Ինչո՞ւ Ալիեւը նորից սկսեց խոսել Հայաստանով անցնող միջանցքի մասին. Ալեքսանդր Իսկանդարյանի կարծիքը

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Ինձ չի թվում, որ Ալիևը սկզբունքորեն նոր բան է ասել, այսպես կոչված, «Զանգեզուրի միջանցքի» վերաբերյալ։ Այս մասին NEWS.am-ի «Ուժի գործոն» հաղորդման ժամանակ ասել է քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։

Նա հիշեցրեց, որ քաղաքական գործիչները բառեր են օգտագործում իրենց քաղաքական նպատակներին հասնելու համար և կոչ արեց Ալիևի ասածին մոտենալ այս համատեքստում։

«Ադրբեջանի դիրքորոշումը 2020 թվականի պատերազմից առաջ բավականին կայուն էր, միանգամայն պարզ, շատ հասկանալի և ավելի կայուն, քան հայկական դիրքորոշումը։ Բաքուն ուզում էր ձեռք բերել Լեռնային Ղարաբաղը և թքած ուներ ժողովրդի վրա: Այսօր Ադրբեջանը ստացել է Լեռնային Ղարաբաղը, և այնտեղ հայեր չկան։ Թվում է, թե Բաքուն հասել է իր նպատակներին, և հնարավոր է բարելավել հարաբերությունները, բայց դա տեղի չի ունեցել ոչ ադրբեջանական, ոչ էլ թուրքական տեսանկյունից»,- հավելեց Իսկանդարյանը։

Նա նշեց, որ դա նշանակում է, որ ճնշումները Հայաստանի վրա շարունակվում են։

Իսկանդարյանի գնահատմամբ՝ Ադրբեջանի նպատակը ոչ թե կոնկրետ միջանցք կամ կոնկրետ քառակուսի կիլոմետր է, այլ ճնշումը Հայաստանի վրա, քանի դեռ դա թույլ է տալիս միջազգային իրավիճակը, քանի դեռ ուժերի ներկայիս կոնֆիգուրացիան դա թույլ է տալիս՝ հաշվի առնելով, որ միջազգային բոլոր խաղացողները զբաղված են:

«Այդ ճնշումն իրականացվում է տարբեր ձևերով՝ երբեմն կրակելով, երբեմն դիվանագիտական, երբեմն դիսկուրսիվ։ Երբեմն դիսկուրսիվ ճնշումն ինքնանպատակ է Ալիևի և ներքաղաքական կյանքի համար, որպեսզի հայերի թշնամու կերպարի շուրջ համախմբեն բնակչությանը:

Որևէ մեկը լրջորեն կարծում է, որ Ալիևին հետաքրքրում է, թե ինչ է գրված Հայաստանի անկախության հռչակագրո՞ւմ։ Իսկապե՞ս կարելի է լրջորեն խոսել Հայաստանի կողմից գնված զենքերը վերադարձնելու մասին։ Ինչ-որ մեկը լրջորեն կարծում է, որ Ալիևը չի՞ կարող հաշվել, ինչի համար էլ նա ադրբեջանցիների համար աղաղակող թվեր է բերում, որոնք, իր կարծիքով, պետք է տեղափոխվեն Հայաստան։ «Ոչ, իհարկե ոչ, սա ճնշում գործադրելու միջոց է»,- ասաց փորձագետը։

Նա բացատրեց, որ Ադրբեջանի իրական նպատակը խաղաղությունը կամ նույնիսկ միջանցքը չէ, այլ այն, որ Հայաստանը հնարավորինս թույլ լինի, որպեսզի նրա արտաքին քաղաքականությունը կախված դառնա Բաքվից։

«Եթե նրա այս թեզերը բավարարվեն, վաղը նորերը կհայտնվեն։ Մի պահ նա սայթաքում թույլ տվեց՝ ասելով, որ «Հայաստանի ղեկավարն ամենուր ներկայացնում է «Խաղաղության խաչմերուկ» նախագիծը, բայց ես պետք է լինեմ այն ​​ներկայացնողը»։ Նա ուզում է ասել, որ Հայաստանը, եթե ինչ-որ բան է ուզում, թող գնա ոչ թե Լոնդոն, Փարիզ ու Մոսկվա, այլ իր մոտ, որպեսզի ինքը հրաման տա բավարարել կամ չբավարարել հայկական որոշ պահանջներ։

Հնարավոր է, որ Ալիևի այս դիսկուրսը կարող է շարունակվել տարիներ շարունակ։ Երկրորդ տարբերակն այն է, որ դա կարող է հանգեցնել ռազմական գործողության: Չեմ կարծում, որ այս պահին դրա հավանականությունը շատ մեծ է: Բայց դա չի կարելի բացառել, մանավանդ, որ տեխնիկապես դժվար թե Ադրբեջանի համար լուրջ խնդիր առաջանա, քանի որ Բաքուն զինվում է կատաղի տեմպերով, իսկ դա անհամեմատելի է Հայաստանի հետ։

Այն, ինչ կարող է խանգարել նրան, կապ չունի Հայաստանի հետ։

Ալիևի ռեժիմը տիպիկ աշխարհիկ մերձավորարևելյան միապետություն է։ Ալիևն ուզում է ավելի պատկառելի երևալ, գրավել հարևան պետության տարածքը, որը ոչ թե ԼՂՀ-ն է, այլ ճանաչված պետություն, և այդ զավթված տարածքով ապրանքներ տեղափոխել Եվրոպա Թուրքիայով, թեև տեղափոխելու շատ բան չկա։ «Հայաստանով անցնող միջանցքը ոչ թե տնտեսական, այլ աշխարհաքաղաքական նախագիծ է»,- նշեց Իսկանդարյանը։

Ինչ վերաբերում է պատերազմի հավանականությանը, ապա, նրա կարծիքով, դա կախված չէ հայտարարություններից կամ պայմանագրերից։

 Հետևեք մեզ՝ այստեղ