Ոսկու գինը բարձրացել է, առևտուրը՝ կիսով չափ պակասել. ի՞նչ խնդիրներ ունեն ձեռներեցները

Past.am

Համաճարակի այս փուլում առկա խնդիրներն իրենց ազդեցությունն են թողել նաև ոսկերչության ոլորտի, մասնավորապես մանրածախ առևտրով զբաղվողների գործունեության վրա:

«Ոսկերչությամբ զբաղվող մանր ու միջին ձեռներեցների հայկական միավորում» ՀԿ ներկայացուցիչ Արմեն Բաբայանը Past.am-ի հետ զրույցում անդրադարձել է շուկային, խոսել նաև այն անհրաժեշտ փոփոխությունների մասին, որոնք քիչ թե շատ կօգնեն ձեռներեցներին:

Ինչ վերաբերում է առևտրին, Ա. Բաբայանը նշեց, որ շուրջ երկու ամիս ոսկու  մանրածախ առևտրով զբաղվողները ստիպված են եղել դադարեցնել գործունեությունը, և հիմա, թեպետ վերսկել են աշխատել, այուամենայնիվ, չկա այն շարժը, որը կար նախկինում:

«Արտասահմանից եկողներ չկան, մեծ հարսանիքներ, կնունքներ, ծնունդներ ևս չկան: Հիմնականում առևտուրը այն հատվածի հաշվին է, որը գալիս է նեղ ու փոքր շրջանակով նշվող որևէ առիթի համար նվեր գնելու: Երբ մեծ արարողություններ չկան, բնական է, որ առևտուրն էլ էապես կպակասի: Բնական է՝ եթե հարսանիքներ լինեն, ավելի շատ առևտուր կլինի: Բայց հիմա, կարելի է ասել, ոսկյա իրերի առևտուրը կիսով չափ պակասել է, բայց դրա հետ մեկտեղ բարձրացել է ոսկու գինը: Եթե միջազգային շուկայում նախկինում մեկ ունցիան 1500 դոլար էր, ապա հիմա դարձել է 1800 դոլար: Եթե նախկինում 26, 27 կամ 28 դոլարով կարելի էր ոսկյա վզնոց գնել, հիմա այն դարձել է 36-37 դոլար: Դոլարի տատանումները ևս խնդիր են տնտեսվարողի համար: Այս նյուանսները հաշվի չեն առնվում»,-ասաց մեր զրուցակիցը՝ շեշտելով, որ դրանք պետք է հաշվի առնել, որ մարդիկ կարողանան այս պայմաններում աշխատել:

«Մինչև ճանապարհները չբացվեն, մինչև արտասահմանից, հատկապես Ռուսաստանից մարդիկ չգան, բնական է, առևտուրն այն ծավալները չի ունենա, որը կար մինչ այս իրավիճակը: Մարդիկ առաջ արտերկրից, Ռուսաստանից գալիս էին հյուր, որևէ առիթի էին մասնակցում և հենց Հայաստանից էին նվեր ընտրում: Բացի այդ, արդեն գնալուց Հայաստանից ոսկյա իրեր էին գնում ու տանում իրենց հետ, որովհետև մեզ մոտ ավելի էժան է, քան, օրինակ` Ռուսաստանում»,-նշեց ՀԿ ներկայացուցիչը:

Անդրադառնալով շուկայի խնդիրներին՝ նա ընդգծեց.

«Ընդհանուր առմամբ, մեզ համար խնդիրը հարկային բեռն է: Դեռ անցած տարի էինք այդ առումով առաջարկություններ ներկայացրել Ազգային ժողով, որոնք, սակայն, չընդունվեցին: Առաջարկել էինք, այսպես ասած, սեղանիկներով աշխատողներին  թույլ տալ արտոնագրային վճարով աշխատել: Մենք առաջարկել էինք թույլ տալ և՛ շրջանառության հարկը, և՛ վերոնշյալ տարբերակը. ում ձեռք կտար՝ կաշխատեր շրջանառության հարկով, ում՝ ոչ, արտոնագրային վճարով: Բայց ասացին՝ կապ չունի, առևտուրը մնում է առևտուր: Ինքս համաձայն չեմ, որովհետև շուկաներում մանրածախ առևտրով զբաղվողների համար արտոնագրային վճարով աշխատելը առավել անհրաժեշտ է, քանի որ կան մի քանի խնդիրներ, որոնցից մեկը, օրինակ` հաշվապահ պահելու հարցն է: Իսկ խանութը այլ է, հնարավորությունները՝ ևս: Այսպես հեշտ է բոլորին, այսպես ասած, մի արշինով չափել, բայց սխալ մոտեցում է սա. ոսկու մանրածախ առևտրով զբաղվողի, խանութում առևտուր անողի, ոսկեգործությամբ զբաղվողի նկատմամբ այլ ու առանձին մոտեցումներ պետք է ցուցաբերվեն, որ մարդիկ կարողանան աշխատել:«Սեղանիկները» փոքրացնում են մարդկանց հնարավորությունները, ինչը չես ասի խանութի պարագայում: Ես ուզում եմ շեշտել, որ մեր առաջարկը ուղղակի «սեղանիկի» համապատասխան քառակուսու համար նախատեսվող գումար մուծելու ու հանգիստ խղճով աշխատելու մասին է, մեր առաջարկը բացարձակապես առանց ՀԴՄ-ի աշխատելու մասին չէ: Ավելին՝ այն կարևոր է, պարզապես ներկա պայմաններում նաև եկամուտները թաքցնելու ռիսկերն են մեծանում: Քանի որ բարձր է հումքի արժեքը, մարդը ստիպված պետք է վնասով աշխատի, իսկ վնասով չաշխատեու համար կարող է պարզապես թաքցնել շրջանառությունը, ինչն արդեն վնաս է թե՛ պետությանը, թե՛, մեծ հաշվով, հենց իր՝ տնտեսվարողին, որովհետև, ի վերջո, ստիպված է լինելու տուգանքներ վճարել»:

Ա. Բաբայանը շեշտեց, որ արտոնագրային վճարով աշխատելու պարագայում այս ռիսկերը էականորեն կվերանան. «Արտոնագրային վճարով աշխատելը մանրածախ առևտրով զբաղվողների համար մեծ օգնություն կլինի»:

Աննա Բադալյան