենթակա չլինեն:

Զինվորական լինելու համար պետք է անմնացորդ սիրես ընտանիքդ, տունդ ու հայրենիքդ և առանց վարանելու կյանքդ տաս այդ երեք արժեքների համար:

Իմ ոլորտի տղամարդիկ ավելի հզոր են

Երբ գա ընտանիք կազմելու ժամանակը, և ես ընտրության առաջ կանգնեմ, կընտրեմ միայն իմ ոլորտից տղամարդու: Որովհետև, անկախ նրանից, թե ես որքան ուժեղ և հզոր կլինեմ, իմ ոլորտի տղամարդիկ միշտ ավելի հզոր կլինեն:

Պատրաստեց՝ Անի Հակոբյանը

Արտ տնօրեն՝ Կարեն Անտինյան

Լուսանկարները՝ Կարեն Հովհաննիսյանի