Ինչո՞ւ Սյունիքում անչափահասները հայտնվեցին «ադրբեջանական տարածքներում»

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Քաղաքականության մեջ գործում է «ոսկե կանոն», երբ քննադատության մեջ վիրավորանքները չափազանց մեծ տեղ են գրավում, կամ առաջնային հարցը իր տեղը զիջում է երկրորդականին, բուն ասելիքը դառնում է զրո, ինչն էլ ձեռնտու է ամենից առաջ քննադատության թիրախին։

Երբ երեկ մեր անչափահաս հայրենակիցները մոլորվեցին ու հայտնվեցին «ադրբեջանական տարածքներում», միանգամից բոլորի ուշադրության կենտրոնում հայտնվեց Փաշինյանի շնորհավորանքը ադրբեջանցիներին՝ Կուրբան Բայրամի առիթով, ու ուշադրությունից դուրս մնաց գլխավորը՝ անչափահաս տղաները չէին հայտնվի «ադրբեջանական տարածքներում», եթե Նիկոլ Փաշինյանն այդ տարածքները չհանձներ Ադրբեջանին, այսինքն՝ Փաշինյանի հայրենահանձնման ու անվտանգային համակարգի ոչնչացման փաստը երկրորդվեց ինչ-որ շնորհավորանքի։

Քննադատության նման հոսքը լիովին ձեռնտու է Փաշինյանին, ավելին՝ նա ինքը կարող է գեներացնել բազմաթիվ նման դրվագներ, ինչն էլ, ի դեպ, անում է՝ վերջնարդյունքում փոխելով հարցերի կարևորության հերթականությունն ու աստիճանը։

Իհարկե, Կուրբան Բայրամի առթիվ շնորհավորանքը մատնանշում է Փաշինյանի անինքնասիրության հերթական դրսևորումը, վախվորած ու քծնող կեցվածքը Ալիևի առաջ, սակայն նախ՝ Նիկոլ Փաշինյանը չունի որևէ արժեհամակարգ, նման գնահատականները նրան չեն վիրավորում, նա զուրկ է կարմիր գծերից ու չի խորշում անգամ քիթը մարդկանց անկողիններ մտցնելուց, հետևաբար նման գնահատականներն ու որակումներն ամենևին նրան չեն վիրավորում, երկրորդը իր քծնանքը նա կարող է տեղավորել «պետական քաղաքականության, դիվանագիտության ու հարաբերությունների կարգավորման» շղարշի ներքո։

Իսկ դավաճանությունը, կապիտուլյացիան, հայրենահանձնումը, արտաքին քաղաքականության տապալումը, թուրք-ադրբեջանական շահերի սպասարկումը, միակողմանի զիջումների անվերջանալի շղթան, Հայաստանի Հանրապետության՝ որպես քաղաքական գործոն ոչնչացնելը, ազգային արժեքների ժխտումն ու ուրացումը ոչ միայն մատնանշում են նրա՝ որպես քաղաքական գործիչ լինելու անկարողությունն ու ողորմելիությունը, այլև նրա պաշտոնավարման ողջ աղետը։

Ըստ այդմ՝ Նիկոլ Փաշինյանին ոչ թե պետք է վիրավորել, այլև քննադատել փաստարկված ու անդադար բարձրաձայնել նրա բերած ու բերվող ազգային ողբերգությունների շղթան։ Վերջապես, վիրավորանքը քաղաքական կատեգորիա չէ, քաղաքական պայքարում թույլ ու հաջողության չբերող գործիքակազմ է, որը, էլի եմ ուզում շեշտել, խիստ ձեռտու է հենց իշխանությանը։ Վիրավորանքին պատասխան վիրավորանք ու վերջ, գլխավոր խնդիրների թաղում։ Իհարկե, վիրավորանքներից խուսափել երբեմն չի լինում, շատ հաճախ էլ այդ վիրավորանքներն արդարացված են, սակայն ընդդիմադիր հայացքներ ունեցող մարդիկ ու հատկապես ընդդիմադիր ուժերը պետք է այնպես «դոզավորեն» այդ վիրավորանքը, որ այն չդառնա քաղաքական թիվ մեկ օրակարգային հարց, ինչն էլ, ցավոք, այսօր տեղի է ունեցել։

Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանի Հանրապետության միակ ղեկավարն է, որը պաշտոնապես քիթը մտցրեց մարդկանց անկողիններ ու այլոց անձնական կյանքի քննարկումը հասցրեց պետական մակարդակի, ու քաղաքական օրակարգերի նման դեգրադացիան ծառայում է միայն ու միմիայն նրա շահերին։

Այսօր քաղաքական օրակարգում գոյություն չունի այլևս Արցախ, չկան Սյունիքի, Վայոց Ձորի, Գեղարքունիքի, Տավուշի մարզերից օպուկացված ու հանձնված տարածքներ, չկա Արարատի մարզի Տիգրանաշենի հանձնման վտանգ, չկա «Զանգեզուրի միջանցքի» տրամադրման հեռանկար, չկա ադրբեջանցիներին Հայաստանում բնակեցնելու խոստում, կան միայն կույսեր ու ոչ կույսեր։

Կարեն Կարապետյան

Հետևեք մեզ՝ այստեղ