Սերժ Սարգ­սյա­նը խո­սեց... խո­սե­լու մա­սին

Նախօրեին Սերժ Սարգսյանը խոսեց։ Իհարկե, երրորդ նախագահի խոսքում քաղաքական գնահատականները բացակայում էին, ու այս առումով գուցե ոմանց սպասելիքները չարդարացան, իսկ մյուսներն էլ չարախնդացին։

Սակայն պակաս կարևոր չէ երկու հանգամանք։ Արդյո՞ք Սարգսյանի լակոնիկ ելույթն այնպես էր կազմակերպված, որ դա ժամանակագրորեն գրեթե համընկնի նրա հրաժարականի առաջին տարեդարձի հետ, թե՞ ամեն բան պատահական էր ստացվել։

Եթե ընդունենք, որ համընկնումը պատահական չէր, ապա Սարգսյանի թիմի մարտավարական քայլն այնքան էլ համարժեք չէ, որովհետև հասարակության մեծամասնության մոտ նրա հրաժարականի փաստը գոնե առայժմ դրական ասոցացիաներ է առաջացնում։ Մյուս կողմից՝ ՀՀԿ առաջնորդի խոսքի կառուցվածքը հիմքեր չի տալիս ենթադրելու, որ նրա խոսքը հարմարեցված էր հայտնի իրադարձությունների տարեդարձին։

Մյուս ուշագրավ հանգամանքն այն է, որ վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում հրապարակային ելույթներով կամ հոդվածներով հանդես եկան նախկին համակարգի երեք առանցքային գործիչներ՝ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը դիմեց եվրոպական կառույցների ղեկավարներին, Վատիկանում ՀՀ նախկին դեսպան Միքայել Մինասյանը ծավալուն հոդված հրապարակեց ռուսական հեղինակավոր թերթերից մեկում ու, վերջապես, Սերժ Սարգսյանը կարճ ելույթ ունեցավ ՀՀԿ երիտասարդների առջև։ Դավադրական տեսության կողմնակիցները միանգամից ուղղակի կապ կտեսնեն այս իրադարձությունների միջև։ Նման ուղղակի կապ, իհարկե, գոյություն չունի ու լինել չի կարող։ Նշված երեք գործիչների օրակարգերը միանգամայն տարբեր են. երկրորդ նախագահը գտնվում է անազատության մեջ ու, բնականաբար, դիմում է ինքնապաշտպանության և իրավունքների պաշտպանության, Միքայել Մինասյանը, թերևս, փորձում է հիմքեր ստեղծել քաղաքական նախաձեռնության համար, իսկ Սերժ Սարգսյանն առայժմ չի ձևակերպել իր նոր քաղաքական առաքելությունը։ Իհարկե, երբ «նախկիններն» ակտիվանում են, դա յուրօրինակ ազդակ է, որ «նորերի» մոտ ամեն ինչ չէ, որ կարգին է։ Ի վերջո, «նախկինների» թեման կարող էր նույնիսկ ակտուալ չլինել, եթե նոր Հայաստանի քաղաքական օրակարգն ավելի բովանդակային լիներ՝ ներառելով ապագային միտված ծրագրեր կամ դրանց դիսկուրսը։

Մյուս կողմից՝ զարմանալի է, որ նոր Հայաստանում, որտեղ դոմինանտ են հռչակվել սերն ու համերաշխությունը, նման արտառոց աժիոտաժ է ձևավորվում որևէ գործչի ասելիքի առումով։ Սերժ Սարգսյանի կողմնակիցները անընդհատ ակնարկում են, որ «հեսա շեֆը կխոսի»՝ ստեղծելով խորհրդավորության պատրանք։ Իրականում պարզ է, որ Սարգսյանի ասելիքը չի կարող իր մեջ սկանդալային կամ էպատաժային բաղադրիչներ պարունակել, ու պետք է հրաժարվել միֆականությունից։ Մյուս կողմից՝ անհասկանալի է հեղափոխության կողմնակիցների անհանդուրժողականությունը նախկին համակարգի գործիչների, այդ թվում՝ Սերժ Սարգսյանի ելույթի հանդեպ։

Մենք իրապես ուզում ենք հավատալ, որ հեղափոխությունից հետո Հայաստանը դարձել է ավելի դեմոկրատական, ըստ այդմ՝ ցանկացած գործիչ խոսելու, իր կարծիքը ներկայացնելու, նաև քաղաքական հայտ ներկայացնելու իրավունք ունի ու նաև անպատկառություն չպետք է համարել, եթե, ասենք, Սերժ Սարգսյանը կամ ՀՀԿ-ն որոշեն մասնակցել առաջիկա որևէ ընտրությունների։ Դա նրանց իրավունքն է, ի վերջո՝ որոշողը ժողովուրդն է, ու որևէ մեկն իրավունք չունի սահմանափակել հասարակության ընտրության իրավունքը:

Սակայն վերադառնամ Սերժ Սարգսյանի նախօրեի ելույթին։ Ինքնին փաստը քաղաքական է, որովհետև երբ երրորդ նախագահը տևական դադարից հետո հրապարակայնացնում է հանդիպումը կուսակցության երիտասարդների հետ, նա, անկասկած, ուղերձ է հասցեագրում, որ շարունակում է մնալ քաղաքականության մեջ, ավելին՝ օրակարգային է համարում ՀՀԿ-ի ռեբրենդինգը։ Սերժ Սարգսյանը երեկ ասել է, որ երբ ժամանակը գա, բոլոր հարցերին կպատասխանի: «Կարող է հարցերի քչություն լինել, պատասխանների քչություն չի լինի»,-ասել է նա:

Սերժ Սարգսյանը, թերևս, ճիշտ մարտավարություն է ընտրել, որովհետև հեղափոխությունից մեկ տարի հետո, ճիշտ է՝ բացարձակապես ոչ 5-6 ամիս առաջվա նման, սակայն դեռ բարձր է նոր իշխանության վարկանիշը, ու նա հասկանում է, որ իր ցանկացած խոսք դառնալու է սեփական անձի դեմ հակաքարոզչություն սանձազերծելու առիթ։ Մյուս կողմից՝ Սարգսյանը նույնպես նոր Հայաստանին ադապտացվելու անհրաժեշտություն ունի, որովհետև նոր իրականության պայմաններում լսելի չեն դառնալու հին օրակարգերն ու հռետորաբանությունը։ Թերևս երրորդ նախագահը որոշել է սկսել ՀՀԿ ռեբրենդինգից, ու պատահական չէ, որ նա մեկ տարի հետո «հայտնվեց» երիտասարդների միջավայրում՝ նաև սելֆիներով։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ