Գրիշա Սանդալյանը Հայաստանից հեռանալու, մեծ սիրո, հայտնի աներոջ և երջանիկ ընտանիքի մասին

Տարիներ առաջ սերը նրան հեռացրեց հայրենիքից: Սիրած աղջկան միանալու փափագը նրան մոռացնել տվեց ամեն ինչ: Տարիներ հետո պարզ էր դառնալու` հանուն սիրո կատարած քայլերն արդարացված են: Դա է փաստում գեղեցիկ ու համերաշխ ընտանիքը: Այս  և  այլ  հարցերի  շուրջ Past.am- ը զրուցեց Գրիշա  Սանդալյանի  հետ.

 -Արդեն որքան ժամանակ է, որ գտնվում եք ԱՄՆ-ում:

 -Շուրջ 15 տարի է, բնակվում եմ Միացյալ Նահանգներում:

 -Եթե չեմ սխալվում, Հայաստանում հանդես էիք գալիս «Զսպանակ» երգիծական նախագծի շրջանակներում, ի՞նչը Ձեզ չգոհացրեց և հեռանալու պատճառ դարձավ:

 -Այո, հանդես եմ եկել «Զսպանակ» երգիծական խմբում: Ամեն ինչ շատ լավ էր, հատուկ այնպիսի հանգամանքներ չկային, որ չգոհացներ հայրենիքում ապրելն ու ստեղծագործելը: Ես միշտ էլ սերտ կապի մեջ եմ եղել Հայաստանի ստեղծագործական խմբերի հետ, ուղղակի, երբ 1999 թվականին առաջին անգամ հյուրախաղերով մեկնեցինք ԱՄՆ` ես հանդիպեցի իմ ապագա կեսին…

 -Եվ ամեն-ինչ որոշվե՞ց:

 -Նա արդեն մտքումս էր… 2000 թվականին, երբ երկրորդ անգամ հյուրախաղերով եկանք, վերջնական որոշեցի` հաստատ կգամ նրա ետևից: Այդտեղից առաջացավ իմ` ԱՄՆ-ում հաստատվելու գաղափարը: Երբեք ինձ մտահոգ և անհանգիստ չեմ զգացել իմ հայրենիքում, մինչ այդ հանդիպումը` չեմ էլ պատկերացրել, որ օրերից մի օր կհայտնվեմ օտարության մեջ:

 -Միգուցե նրա՞ն բերեիք Հայաստան:

 -Այնպես ստացվեց, որ նա մշտական ապրելու նպատակով այստեղ չէր կարող տեղափոխվել: ԱՄՆ-ում էին ապրում իր ընտանիքի բոլոր անդամները: Ես էլ համակերպվեցի այդ իրողությանն ու անկախ ինձանից` դարձա այստեղի բնակիչ (ժպտում է):

 -Իսկ ինքներդ այդտեղ ազգականներ, ընկերներ ունեի՞ք: Դժվար չէ՞ր դրսում հաստատվելը:

 -Այո, ազգականներ և ընկերներ ևս ունեի այստեղ: Հաստատվելն, իհարկե, շատ դժվար էր, սակայն այնպես ստացվեց, որ սկսեցի համագործակցել ԱՄՆ-ում մեծ ճանաչում ուեցող «ARTN» հեռուստաընկերության հետ` ստեղծելով «Մեր շոուն» ժամանցային հեռուստածրագիրը: Այդ միջոցով ամերիկահայության կողմից առավել ճանաչվեցի և ընդունվեցի:

 Մի քանի տարի առաջ համագործակցում էիք նաև Հայաստանի երկրորդ հեռուստաալիքի հետ: Ինչո՞ւ դադարեցվեց համագործակցությունը, նոր ծրագրեր չե՞ն սպասվում:

  -Հայաստանի երկրորդ հեռուստաալիքի հետ համագործակցությունը միշտ էլ կա: Այո, ամերիկյան «Մեր շոու» նախագծով որոշ ժամանակ աշխատեցի այդ հրաշալի հեռուստաընկերության հետ, որտեղ պրոֆեսիոնալ կոլեկտիվ էր հավաքված և հրաշալի մթնոլորտ էր: Այժմ էլ բանակցային գործընթացի մեջ ենք, հուսով եմ, որոշ ժամանակ անց նորից կհամագործակցենք:

 -Իսկ հիմա ինչո՞վ եք զբաղվում: 

  -«Մեր շոու»-ի շրջանակներում` աշխատում եմ նոր նախագծի վրա, որը շատ հետաքրքիր և կարևոր է լինելու…

-Հայ գործընկերների, հումորիստների հետ համագործակցությունը շարունակվո՞ւմ է:

Շա~տ կապված եմ գործընկերներիս հետ: Հաճախ հանդիպում ենք թե́ հայրենիքում, թե́ այստեղ:

 -Այստեղ հումորային դաշտն այսօր շատ ակտիվ է. հումորային սերիալներ, սկեչներ, հաղորդումներ… Այդտեղ և՞ս հումորն այդքան մեծ տեղ է գրավում:

 -Տեղեկացված եմ, որ Հայաստանում այդ դաշտն ակտիվ է, հավատացեք, որ այստեղ էլ ետ չենք մնում: Տեղի դերասանների միջոցով տարբեր միջոցառումներ ենք ստեղծում, նաև Հայաստանից շատ հումորիստներ են ժամանում:

 -Գո՞հ եք ժամանակակից հումորից:

 -Ինձ համար ժամանակակից հումոր ասվածը դասական արտահայտություն է: Հումորը միշտ էլ հետաքրքրիր է` լինի երեկ, թե այսօր: Ուղղակի նուրբ ու կարևոր հարց է` ո՞վ է անում այդ հումորը: Ի վերջո, կարևորը մատուցման ձևն է:

 -Կարողանո՞ւմ եք Ձեր աշխատանքով ապահովել ընտանիքի պահանջները, թե՞ կողմնակի բիզնես ունեք:

 -Ես հիմնականում զբաղվում եմ իմ հեռուստածրագրով, որը թեև 10 տարուց ավելի է, որ եթերում է, բայց շարունակում է մեծ պահանջարկ ունենալ: Նաև, տարբեր ներկայացումներում եմ խաղում, համերգային ծրագրերի եմ մասնակցում: Մի խոսքով, շատ ակտիվ եմ իմ բնագավառում, երբեք չեմ նահանջում: Փառք Աստծո, ամեն ինչ հասցնում եմ, շատ լավ է:

Այսօր շատերն են մեկնում ԱՄՆ, այդտեղ մշտական բնակության եկած շատ դերասաներ, երգիչներ ունենք: Իսկապե՞ս կյանքը հեշտ է ԱՄՆ-ում:

 -Ամերիկայում երբեք էլ կյանքը հեշտ չի եղել, հատկապես շոու-բիզնեսի առումով: Մեկի մոտ ամեն ինչ ստացվում է, հաջողվում, մյուսի մոտ` ոչ: Շատերը հենց այդպես էլ մտածում են` կյանքը հեշտ է այստեղ, դրա համար էլ գալիս են, բայց…

 -Գրիշա, նորից վերադառնանք Ձեր անձնական կյանքին. գիտեմ, որ դուք ամուսնացած եք երգիչ Արամ Ասատրյանի դստեր հետ… Հայրերը միշտ շատ կապված են լինում դստրիկներին: Սկզբնական շրջանում դժվար չէ՞ր «լեզու գտնել» Արամ Աստրյանի հետ, համոզել:

 -Շատ ճիշտ եք ասում, իսկապես հայրերը կապված են դուստրերին, դա ինքս էլ զգում եմ (ժպտում է): Ինչ վերաբերում է Արամ Ասատրյանին, ապա իսկապես, շատ բարդ էր. նախ, ես նրա, իր որդիների հետ ընկերություն էի անում, այդ պատճառով չէի կարողանում բարձրաձայնել, ասել` եկա, տեսա, հավանեցի ու վերջ… Գիտակցում էի, որ սա շատ նուրբ հարց է և այս հարցին պետք է մի փոքր մտածելով մոտենալ, որպեսզի հանկարծ չվնասեմ ինձ համար շատ սիրելի, այսքան հրաշալի ու փխրուն իմ սիրած էակին:

 -Գտա՞ք ելքը:

 -Այնպես ստացվեց, որ Արամ և Արտաշ Ասատրյանները հյուրախաղերով պետք է մեկնեին Եվրոպա, ինձ էլ առաջարկեցին, որ Հայաստանից միանամ իրենց և որպես հանդիսավար մասնակցեմ այդ համերգային շրջագայությանը: Համաձայնեցի և մեկնեցի Փարիզ, որտեղից սկսվում էր շրջագայությունը:

Ամեն ինչ հրաշալի էր ընթանում. համերգներ, լեփ-լեցուն դահլիճներ: Անկրկնելի և ուրախ օրերից հետո մեկնեցինք Բելգիա, որտեղ նույնպես նախատեսվում էր հերթական համերգը: Այնտեղ հանդիպեցի Արամի լավագույն ընկերներից մեկին` Գուրգենին, հանգրվանեցի նրանց տանը: Գուրգենին պատմեցի իմ զգացմունքների և նպատակների մասին: Չգիտեի, որ նա իմ ցանկությունների մասին կպատմեր Արամի: Բայց մի երեկո ինձ անակնկալ արեց և ասաց, որ Արամին ամեն ինչ պատմել է: Այդտեղից էլ ամեն ինչ սկսվեց:

Առավոտյան բոլորս մի հանդիպման պետք է լինեինք, այնտեղ էր լինելու նաև Արամ Ասատրյանը: Մի տեսակ շատ կաշկանդված գնացի այդ հանդիպմանը: Արամը նստած էր բազմոցին: Մի պահ նայեց ինձ և ասաց (ի դեպ, նա անսահման հումորով մարդ էր և երբեք նրանից կոպիտ կամ չար արտահայտություններ չէիր լսի). «Դու այլևս մեզ հետ չես կարող շարունակել շրջագայությունը»: Ասացի, որ ամեն ինչ պարզ է: «Դու պետք է գնաս Հայաստան, մի քիչ «շտանգա» պարապես, ուժեղանաս, որ քո հարցերն ինքդ լուծես, ոչ թե ուրիշները»: Ես մի պահ վատ զգացի, հասկացա, որ իսկապես պետք չէր զգացածիս մասին բարձրաձայնել, Գուրգենին պատմել: Բայց ի՞նչ արած` եղածը եղած էր: Հասկացա, որ վերջ դրվեց մեր ընկերությանը, այն ամենին, ինչը ցանկալի էր: Սակայն չմեղադրեցի նրա ընկերոջը, այլ մի պահ նույնիսկ ոգևորվեցի ու ներքուստ ուրախացա, որ այդ մասին գոնե արդեն տեղյակ է:

Գուրգենն ինձ ասաց. «Կգնաս Հայաստան ու կսկսես քո կյանքի արդեն իրական ու նոր էջը»: Զրույցի ժամանակ Արամն իրեն ասել էր. «Ես հավանում եմ այդ տղային, բայց դա իմ աղջկա որոշումն է: Եթե կարող է, թող պայքարի և հասնի»: Վերադարձա Հայաստան` մտքումս պահելով այդ նախադասությունը: Պայքարեցի և հասա (ժպտում է):  Իսկապես, շատ հետաքրքիր ճանապարհ եմ անցել, սակայն կարևորն այն է, որ հասել եմ իմ գերնպատակին, ինչի համար շատ երջանիկ եմ, երբեք չեմ փոշմանել:

 -Հետագայում ինչպե՞ս դասավորվեցին փեսա-աներ հարաբերությունները:

 -Ամեն ինչ իր տեղն ընկավ, մեր հարաբերությունները եղել են ջերմ, փոխադարձ հարգանքի հիման վրա: Շատ եմ ափսոսում, որ նա այդքան շուտ հեռացավ կյանքից: Շատ անելիքներ ուներ: Նրա բացակայությունը շատ է զգացվում: Նա հրաշալի հայր ու սիրող ամուսին էր, անկրկնելի պապիկ, լավ ընկեր ու շատ լավ մարդ: Այսօր նրա գործը շարունակում են իր որդիները` Արտաշը և Տիգրանը: Նրանք նույնպես շատ լավ, հրաշալի տղաներ են, ինձ համար վաղուց արդեն եղբայրներ:

 -Գրիշա, երբևէ մտածե՞լ եք Հայաստան վերադառնալու մասին:

 -Ես ամեն օր եմ մտածում Հայաստան վերադառնալու մասին:

 -Վերջին անգամ ե՞րբ եք Հայաստան այցելել:

 -Երկու տարի առաջ:

 -ԱՄՆ մեկնելուց հետո Ձեր հարազատներին Ձեզ մո՞տ եք տարել, թե՞ նրանք ապրում են Հայաստանում:

 -Ոչ, այս տարիների ընթացքում եղբայրս է միայն մեկ անգամ ինձ հյուր եկել: Նա Ռուսաստանում է ապրում, հրաշալի ընտանիք ունի: Երբ եկավ, առաջարկեցի այստեղ ապրել, բայց հրաժարվեց` ասելով, որ երկար տարիներ է, հաստատվել է Ռուսաստանում, սա շատ լավ երկիր է, բայց իր համար չէ: Կցանկանայի, որ հայրս տեսներ իմ հաջողությունները, ընտանիքիս: Բայց կյանքը շատ դաժան գտնվեց նրա նկատմամբ: Կյանքից շուտ հեռացավ և չհասցրեց վայելել այդ ամենը: Մայրս ապրում է Երևանում, շատ հաճախ լինում է եղբորս մոտ: Արդեն իր գործերն ընթացքի մեջ են, շուտով կմիանա ինձ: Չենք թողնում, որ մեզ երկար կարոտի, հաճախ ենք լինում Հայաստանում: Ինչ վերաբերում է հարազատներիս, ապա ասեմ. ինչպես իմ, այնպես էլ բոլորի համար այս երկրում ապրելու տեղ կա, բայց ես առիթ չեմ հանդիսանա նրանց այստեղ բերելու: Եթե կցանկանան, թող գան, բոլորին էլ մեծ սիրով կընդունեմ… Այստեղ այնքան էլ հեշտ չի կայանալը, շատ դժվարություններ կան: Օտարությունը երբեմն շատ է ընկճում: Հայրենիքն ուրիշ բան է:

 -Բալիկներ ունե՞ք:

 -Այո, զույգ աղջիկներ ունեմ` Էլլան և Լիան: Նրանք ընդամենը 4 տարեկան են: Կինս շատ հոգատար մայր է, խելացի և անկրկնելի: Դաստիարակված անձնավորություն է, ինչը գալիս է իր ծնողներից: Նրա հայրիկի մեջ այնքան սեր ու նվիրում կար, որ չէր կարող այդ ամենն իր զավակներին չփոխանցել: Ես երջանիկ եմ, որ իմ ընտրությունը հենց իմ կինն է:

 -Ձեր բալիկները տիրապետո՞ւմ են հայերենին:

 -Ասեմ ավելին` նրանք դեռևս միայն հայերենին են տիրապետում:

 -Մկրտվա՞ծ են:

-Այո, նրանք արդեն հայ քրիստոնյա են: Նրանց մկրտությունը կայացավ նախորդ տարի` իրենց իսկ ծննդյան օրը: Կնքահայրն իմ լավ ընկեր և ժողովրդի սիրելի Արմենչիկն է: Նրա հետ արդեն ջերմ բարեկամներ դարձանք: Հպարտանում եմ իրենով, ուրախանում իր հաջողություններով:

 -Այժմ Ձեր կինն ինչո՞վ է զբաղվում այդտեղ. աշխատո՞ւմ է, թե՞գտնում եք, որ կնոջ տեղը խոհանոցում է ու երեխաների կողքին:

 -Երբեք այդպես չեմ մտածել: Բայց ասեմ, որ կինս հրաշալի խոհարար է, այդ հմտությունները ժառանգել է իր մայրիկից` իմ շատ սիրելի լուսահոգի զոքանչից: Այժմ կինս չի աշխատում, զբաղվում է երեխաների դաստիարակությամբ: Բայց նա շատ լավ ձայնային տվյալներ ունի, շատ լավ երգում է: Ուզում եմ շեշտել, որ նրան շա~տ եմ սիրում:

 -Կա՞ մի բան կյանքում, ինչի համար զղջացել եք:

-Զղջացե՞լ: Չգիտեմ, կան բաներ, որոնց պատճառով հիասթափություն եմ ապրել, բայց զղջման զգացողություններ չեմ ունեցել:

 -Շնորհակալ եմ անկեղծանալու համար: Ինչպե՞ս կեզրափակեք մեր զրույցը:

 -Ես ևս շնորհակալ եմ: Ուզում եմ, որ հայերն ամենուրեք միշտ լավ ապրեն: Թող աշխարհում խաղաղություն լինի, մարդիկ միշտ ժպտան, ուրախ լինեն ու անհոգ…

Նելլի Մարգարյան