Ամենաթունդ խմիչքներից մեկը. թո՞ւյն, դեղամիջո՞ց, թե՞ ապերետիվ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Աբսենտը, որն ամբողջ աշխարհում հայտնի է գրեթե բոլորին՝ անկախ իրենց սոցիալական կարգավիճակից, դիրքից, ունի հարուստ պատմություն: Այդ թունավոր կանաչ ըմպելիքը եվրոպացիներին ուղեկցել է ավելի քան մեկ դար, մինչև այն արգելվել է այն երկրներում, որտեղ առավել տարածված է եղել։

Սակայն ժամանակն անցել է, արգելքները վերացվել են, և հիմա մենք հնարավորություն ունենք փորձել ոչ միայն դասական ֆրանսիական կամ շվեյցարական աբսենտ, այլ նաև իտալական: Դրանցից է Xenta-ն՝ աշխարհի ամենատարածված ապրանքանիշերից մեկը: Դասական «Քսենտա» աբսենտն ունի ծանոթ վառ կանաչ գույն և դառը համ: Անիսոնից բացի, դրա արտադրության մեջ օգտագործվում են հիլ և օշինդր: Օշինդրն աճում է Ալպերում՝ առնվազն 2000 մետր բարձրության վրա: Ընդ որում, բույսի բոլոր մասերը չեն հավաքվում, այլ միայն ծաղկող գագաթները՝ իրենց արտաքին տերևներով: Հենց այդտեղ են գտնվում այն նյութերը, որոնք այդ աբսենտին տալիս են իր յուրահատուկ դառնությունը, որն այնքան հստակորեն այն տարբերակում է մյուս ոգելից խմիչքներից։

Հետաքրքիր է, որ հին հույները պատրաստում էին օշինդրի և անիսոնի ալկոհոլային թուրմեր, բայց որքանով հայտնի է, նրանք դրանք օգտագործում էին միայն արտաքին օգտագործման համար և միայն որպես դեղամիջոց: Դրանք օգտագործվում էին բազմաթիվ հիվանդությունների բուժման համար՝ ռևմատիզմից մինչև գինեկոլոգիական խնդիրներ: Շատ ավելի ուշ օշինդրի թուրմն սկսեց օգտագործվել նաև միջնադարյան Եվրոպայում՝ որպես բուժիչ միջոց: Այնտեղ այն նույնպես նշանակվում էր տարբեր հիվանդությունների, այդ թվում՝ ախորժակի խթանման համար: Ի վերջո, այդ դառը ըմպելիքը աստիճանաբար սկսեց օգտագործվել որպես ապերիտիվ, ապա ինքնուրույն ալկոհոլային խմիչք:

Էլիտան վայելում էր այն երկու եղանակով՝ կամ ջրով նոսրացնելով, որից աբսենտը պղտորվում է, կամ շաքարի վրա լցնելով, որը հետո այրում էին և թողնում, որ կաթի ըմպելիքի մեջ: Ստորին խավը աբսենտ էր խմում, քանի որ այն շատ ավելի էժան և թունդ էր, քան գինին և խաղողի հիմքով պատրաստված այլ սպիրտային ոգելից խմիչքները: Ի դեպ, աբսենտի անվերահսկելի օգտագործման դեպքում ալկոհոլային թունավորման բոլոր ախտանիշները սրվում են օշինդրի մեջ պարունակվող թույնի և, իհարկե, ալկոհոլի բարձր պարունակության պատճառով (աբսենտը ոչ թե ընդամենը 40 % է, այլ ամբողջ 70 %): Արդյունքում, Ֆրանսիայի բժիշկները սկսեցին տագնապ հնչեցնել. մարդիկ մահացու էին խմում։ Նրանց միացավ զինվորականությունը, որը չէր կարողանում բավարար քանակությամբ առողջ զինվորներ հավաքագրել, և 1915 թվականին աբսենտն արգելվեց։ Աստիճանաբար խմիչքը գրեթե կորցրեց իր ժողովրդականությունը, և դրա նորաձևությունը սկսեց վերածնվել միայն անցյալ դարի վերջին։ Եվ, բնականաբար, դա բոհեմական էլիտայի շնորհիվ էր, որը սիրում է տարօրինակն ու անսովորը։ Հենց այդ ժամանակ էլ շուկայում հայտնվեց Xenta աբսենտը, որին հաջորդեց դրա թափանցիկ տեսակը՝ Absent Xenta թորածը։ Այն պատրաստվում է նույն բաղադրիչներից, ինչ դասական աբսենտը, բայց արդյունքում ստացված թուրմը թորվում է։ Դրա շնորհիվ քլորոֆիլի կողմից խմիչքին հաղորդվող կանաչ գույնը անհետանում է, և աբսենտը դառնում է լիովին թափանցիկ՝ միաժամանակ պահպանելով իր յուրահատուկ համն ու բույրը։

ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում