Թաթուլ Մանասերյան. «Կադրային քաղաքականությունը հեռու է բավարար լինելուց»

Տնտեսագետն առաջարկում է 7 նախարարություն թողնել

Ապրիլի 9-ից լիովին ուժի մեջ մտնող Սահմանադրության պահանջների և այդ հանգամանքով պայմանավորվածփոփոխությունների արդյունքում ՀՀ նախագահի աշխատակազմի հաստիքային միավորների թիվը չի գերազանցի 155-ը: Ընդհանուր առմամբ՝ փոփոխություններից հետո վարչապետի և նախագահի հաստիքային միավորների թիվը, ըստ հայտարարվածի, 68-ով պակաս է լինելու ու կազմելու է 755 հաստիքային միավոր:

Տնտեսագետ Թաթուլ Մանասերյանը Past.am-ի հետ զրույցում անդրադառնալով սպասվելիք փոփոխություններին, խոսեց հատկապես ճիշտ կադրային քաղաքականության մասին:

«Չեմ տիրապետում այն մանրամասներին, թե վերոնշյալում ինչ գործառույթներ ունեցող հաստիքների մասին է խոսքը: Առանց դրա դատողություն անելն արդար չէ: Ամեն դեպքում ճիշտ կլինի խոսել ոչ թե նախագահի կամ վարչապետի աշխատակազմի մասին, այլ նրա, որ և՛ ՀՀ նախագահը և վարչապետը պետք է կադրեր ընտրեն՝ ըստ գործառույթների անհրաժեշտության: Կարծում եմ՝ պակաս կարևոր չէ անդրադառնալ նախարարությունների թվին ու աշխատակազմին: Իմ մտահոգությունն ավելի շատ այն է, որ Հայաստանում 18 նախարարություն ունենալը շռայլություն է (օրենքի նոր նախագծով 17 նախարարություն կգործի խմբ. ): Մեր ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ նախարարությունների ուղիղ կեսը կարող է մնալ, եթե, իհարկե, ոչ ավելի քիչ: Ես, օրինակ, կառաջարկեի ընդամենը 7 նախարարություն թողնել: Նախարարությունների կեսը պահպանելով՝ կարող են լիարժեք կատարվել այն գործառույթները, որոնք այսօր դրված են բոլոր նախարարությունների վրա: Հաշվի առնենք նաև այն, որ գործառույթները շատ հաճախ կրկնվում են, ինչը տնտեսական անվտանգության ու հանրային կառավարման համակարգի արդյունավետության տեսանկյունից լրջագույն խնդիր է»,-ասաց տնտեսագետը:

Հարցին, թե պետական համակարգում կադրային քաղաքականությունն ինչպե՞ս է կատարվում, օպտիմալացման գաղափարից զատ՝ գլխավորը չպե՞տք է արդյոք մասնագիտական որակը լինի, Թ. Մանասերյանը պատասխանեց. «Բնականաբար: Բացի այդ՝ կադրային քաղաքականություն ասելով, մենք չպետք է դիտարկենք այն փաստը, թե ովքեր են նախարարները: Պետք է տեսնենք, թե ովքեր են ամենացածր և միջին օղակների աշխատողները: Այստեղ մենք լրջագույն խնդիրներ ունենք: Եվ կարծում եմ, որ կադրային քաղաքականությունը հեռու է բավարար լինելուց: Բացի այդ՝ բազմաթիվ օրինակներ կան, որոնց դեպքում առանցքային օղակները ղեկավարում են բացարձակ դիլետանտ մարդիկ՝ փորձն է ցույց տալիս, բնավ անձնական կամ սուբյեկտիվ կարծիք չէ: Ավելի ճիշտ կլինի, որ մարդկանց աշխատանքը գնահատելու համար չափորոշիչներ սահմանվեն: Կամ պետք է խրախուսեն կամ էլ պատժամիջոցներ կիրառեն այն աշխատակիցների նկատմամբ, ովքեր ձախողում են այս կամ այն ծրագիրը կամ այս կամ այն ոլորտի զարգացումը: Իմ խորին համոզմամբ՝ պետական կառույցները գոնե յուրաքանչյուր եռամսյակի վերջում պետք է հաշվետու լինեն հասարակությանը և ներկայացնեն կատարած աշխատանքի արդյունքները»

Թաթուլ Մանասերյանը շեշտեց բոլոր առումներով թափանցիկ մրցույթներ իրականացնելու անհրաժեշտության մասին:

«Ինձ համար բոլորովին ընդունելի չէ, որ ես, որպես հարկատու, վճարում եմ գումարներ, որոնք վերածվում են, օրինակ, «Ռազմավարական նախաձեռնությունների կենտրոնի» աշխատակիցներին տրվող աշխատավարձի: Ես չգիտեմ, թե այնտեղ ով է աշխատում կամ ինչ է անում: Նույնը կարող եմ ասել ՀՀ զարգացման հիմանդրամի և այլ կառույցների մասին: Վստահ եմ, որ այնտեղ մրցույթ չի եղել, ուղղակի նշանակումներ են լինում: Մինչդեռ այդ պրակտիկային պետք է վերջ տալ: Եթե ոչ բանիմաց մարդիկ պատասխանատու աշխատանքի են նշանակվում, սա նպաստում է նրան, որ նման աշխատանք կատարելու համար գիտելիք ձեռք բերած մարդկանց մոտ կորում է մոտիվացիան: Մի կողմ դնենք նաև այն հանգամանքը, որ բավականին բարձր աշխատավարձ է սահմանված: Այսինքն՝ կադրային քաղաքականությունը լրջագույն խնդիրներ ունի և դրանք օր առաջ պետք է լուծել»,-նշեց տնտեսագետը:

Հարցին, թե մրցութային փուլն ինչպե՞ս պետք է անցկացվի, որ բացառվեն սուբյեկտիվ գործոնները, մեր զրուցակիցը պատասխանեց. «Տարիներ շարունակ հորջորջում են այն մասին, որ քաղացիական հասարակության հետ իբր սերտ համագործակցություն պետք է ծավալվի կամ արդեն իսկ ծավալվում է: Իրականում նման բան գոյություն չունի: Մեծ մասը գրպանային հասարակական կազմակերպություններ են, որոնք կառավարության այս կամ այն օղակի հետ համագործակցում են: Իսկ այն հ/կ -ները, որոնք բավականին համարձակ դիրքորոշում ունեն, մեծ մասամբ շրջանցվում են: Հազվադեպ է լինում, որ այդ հ/կ-ներին հաշվի են առնում: Նույն մրցույթների դեպքում հանձնաժողովները պետք է բաղկացած լինեն ոչ թե չինովնիկներից, այլ հիմնականում հասարակության մեջ լուրջ հեղինակություն ունեցող անձանցից, մասնագետներից ու քաղհասարակության ներկայացուցիչներից: Այդ դեպքում արդեն կարելի է օբյեկտիվություն և արդար ընտրություն ակնկալել: Այլապես մենք ի վիճակի չենք լինի իրագործել սեղանին դրված անգամ ամենահանճարեղ ծրագիրը»:

 

Աննա Բադալյան