Պետք է փոխել մեր ու զինվորի՝ ծառայության գնալու հոգեբանությունն ու անհրաժեշտության գիտակցումը

Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Բանակ գնալ պատրաստվող կամ արդեն ժամկետային ծառայող երիտասարդներից զինվորական ծառայության վերաբերյալ հաճախ ենք լսում հետևյալ ձևակերպումը. «Դե երկու տարի ա էլի, կծառայենք, կանցնի կգնա էլի...»: Շատերն են լսել նման ձևակերպում, շատերն են նման արտահայտություն արել: Շատերը, սակայն, դրան առանձնահատուկ որևէ կերպ չեն վերաբերվել, մինչդեռ դա շատ կարևոր ու հաճախ բավական վտանգավոր բովանդակության կրող ձևակերպում է:

Նման արտահայտությունը, բացի նրանից, որ ֆիքսում է մեր ու ծառայողի վերաբերմունքը ծառայության նկատմամբ առհասարակ, այն նաև իրավիճակ է ստեղծում, երբ բոլորը մի տեսակ «ցավակցական» ընկալմամբ են վերաբերվում երևույթին՝ դիտելով այն որպես անխուսափելի «չարիք» (ի դեպ, վերջին շրջանում որոշակի դրական փոփոխություններ, այնուամենայնիվ, կան այս մասով):

Այստեղ, իհարկե, հազար պատճառ ու հանգամանք կա, որ վերաբերմունքն այսպիսին է: «Օդից» ոչինչ չի լինում: Պատճառները շատ են. բանակի մասին իրական/կեղծ տեղեկատվությունը, բամբասանքներ, քարոզչություն/հակաքարոզչություն, ԶԼՄ-ների օբյեկտիվ ու երբեմն էլ խիստ սուբյեկտիվ/կեղծ տեղեկատվության տարածում, պատերազմի գործոն, փողոցային բարքեր ու բանակային առօրեայի վերաբերյալ ավագ ծառայողների՝ փորձի փոխանակման «դասեր», սպայի նկատմամբ ապրիորի վերաբերմունք, դպրոցի ռազմագիտական դասընթացների քիչ օգտակարություն և այլն: Մի խոսքով՝ հազար ու մի բան:

Երբ զինծառայությունից վերադարձած, կայացած ու սթափ զինվորի հետ խոսում ես ծառայության խնդիրներից, առաջիններից մեկը, որ նշում է, զինծառայության նկատմամբ շատ-շատ զինվորների (ու նաև որոշ սպաների) վերաբերմունքն է, անլրջությունը, որը երբեմն հանգեցնում է ճակատագրական հետևանքերի: Հավանաբար հենց ընկալումն է պետք փոխել ու շոշափելի փաստերով ապացուցել ծառայության գնացող նորակոչիկի ծնողներին ու հենց նրան, որ ինքը ոչ միայն ուղղակի պետք է ծառայի, ուղղակի «վատնի» իր կյանքի զինծառայության «730 օրը», այլ լուծի թերևս իր ու պետության փոխհարաբերությունների ամենից կարևոր՝ պետության ռազմական անվտանգության խնդիրը: Ծառայություն, որի ժամանակ ոչ թե պետք է ժամանակ վատնի, այլ ամեն րոպեն օգտագործի իր համար հմտություն ձեռք բերելու, առավել խելամիտ ու զգուշավոր, մտածող լինելու վրա: «Էնքան որ ծառայեցինք, եկանք» ձևակերպումը պետք է բնաջնջել, քանզի անլրջացնում է պետության անվտանգության ապահովման մեր պարտավորվածության նկատմամբ վերաբերմունքը:

«Ուղղակի ծառայել»-ը այլևս պետք է ոչ բավարար լինի... Զինծառայողը բանակից պետք է կոնկրետ ձեռքբերումներով վերադառնա, իսկ զինծառայությունը պետք է դառնա մրցունակության կարևոր գործոն: