Փա­շի­նյա­նը հա­կա­սում է ինքն իրեն և նա­հան­ջում

Վարչապետ Փաշինյանի հարցազրույցը «Ազատություն» ռադիոկայանին թողնում է հակասական տպավորություններ: Այդ հարցազրույցի համար առիթ է դարձել Վենետիկի հանձնաժողովի արձանագրությունը, որում տրվել են Հայաստանի իշխանության համար ոչ ցանկալի իրավական գնահատականներ: Եվ պատահական չէր, որ հարցազրույցի առյուծի բաժինը նվիրված էր հենց այդ խնդրին: Փաշինյանն, ըստ էության, ցույց տվեց, որ նահաջում է Վենետիկի հանձնաժողովի եզրակացություններից հետո: Եթե մինչ այս նա պնդում էր, թե դատավորներին վեթթինգի են ենթարկելու, ապա հարցազրույցում ասում է բոլորովին այլ բան:

Նա ընդգծել է, որ եթե քննարկմամբ պարզվի, որ վթթինգը նպատակահարմար չէ, այլ մեթոդ կկիրառվի. «Ես չեմ ամաչի ասել, որ քննարկեցինք, տեսանք՝ վեթթինգը հարմար չի, եկեք վեթթինգ չանենք, ուրիշ բան անենք: Ուզում էի ասել՝ օրինակ բեթթինգ, բայց էդ ավելի վատ բառ է»,ասել է Փաշինյանը:

Սա բացահայտ նահանջ է նախկինում հռչակած դիրքորոշումից: Փաշինյանի ամբողջ հարցազրույցը կառուցված է նախկինում իր ասածներին հակասելու վրա: Հարցին, թե ինչ կասի այն դժգոհությունների հետ կապված, որ երկրում այսօր կա վատ կառավարում, Փաշինյանը պատասխանում է, որ այո, կա վատ կառավարում, մինչդեռ ընդամենը մեկ ամիս առաջ Ազգային ժողովում նա փայլուն էր գնահատում կառավարության աշխատանքը:

Սակայն ընդունելով, որ վատ է կառավարվում, բոլորովին իրեն նկատի չունի, նա շատ սահուն կերպով վերապահում է անում. «Կա՞ ՀՀ-ում այսօր վատ կառավարում, իհարկե կա, բայց ի՞նչ կապ ունի դրա հետ նոր երիատասարդ թիմը: Եկեք պատկերացնենք կառավարման համակարգը, դա 1-2 տոկոս նոր եկած երիտասարդ թիմն է և 98 տոկոս կառավարման համակարգը, որն ունեցել ենք իշխանափոխությունից առաջ»,- նշել է նա: Ստացվում է, որ Փաշինյանն իր թիմով փայլուն է աշխատում, իսկ ահա պետական համակարգի 98 տոկոսը վատ է աշխատում: 

Փաշինյանը չի խուսափում օգտագործել այնպիսի բառապաշար, որը հազվադեպ կարելի է լսել բարձր դիրք զբաղեցնող պետական պաշտոնյայի շուրթերից: Նա անթույլատրելիորեն կոպիտ ու անհարգալից է արտահայտվել հատկապես դատավորների հասցեին. «Փոխանակ մի տարվա ընթացքում դատական համակարգը ինքնամաքրվեր, գնացել իրենց հին տերերին են փնտրում, դռների տակ վնգստում են, որ եկեք մեզ տիրություն արեք, մեզ համար խաշ ու քյաբաբ էիք ուղարկում:

Սա անհամատեղելի է նոր Հայաստանի հետ: Սա նախկին կոռուպցիոն համակարգի դատական համակարգ է»,-ասում է Փաշինյանը: Նրան վրդովեցրել է հատկապես Սահմանադրական դատարանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը: Փաշինյանը ՀՀ նախկին նախագահ Սերժ Սարգսյանին, ՍԴ նախագահ Հրայր Թովմասյանին և ՍԴ նախկին նախագահ Գագիկ Հարությունյանին փաստացի մեղադրեց կոռուպցիոն պայմանավորվածություններ ունենալով՝ իշխանությունը յուրացնելու մեջ:

«Գագիկ Հարությունյանին արագ դասավորել են, ասել են՝ առ քո փայը՝ ԲԴԽ-ն, Հրայր Թովմասյանը Սերժ Սարգսյանին ասել է՝ շեֆ ջան, քեզ սարքում ենք ցմահ վարչապետ, մեզ էլ ինչ կտաս-կտաս: Ինքն էլ ասել է՝ մեր մեջ հարցեր կա՞ն, դու էլ ցմահ կդառնաս ՍԴ նախագահ: ՍԴ-ն բուդկայի նման սեփականաշնորհել է Սահմանադրական դատարանը»,հայտարարել է Փաշինյանը:

Սա շատ պատասխանատու հայտարարություն է, որը պետք է ունենա իրավական հետևանքներ: Կլինե՞ն արդյոք նման հետևանքներ, կիմանանք առաջիկայում:

Բայց առայժմ հիմքեր ունենք մտածելու, որ այդ խոսքերը նույն ճակատագրին կարժանանան, ինչպես «թալանածը մինչև վերջին կոպեկը բյուջե հետ բերելու» ու համանման այլ բոցաշունչ հայտարարությունները: Փաշինյանը պնդում է, որ ՍԴ-ն ընտրվել է մի խորհրդարանի կողմից, որը ձևավորվել է ընտրակաշառքներով

Բայց չէ՞ որ հենց ինքը և ՀՀ նախագահը նույնպես ընտրվել են այդ խորհրդարանի կողմից: Իսկ մինչև հեղափոխությունը Փաշինյանն ընդունել էր ընտրությունների արդյունքները և չէր հրաժարվել ընտրակաշառքով ընտրված խորհրդարանի պատգամավորի մանդատից: Սակայն հարցազրույցում էականն այն է, թե ինչպես է վարչապետը պատկերացնում ժողովրդավարությունը և իրավունքի գերակայությունը:

Նա պնդում է, որ միշտ էլ հնարավորություն ունի միջամտել դատական իշխանության գործերին և ճնշումներ գործադրել, սակայն չի արել: Մինչեռ նրա գործնական քայլերը խոսում են հակառակի մասին:

Այսօր ՍԴ-ն, անգամ եթե կապված է նախկին իշխանությունների հետ, հենց միայն դրանով էլ այն եզակի մարմինն է, որ լիովին անկախ է Փաշինյանի դիկտատից:

Եթե կան այնտեղ կոռումպացված հանցագործ պաշտոնյաներ, ապա թող իրավապահ համակարգը զբաղվի նրանցով, եթե դատավորը կայացրել է ապօրինի որոշում, ապա թող իրավական ընթացակարգերով կրի պատասխանատվություն: Չէ՞ որ այլևս չկա այն իշխանությունը, որը նրանց հովանավորում էր: Մինչդեռ Փաշինյանը կոնկրետ քաղաքական ճնշում է բանեցնում իշխանության այն ճյուղի վրա, որը պետք է լիովին զերծ լինի քաղաքականացվելուց:

Ընդ որում, ակնհայտորեն մեկ անձի հետ կապված քրեական գործի պատճառով: Վենետիկի հանձնաժողովը արձանագրել է հենց դա, որ այս գործընթացներում չկա իրավական տրամաբանություն:

Խորհրդարանը Փաշինյանի վերահսկողության տակ է, իսկ այդ խորհրդարանը ՍԴ և ԲԴԽ անդամներ ընտրեց` ելնելով ոչ թե թեկնածուների մասնագիտական որակներից, այլ թե որքանով են նրանք պրոիշխանական: Ինչո՞վ է այսօրվա խորհրդարանը իր հլու-հնազանդությամբ տարբերվում նախորդներից: Եթե Փաշինյանը սկզբունք է հռչակում այն, որ նախկին կոռումպացված իշխանության հետ կապ ունեցող մարդիկ անհամատեղելի են «Նոր Հայաստանի» հետ, ապա ինչպե՞ս հասկանալ ուժային կառույցների ղեկավար պաշտոններում, նախարարների կարգավիճակում նախկին իշխանության հետ ոչ պակաս լավ աշխատած կադրերի նշանակումը:

Հետևաբար այստեղ կա տրամաբանական հակասություն: Կարելի է ասել, որ Սահմանադրական դատարանն իսկապես այսօր անկախ է գործադիրից ու օրենսդիրից առավել, քան երբևէ: Թե որքանով է այն իշխանության քիմքին դուրեկան, այլ հարց է:

Փաշինյանը նշում է, որ իր ամենամեծ ձեռքբերումը ժողովրդավարությունն է, բայց նա, ըստ էության, ձգտում է մենիշխանության, ավելի կոնկրետ՝ բացարձակ անձնիշխանության:

ՏԻԳՐԱՆ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ