«Ցանկացած բարձրացում՝ լինի այն քիչ, թե շատ, ազդելու է գնագոյ... ՏՆՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ
Մագիստրատուրայի, ասպիրանտուրայի և օրդինատուրայի աշխատող ուսա... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՅՍ ՕՐԸ (5 ՀՈՒՆԻՍԻ). Շախմատի համաշխարհային օլիմպի... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
ՊԵԿ նախագահի «համբերության բաժակն» էլ լցվեց ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
Մասնագետների կարիք կա, իսկ մասնագետներն սպասում են իրենց «աս... ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
Երևան, 06.Հունիս,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
Պատերազմի ժամանակ սեփական ապիկարության կամ այլ պատճառներով դարպասները բացած ու թշնամի-կորոնավիրուսի համար բարենպաստ միջավայր ստեղծողին, այո, հեռացնում են․ Արփինե Հովհաննիսյան Ստամոքսի համար դեղամիջոցը կարող է արդյունավետ լինել կորոնավիրուսի դեմ. հետազոտություն «Ցանկացած բարձրացում՝ լինի այն քիչ, թե շատ, ազդելու է գնագոյացման քաղաքականության վրա». թիրախում ջերմոցային տնտեսություններն են Հարցերի հարցը մնում է հակահամաճարակային ռազմավարության մշակումը․մինչև այս պահը եղած կամ չեղած ռազմավարությունը հնացած է․ Էլինար Վարդանյան «Հայրենիք» կուսակցության նախագահ Արթուր Վանեցյանը կոչ է անում համախմբել Տիկին Մակունցը մի ֆրակցիա չի կարող ղեկավարել, ժողովրդի անունից է խոսում. Գագիկ Համբարյան Որքան շատ է վարակվածների թիվը, այնքան շատ է ծանր և առանձնապես ծանր հիվանդների թիվը, մահացությունների թիվը ևս ավելանում է. վարչապետ Սոցիալական պատասխանատվությունը՝ Գագիկ Ծառուկյանի գործունեության հիմք Հիվանդանոցներում տեղ չլինելու պարագայում ստիպված ենք լինելու վերադառնալ տոտալ լոքդաունի. Փաշինյան Թանկարժեք մետաղների գները նվազել են Փաշինյանը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ քրեական գործեր հարուցելը կամ դրանով սպառնալը զուտ քաղաքական գործիք է իր ձեռքում․ Անդրանիկ Թևանյանը՝ վարչապետի խոսնակի հայտարարության մասին Մագիստրատուրայի, ասպիրանտուրայի և օրդինատուրայի աշխատող ուսանողների ուսվարձը կփոխհատուցվի նրանց վճարած եկամտային հարկից Հարավում կառուցվող նոր ճանապարհը Հադրութ քաղաքը Քաշաթաղի հարավային թևով կկապի Հայաստանին /տեսանյութ/ «Աղետը պետք է կանխել համերաշխության մթնոլորտում»․ Կաթողիկոս Ամենայն Հայոց 547 նոր դեպք, մահացել է 7 պացիենտ Տիգրան Ավինյան, Էդուարդ Մարտիրոսյան, Արսեն Թորոսյան. Ովքեր են ազատվելու պաշտոնից. «Հրապարակ» Գագիկ Ծառուկյանը կառավարությանը կոչ է անում վերջ տալ քաղաքական շանտաժին. Իվետա Տոնայան Պաշտոնի «բազարներն» Արցախում շարունակվում են. Հրապարակ Գագիկ Ծառուկյանը՝ կոնսենսուս ու կոնսոլիդացիայի կենտրոն Բարձր պաշտոններ թափուր են մնացել․ ե՞րբ կլինեն նոր նշանակումները․ «Ժողովուրդ»

Աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ինք­նու­թյու­նը որո­շե­լու հար­ցում Փա­շի­նյա­նը խճճվել է.որ­տե՞ղ են զար­գա­նում հիմ­նա­կան իրա­դար­ձու­թյուն­նե­րը

regnum.ru-ն «Իլհամ Ալիևը պետք է պահպանի Փաշինյանին» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի Ռուսաստանի համանախագահ Իգոր Պոպովը հայտարարել է, որ «այս տարվա դեկտեմբերի սկզբին ԵԱՀԿ արտգործնախարարների գագաթաժողովի շրջանակներում Բրատիսլավայում կարող է հանդիպում լինել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների միջև»:

 Բայց թե հակամարտության կողմերը կոնկրետ ինչի շուրջ կփորձեն բանակցել, ինչպես միշտ, մնում է յոթ կողպեքի ետևում: Ադրբեջանի արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովը, մատնանշելով ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի սեղանին դրված ինչ-որ փաստաթուղթ, որի պարունակությունը անհայտ է, «Իզվեստիա» գործակալությանը տված իր հարցազրույցում ասել է, որ «ցավոք, պետք է խոսել հանդիպման մասին, այլ ոչ թե բանակցությունների»: 

Այնպիսի զգացողություն է, որ Բաքուն և Երևանը բոլոր հանդիպումները սկսում են գրեթե զրոյից: Ավելին, Ադրբեջանը արդեն գաղտնի չի պահում այն փաստը, որ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման հարցում Հայաստանի նոր ղեկավարության վրա խաղադրույք դնելը իրեն չի արդարացրել: 

Թե ինչու էր Ալիևը խաղը այդ ուղղությամբ տանում, մնում է առեղծված: Եզրակացությունն այն է, որ նույնիսկ մարդասիրական հարցերի շուրջ պաշտոնական բանակցությունները ընկալվում են միայն որպես ռազմական գործողություններին այլընտրանք: 

Այնուամենայնիվ, ի՞նչ կա ներկայում: Ի վերջո, երբ նույն Փաշինյանը հայտարարում էր, որ «Լեռնային Ղարաբաղը Հայաստանն է, և վերջ», շատերը տարակուսում էին, թե ինչ է դա նշանակում: 

Պարզ էր միայն, որ այդ կարգախոսի գործնական իրականացումը հանգեցնում է առկա բանակցային գործընթացի խզման, և առիթ է ստեղծում Ադրբեջանի կողմից իրավիճակի սրման: 

Բայց Բաքուն, և ոչ միայն նա, գերադասել է հավատալ, որ «Փաշինյանը խաղում է ներքին լսարանի համար», և դա հաստատվում է իրադարձությունների հետագա ընթացքով: 

Հակամարտությունը կարգավորելու համար Երևանը մնում է նախորդ բանակցային ձևաչափում: 

Երբ Ալիևը Սոչիի «Վալդայ» համաժողովում հայտարարել է, որ «Ղարաբաղը Ադրբեջանն է, և բացականչական նշան», նրա խոսքերը ընկալվել են որպես Բաքվի կողմից պատասխան գործողություն կամ ցանկություն՝ թույլ չտալ Ստեփանակերտին մասնակցել բանակցային գործընթացին: 

Բայց Բաքուն ևս պաշտոնապես դուրս չի եկել բանակցություններից: 

Դրանով «մտքերի փոխհրաձգությունը» կարող էր ավարտվել, սակայն Ադրբեջանի նախագահը ավելի հեռուն է գնացել: 

Ելույթ ունենալով թյուրքալեզու պետությունների համագործակցության խորհրդում՝ նա ասել է, որ «Նախիջևանը անջատված է Ադրբեջանից, և նրանց միջև հնագույն ադրբեջանական երկիր Զանգեզուրն է, որի՝ Հայաստանին պատկանելը աշխարհագրական պառակտում է ստեղծել թյուրքական աշխարհում»: 

Սա արդեն աշխարհաքաղաքականություն է: Բայց ինչո՞ւ հենց հիմա է Ալիևը սկսել այդպիսի աշխարհաքաղաքական հորիզոններ նախանշել: 

Նախևառաջ, ըստ Բաքվի գնահատականների, Անդրկովկասում վերստեղծվում է 1920-ականների աշխարհաքաղաքական դրվածքը, երբ մոսկովյան բոլ շևիկները դաշինքի մեջ էին Անկարայի հետ: 

Ի՞նչ էր եղել այն ժամանակ: 

1920 թվականի ապրիլին Ադրբեջանը դարձել էր տարածաշրջանում առաջին խորհրդային պետությունը, և դրանում կարևոր դեր էր խաղացել ոչ ոքի կողմից չճանաչված քեմալական Թուրքիան, որը հույս ուներ ստանալ Մոսկվայի աջակցությունը: 

Եվ ստացավ: 

Հայաստանում իշխող դաշնակցականները նախ՝ դաշինքի մեջ էին ռուս գեներալ Դենիկինի հետ, իսկ հետո ամբողջովին վերաուղղել էին իրենց արտաքին քաղաքականությունը դեպի Անտանտ:

 Իսկ նրանք բոլորն ընդհանուր քաղաքական և գաղափարական հակառակորդներ էին Մոսկվայի, Բաքվի և Անկարայի համար: Հետևաբար, Բաքվի և Երևանի միջև ցանկացած վիճելի տարածքային խնդիր պետք է լուծվեր և գործնականում լուծվում էր հօգուտ Ադրբեջանի: Եվ դա ոչ այն պատճառով, որ Բաքուն ուներ էներգետիկ ռեսուրսներ: 

Այն ժամանակ Մոսկվայի նպատակն էր հեղափոխական գործընթացի նոր հիմնասյուն ստեղծելը, մուսուլմանական արևելքից համաշխարհային հեղափոխության կամուրջ գցել: 

Պատմական պարադոքսն այն է, որ Մոսկվան վերցրել էր պանթուրքական «Մեծ Թուրան» նախագիծը որպես հսկայական տարածքների խորհրդայնացման հնարավորություն: 

Բացի դա, Մոսկվան գործում էր նաև թյուրքական աշխարհի աշխարհագրական պառակտման սցենարով, և 1920 թվականի նոյեմբերի 30-ին որոշվել է Զանգեզուրը հանձնել Հայաստանին: 

Այս իմաստով, Ադրբեջանի նախագահը բացարձակապես ճիշտ է: Եվ հիմա նրա հաշվարկները կառուցված չեն ավազի վրա: 

Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո ուրվագծվել է Հայաստանի աշխարհաքաղաքական վերափոխման միտում դեպի Արևմուտք (դաշնակցական Հայաստանի նախորդ տարբերակով): 

Իսկ Ադրբեջանը, չնայած չի անդամակցում ՀԱՊԿ-ին և ԵԱՏՄ-ին, հաջողությամբ մխրճվելով Մոսկվայի և Անկարայի հարաբերությունների մեջ, ակտիվորեն զարգացնում է հարաբերությունները հիմնականում Մոսկվայի հետ (վերջին մուսավաթական կառավարության գործողությունների տարբերակով): 

Ալիևը զգացել է աշխարհաքաղաքական մեծ վերաձևման նախանշան և սկսել է դրա վրա դնել հիմնական շեշտը: Եթե նա կարողանա այս ուղղությամբ ամրապնդել իր արտաքին քաղաքականությունը, իհարկե, նրա առջև կարող են բացվել նաև ղարաբաղյան կարգավորման հարցում այլ հեռանկարներ: 

Ի վերջո, պարզապես Հայաստանի հետ պատերազմ սկսելը հիմարություն է և վտանգավոր: Հասկանալ ուժերի վերաբաշխումը ինչպես Մերձավոր Արևելքում, այնպես էլ Անդրկովկասում և սպասել հարմար պահի, դա պահանջում է դիվանագիտական մեծ հմտություն և փորձ: 

Հետևաբար, մինչև որոշակի պահ Ադրբեջանի նախագահը աչքի լույսի պես պետք է փայփայի ու պահպանի Փաշինյանին, որը աշխարհաքաղաքական ինքնությունը որոշելու հարցում խճճվել է այնպես, ինչպես հնում դաշնակցականներն էին խճճվել: 

Տրամաբանորեն, Հայաստանի վարչապետը պետք է լիներ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ամենահավատարիմ գործընկերը, բայց իրականում Ալիևն է: 

Այնպես որ, կարիք չկա որևէ սենսացիա ակնկալել Բրատիսլավայում Ադրբեջանի և Հայաստանի արտգործնախարարների առաջիկա հանդիպումից: Հիմնական իրադարձություններն այսօր այնտեղ չեն զարգանում:

Կամո Խաչիկյան

website by Sargssyan