Հաճելի է, երբ զգում ես, որ ուզում ես ավելի մոտ լինել կողակցիդ, գուրգուրել ու նորից հիշեցնել, որ նա թանկ է քեզ համար. Լուսին Վարդանյան

Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան Դրամատիկական թատրոնի երիտասարդ դերասանուհի Լուսին Վարդանյանին հեռուստադիտողը էկրաններին հաճախ չի հանդիպում: Սակայն այս դեպքում պատճառը ոչ թե չպահանջվածությունն է, այլ դերասանուհու նախասիրությունը: Aysor.am-ը վերջինիս հետ զրուցել է ներկայիս գերզբաղվածության, սերիալային վերադարձի ու անձնական կյանքի մասին:

-Լուսին, ժամանակին Ձեզ հանդիպեցինք Հանրային հեռուստաընկերության «Հանուն սիրո» սերիալում: Այնուհետև, կարծեք, թե լռություն պահպանեցիք այդ ոլորտում: Ինչո՞ւ:

-Այո, այդ սերիալից հետո մերժում էի առաջարկները՝ փորձելով ընտրել ամենաորակյալը: Բայց այդպես էլ չեղավ այնպիսի նախագծի առաջարկ, որտեղ ինձ տեսնում էի: Իսկ հետո արդեն ամուսնացա, բալիկ ունեցա և ժամանակս տրամադրում էի ընտանիքիս:

-Բայց թատրոն, կարծեք թե, շուտ վերադարձաք:

-Ճիշտ եք նկատել, այո: Աղջիկս երկու ամսական էր, որ վերադարձա բեմական գործունեությանս, բայց խաղում էի միայն իմ ներկայացումները, որոնք ամսվա մեջ երկու-երեք անգամ էին լինում: Այժմ էլ նոր ներկայացում ենք պատրաստում, որը բեմադրում է Ժան Նշանյանը: Դերս, իր ժանրով և տեսակով, տարբերվում է մյուսներից: Գիտեք, արդեն շատ մեծ ցանկություն ունեի խաղալ դրամատիկ այնպիսի մի դեր, որով կկարողանամ որպես դերասան դրսևորել ամբողջ կարողություններս:

-Երիտասարդներն այսօր իրենց ինչպե՞ս են զգում թատրոնում: Ֆինանսական բավարարվածությունը համահո՞ւնչ է հոգևոր բավականությանը:

-Իմ թատրոնում ես ինձ գերազանց եմ զգում: Ինչո՞ւ իմ. որովհետև հենց այդպես եմ ընկալում: Չէի ցանկանա որևէ այլ թատրոնում աշխատել: Ինչ վերաբերում է ֆինանսի և հոգևորի հավասար բավարարությանը, ապա իհարկե համահունչ չէ, բայց այն, ինչ թատրոնն է տալիս, չի կարող չափվել որևէ ֆինանսական միավորով: Չեմ ժխտի, ցանկալի կլիներ թատրոնով շատ ավելին վաստակել, բայց միևնույն է, հանուն բարձր աշխատավարձի՝ երբևէ թատրոնը չեմ թողնի:

-Լուսին, էկրանային հանգստի շրջանը շարունակվո՞ւմ է:

-Վերջերս ռեժիսոր Քաջայր Հակոբյանից առաջարկ ստացա՝ նկարահանվել «Փորձաշրջան» գեղարվեստական ֆիլմում՝ գլխավոր դերում: Մեծ սիրով ընդունեցի առաջարկը: Շատ լավ անձնակազմ էր հավաքվել, նույնիսկ համաձայնել էին, որ փոքրիկիս ինձ հետ նկարահանման հրապարակ տանեմ՝ քաղաքից դուրս: Սակայն հետո որոշ տեխնիկական խնդիրներ առաջացան, ինչի պատճառով չստացվեց համագործակցությունը: Հուսով եմ՝ կփորձենք մյուս նախագծում միասին աշխատել: Այժմ առաջարկ ունեմ նկարահանվելու սերիալում: Նորից լավ կազմ է հավաքվել ու սիրով համաձայնել եմ:

-Եթե չեմ սխալվում, խոսքը «Կենտրոն» հեռուստաընկերության «Երանի» սերիալի մասին է: Ձեր կերպարի մասին մի փոքր կբացե՞ք փակագծերը:

-Այո, այդ սերիալի մասին է: Նախ ասեմ, որ խաղալու եմ Սոֆի Դևոյանի հետ, ինչն ինձ համար մեծ պատիվ է: Նրա աղջկան եմ մարմնավորելու: Բարի, իր ուժերի, համոզմունքների վրա վստահ, հաջողակ ու դրական աղջիկ է իմ կերպարանավորած Կամիլան: Սակայն հայրը ավտովթարից մահանում է ու Կամիլան, ով անսահման էր սիրում հորը, վրեժխնդրությամբ է լցվում: Փորձում է գտնել պատճառն ու պատժել սպանողին:

-Դուք գեղեցիկ արտաքինով, հետաքրքիր դերասանուհի եք, այն էլ ոչ ինքնուս՝ այլ Դրամատիկական թատրոնի: Ինձ թվում էր, Ձեզ պետք է հանդիպենք ամեն քայլափոխի՝ սերիալներում, գեղարվեստական ֆիլմերում:

-Շնորհակալ եմ…Կարծում եմ՝ պետք չէ նույն դերասանին հանդիպել ամեն քայլափոխի, ավելի լավ է՝ ճիշտ ժամանակին հայտնվել ճիշտ տեղում (ժպտում է): Ինչ վերաբերում է պահանջված դերասան լինելուն, իհարկե՝ հաճելի երևույթ է:

-Հետաքրքիր է, դերասանությունը Ձեր մանկությա՞ն երազանքն է եղել:

-Ոչ, չնայած ես մեծացել եմ արվեստասեր ընտանիքում: Նույնիսկ պապիկս ու տատիկս են մշակույթի մեծ երկրպագու եղել: Ես երազում էի երգչուհի դառնալ: Դա նաև մորս երազանքն էր ու նա դրա համար ամեն ինչ անում էր: «Հասմիկ» մանկական երաժշտական թատրոն-ստուդիան մայրիկինս ու մորաքրոջինս է, մինչև Թատերական ինստիտուտ ընդունվելը երկար տարիներ այնտեղ խաղացել եմ: Չեմ փոշմանել, որ այս ուղղությամբ գնացի ու բեմը ընտրեցի:

-Հայուհուն բնորոշ Ձեր արտաքինով՝ սև խոշոր աչքեր, կանոնավոր դիմագծեր, սև երկար մազեր՝ ի՞նչ կերպար կցանկանայիք ներկայացնել: Չէ՞ որ ամեն դերասան ունենում է իր երազած կերպարը:

-Հետաքրքիրն այն է, որ երբևէ չեմ երազել կոնկրետ ինչ-որ դերի մասին: Հավանաբար իմ երազած դերը կդառնա այն դերը, որն ինձ կատարսիսի (հոգու մաքրման) կհասցնի, ինձ բավարարված կզգամ որպես դերասանուհի, ասելիքս տեղ կհասցնեմ ու կհուզեմ (ժպտում է):

-Այսօր երիտասարդ դերասան-դերասանուհիները մի տեսակ խառնվել են շոու-բիզնեսի դաշտին: Ձեզ կարծեք թե հաջողվում է հեռու ու անհաղորդ մնալ այդ ամենից:

-Գիտեք, լավ չէ, երբ պրոֆեիոնալին և ոչ պրոֆեսիոնալին խառնում են իրար: Դա շատ է բարդացնում մեր աշխատանքը: Բայց այ ընկերներ ունենալ շոու-բիզնեսում՝ վատ բան չէ (ժպտում է):

-Լուսին, Ձեր դստրիկն արդեն 2 տարեկան է: Հատկապես այս գերզբաղված շրջանում ինչպե՞ս եք փոքրիկի հետ հարմարեցնում աշխատանքային առօրյան:

-Փորձում եմ համատեղել՝ չվնասելով երեխայիս զգացմունքները, չանտեսելով՝ պահանջները: Ի դեպ, նա շատ զգացմունքային է: Ուզում եմ, որ աղջիկս հպարտանա ինձնով (ժպտում է): Այ, նա դեռ երկու տարեկան է, բայց ես արդեն հպարտանում եմ իրենով:

-Ի՞նչ եք կարծում, ծնողների ճանապարհով կգնա՞:

-Նա յուրահատուկ երեխա է: Չեմ կարծում, որ մայրական բնազդն ինձ կխաբի, իսկապես շատ տաղանդավոր է: Չգիտեմ, ինչ բնագավառ կընտրի, բայց ես իրեն երբեք չեմ խանգարի: Վստահ եմ, ինչ մասնագետ էլ դառնա՝ անհատականություն է լինելու: Նրա արտահայտած մտքերը, էմոցիաները, տրամաբանությունն ու արտահայտչամիջոցները հաճախ զարմացնում են, և ոչ միայն ինձ: Թող սա որպես սուբյեկտիվ կարծիք չհնչի, իսկապես այդպես է: Բայց մի բան հաստատ է՝ իմ աղջիկն իմ կյանքի հրաշքն է:

-Խանդին ինչպե՞ս եք վերաբերում:

-Ասածս գուցեև տարօրինակ հնչի, բայց երբ չափի մեջ է, խանդը շատ գեղեցիկ բան է: Հաճելի է, երբ զգում ես, որ ուզում ես ավելի մոտ լինել կողակցիդ, գուրգուրել ու նորից հիշեցնել, որ նա թանկ է քեզ համար:

-Իսկ երբ անկառավարելի՞ է դառնում:

-Դա արդեն անբուժելի հիվանդության պես մի բան է, որը քայքայում է հոգիդ մինչև վերջ:

-Ներողամի՞տ եք:

-Անսահման ներողամիտ եմ, եթե տվյալ մարդը ինձ համար թանկ է: Կարող եմ, իհարկե, վիրավորանքից շատ չարանալ, բայց ի վերջո ներում եմ: Բայց հենց դա էլ ինձ երբեմն խանգարում է. մարդիկ կարծում են՝ իրենց ներել եմ, որովհետև ես եմ սխալվել: