Օգնության կրճատում, կուտակված պարտքեր. ինչպե՞ս են Արցախից բռնի տեղահանվածները գոյատևում Հայաստանում

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին 

Արցախից բռնի տեղահանված քաղաքացիները  սոցիալական աջակցության մեխանիզմների ներդրում են պահանջում, որոնք հաշվի կառնեն իրենց իրական կարիքները և հնարավորոթյուն կտան գոնե բնակարանային ծախսերը հոգալ։

Արցախից բռնի տեղահանված Վարդիթեր Հակոբյանի ընտանիքը դժվարին վիճակում է։ Միայնակ կինը դպրոցական տարիքի երեք երեխա է մեծացնում։ Պետական ​​օգնության չափը կազմում է 90 հազար դրամ, մինչդեռ միայն ամսական վարձը 130 հազար դրամ է։

«Եթե բնակարանատերը չմտներ մեր դրության մեջ, մենք վաղուց անօթևան կլինեինք՝ հաշվի առնելով կուտակված պարտքի չափը»,- նշել է կինը։

Հակոբյանի երեխաները, որոնք չեն կարողանում լուծել նույնիսկ տարրական կենցաղային խնդիրները, զրկված են արտադասարանական խմբակներին մասնակցելու հնարավորությունից։

Արցախից բռնի տեղահանվելուց հետո ընտանիքը լուրջ դժվարությունների է հանդիպել և ստիպված է եղել վաճառել իրենց ոսկե զարդերի մի մասը, իսկ մնացածը գրավ դնել։ Ընտանիքը հայտնվել է անելանելի վիճակում։

«Ես բացարձակապես ոչինչ չունեմ։ Եթե աջակցություն չստանանք, ստիպված կլինենք ապրել փողոցում՝ վրաններում»,- NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասել է կինը։

Նույնքան դժվարին իրավիճակի առջև է կանգնած նաև Ասկերանի շրջանի Իվանյան գյուղից բռնի տեղահանված վեց հոգանոց Մոսիսյանների ընտանիքը։

Նրանք բոլորը կարողացել են մեկ ավտոմեքենայով մի կերպ Երևան հասնել։

Ընտանիքը բաղկացած է տարեց տատիկից, նրա 74-ամյա հիվանդ ամուսնուց, հաշմանդամի սայլակին գամված որդուց, երկու թոռներից և հարսից՝ ընտանիքի միակ աշխատունակ անդամից։ Սակայն նա չի կարողանում համապատասխան աշխատանք գտնել, քանի որ պետք է հոգ տանի հիվանդ ամուսնու մասին։

Սկզբում նրանք կարողացել են լուծել իրենց խնդիրները՝ վաճառելով իրենց ոսկե զարդերը, սակայն հիմա ընտանիքը ապրուստի միջոց չունի։ Մինչդեռ նրանց կացարանի ամսական վարձավճարը կազմում է 150 հազար դրամ։ Միակ հույսը կենսաթոշակն է։

Հակոբյանների վեց հոգանոց ընտանիքը ևս կանգնած է գլխավերևում տանիքը կորցնելու վտանգի առջև։ Միայն մեկ անդամ է աշխատում և վաստակում է ընդամենը 180 հազար դրամ, որը բավարար չէ բնակարանի վարձը, կոմունալ ծառայությունները և առօրյա ծախսերը հոգալու համար: Ընտանիքը երկու երեխայի համար պետությունից ընդամենը 60 հազար դրամ նպաստ է ստանում: Նրանք այլ եկամտի աղբյուրներ չունեն։

Ընտանիքի հայրը հիշեցրեց, որ Արցախից տեղահանված քաղաքացիները մեկուկես տարի չեն ստացել 40 հազար դրամ + 10 հազար դրամ օգնությունը, որը նախկինում օգտագործվում էր բնակարանային ծախսերը հոգալու համար։

Այս ընտանիքների նման, արցախցի հազարավոր այլ ընտանիքներ նույնպես ապրում են պարտքերի մեջ և առանց պայծառ ապագայի հույսի: Նրանց համար կայուն սոցիալական աջակցությունը շքեղություն չէ, այլ փոքր աջակցություն, որը նրանց հնարավվորություն կտա խուսափել փողոցում հայտնվելուց։

Ըստ Արցախի պետնախարար Նժդեհ Իսկանդարյանի՝ տարածաշրջանից բռնի տեղահանված արցախցի քաղաքացիների համար նախատեսված բնակարանային ծրագիրը, որը Հայաստանում իրականացվում է երկու տարի, անարդյունավետ է։ «Պետք է երկարաժամկետ լուծում գտնվի, քանի որ արցախցի 20-30 հազար ընտանիքներից միայն 2000-ն է ապահովվել բնակարանով։ Դա հատկանշական է»,- NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում նշել է նա։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ