Տնտեսության մեջ «ընդդեմ»-ներ չկան

Օրերս Արարատի մարզում տեղի ունեցավ «Իմ քայլը հանուն Արարատի մարզի» ներդրումային բիզնես ծրագրերի ֆորումը: Նիկոլ Փաշինյանի ելույթի հիմնական առանցքը տնտեսական հեղափոխությունն էր։ Այստեղ միանգամից հարց է առաջանում՝ ՀՀ տնտեսության մեջ իրո՞ք կատարվել են փոփոխություններ, որ տնտեսական հեղափոխության նախադրյալներ լինեն: Գյուղատնտեսությամբ ու զբոսաշրջությամբ երկիրը կդառնա՞ բարձր տեխնոլոգիական: Կաթիլային ոռոգման մասին խոսողները պատկերացնո՞ւմ են համակարգի ներդրման գինը: Կաթիլային ոռոգումը փրկություն է, բայց Իսրայելում: Նույնիսկ եթե Հայաստանում, ինչպես Իսրայելում է, ջուրն էժան լինի նրանց համար, որ մեկ հեկտարից ավելի շատ բերք են ստանում: Իսրայելի 60 %-ն անապատ է, իսկ Հայաստանում ջրի 70 % կորուստ ունենք: ՀՀ ջրային ավազանի ջրի հիմնական մասը հոսում է Թուրքիա: Կաթիլային ոռոգումը ոչինչ չի տա, քանի լուծված չեն սերմնացուի, անասունների սելեկցիայի, մշակաբույսերի տեսակի ծրագրման, ապահովագրության, կոոպերացիայի, կարկտահարությունից պաշտպանության հարցերը:

Ի դեպ՝ պատմության մեջ որոշակի ուսումնասիրություն կատարելով՝ պարզ է դառնում, որ դեռևս 1999 թ. ամռանը Վազգեն Սարգսյանը ջրի հարցով արտագնա խորհրդակցություն էր կազմակերպել՝ ոլորտի պատասխանատուներին ու մասնագետներին Արարատի մարզ տանելով: Դեռ այն ժամանակ էր նա խնդիր դնում ՀՀ ջրային պաշարների քարտեզ ունենալը՝ խորքային ջրեր, արտեզյան ջրեր, ջրամբարներ, գոլորշացման մակարդակի հաշվառում: Նաև ասում էր, որ հեռանկարում ջուրը սիմվոլիկ գնով պիտի գյուղացուն տրվի՝ գյուղմթերքի արտահանումն էժանացնելով: 

Ըստ էության, քանի՞ խորհրդաժողով է պետք, որ վարչապետն ու կառավարությունը հասկանան՝ գյուղատնտեսությամբ ու զբոսաշրջությամբ արդյունաբերական հեղափոխություն չես անի, փողն արդյունաբերության մեջ է, իսկ արդյունաբերության վերականգնումը կառավարության օրակարգում առաջնահերթություն չէ:

Այն հանգամանքը, որ Նիկոլ Փաշինյանը քանիցս խոսում է, որ ՀՀ-ում վերջին մեկ տարվա ընթացքում 50000 աշխատատեղ է ավելացել, ընդամենը այս կամ այն ոլորտից քերված ու բացահայտված փաստեր են. իհարկե, նման պրիմիտիվ քայլերով տնտեսության զարգացում չես իրականացնի: Կարևոր է փաստել նաև, որ վարչապետն անընդհատ զուգահեռներ է անցկացնում քաղաքական ու տնտեսական հեղափոխությունների միջև՝ հույսը դնելով մարդկանց գլխում աղքատության հաղթահարման վրա: Նա պետք է մտածի, որ ինքը ՀՀ ամենահպարտ քաղաքացին է, որ ամենից շատ պիտի մտածի արդյունաբերության զարգացման մասին: Մի կարևոր բան ևս՝ եթե քաղաքականության մեջ առ այսօր աշխատում է «ընդդեմի» սկզբունքը, տնտեսության մեջ «ընդդեմ» չկա:

Դեկտեմբերի 9-ի ընտրություններից անցել է չորս ամիս, ինչը միանշանակ, գերկարճ ժամանակ չէ, հակառակը՝ անցած 4 ամիսները պիտի լինեին համակարգային փոփոխությունների ներկայացման ու հիմնավորման շրջան, որ մնացած 4 տարում հնարավոր լինեին փոփոխությունները: Հեղափոխությունից հետո անցած մեկ տարում մենք նույնիսկ չունենք պետական ձևավորված ու գործող համակարգ, հայեցակարգ կամ ծրագիր, որ առարկայական է դարձնում տնտեսական հեղափոխության հնարավորությունը: Փոխարենն ավելի ու ավելի հաճախ ենք լսում թվեր ու վիճակագրական հաջողությունների հայտարարություններ, իսկ կյանքի որակը փաստացի նույնն է: Չէ, ներողություն, զգալիորեն վատացել է:

ԱՆԴՐԱՆԻԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ