Նոր Քեմպ Դեվիդ-Մյունխենյան թուղթ-դատապարտված աղբ դառնալու․ Հրայր Կամենդատյան

Թրամփը – պետք է իրեն հերոսի պես ներկայացնի նախընտրական հոլովակում։ Մնացածը՝ մեր հողը, մեր Ջերմուկը, մեր գերիները, իր համար երկրորդական են։

Հայաստանի ներկայիս իշխանությունները – սա իրենց համար գունավոր կարկատան է սեփական պարտվողականության վրայով։ Ներքին քարոզչությամբ կասեն՝ «խաղաղություն բերեցինք», բայց այս թուղթը կպատռվի հենց որ Նոր Հայաստանը ոտքի կանգնի։

Ադրբեջանը – ձեռք է բերում միջազգային վկայագիր, թե իբր խաղաղություն է ուզում, մինչ Բաքվի բանտերում շարունակում են խոշտանգել մեր գերիներին։

Նոր քաղաքական ուժերը Մյունխենյան այս թղթերը դեն են նետելու՝ նույն տեղ, որտեղ պատմության աղբը պահում է բոլոր դավադիր ստորագրությունները։ Ոչ մի ազգի ապագա չի կառուցվում թղթի վրա, որի տակ չկա արժանապատվություն և ուժ։

Իսկ ինչով դասավորվեց Քեմպ Դևիդյան համաձայնագիրը ստորագրողների ապագան՞։

Քեմփ Դևիդի համաձայնագրի երեք ստորագրողներից յուրաքանչյուրի ճակատագիրը շատ խոսուն է․

1. Անվար Սադաթ (Եգիպտոս) – 1978-ին ստորագրեց, 1981-ի հոկտեմբերի 6-ին Կահիրեում սպանվեց սեփական բանակի զինվորների կողմից՝ ռազմական շքերթի ժամանակ։ Պատճառը՝ դավաճան համարվեց արաբական աշխարհում և սեփական երկրում, քանի որ պաշտոնապես ճանաչեց Իսրայելը։

2. Մենախեմ Բեգին (Իսրայել) – սկզբում իր երկրում վաստակեց համբավ, բայց հետագայում Լիբանանի պատերազմի և ներքին ճնշումների պատճառով 1983-ին հրաժարական տվեց ու ամբողջովին հեռացավ քաղաքականությունից։ Վերջին տարիները անցկացրեց մեկուսացած, դեպրեսիայի մեջ։

3. Ջիմի Քարթեր (ԱՄՆ) – քաղաքական առումով չկարողացավ վերաինտեգրվել նախագահի պաշտոնից հետո (մեկ ժամկետով էր նախագահ)․ հաջորդ ընտրություններում պարտվեց Ռոնալդ Ռեյգանին։ Թեև հետագայում հայտնի դարձավ որպես «խաղաղության» Նոբելյան մրցանակակիր, բայց ամերիկյան քաղաքական վերնախավում երկար ժամանակ համարվում էր թույլ և անհաջող նախագահ։

Եզրակացություն – Քեմփ Դևիդի թղթերը բոլորի համար ունեցան ծանր հետևանքներ․ մեկը սպանվեց, մեկը քաղաքականապես փլուզվեց, մեկը դուրս մղվեց իշխանությունից։

Նման «խաղաղության թղթերը» սովորաբար կործանում են ստորագրողների քաղաքական ապագան։