Ի վերջո, Փաշինյանն ու Աննա Հակոբյանը զագսավորված եղե՞լ են

Փաշինյան-Հակոբյան զույգը տարիներ շարունակ փորձել է հանրությանը  ներկայանալ է որպես «օրինակելի» ընտանիք։ Սիրո, աջակցության, ընտանեկան ջերմության մասին հրապարակային խոստովանություններ, միասնականության մասին ուղերձներ, ընտանեկան լուսանկարներ, դժվարությունները միասին հաղթահարելու մասին փոդքասթեր և այլն։ Սակայն, Նիկոլ Փաշինյանի կինը՝ Աննա Հակոբյանը, օրեր առաջ տեսանյութով հայտարարեց իրենց քաղաքացիական ամուսնության ավարտի մասին։ Ավելի ուշ նա տեղեկացրեց նաև կառավարական առանձնատունը լքելու մասին։

Առաջին հայացքից, զույգի ամուսնալուծության հարցն իր անձնական խնդիրն է, և որևէ մեկին չպետք է վերաբերի, բայց արդյո՞ք Փաշինյանի դեպքում ևս մենք չպետք է որևէ հարց ունենանք։ Ըստ էության, երկրի առաջին դեմքն է ամուսնալուծվում ու հարցեր են առաջանում. գոնե այն մասով, թե մինչ այս պահը՝ ութ տարի առաջին տիկնոջ դերը ստանձնած Աննա Հակոբյանին ի՞նչ է սպասվում, կամ ոչ հենց իրեն, այլ այն մարդուն, որ թույլ է տվել Փաշինյանի ոչ օրինական կնոջը վայելել «իշխանության բարիքները»։

Հարցն էլ ավելի է ամրապնդվում, երբ հենց ինքը՝ Աննա Հակոբյանն է հայտարարում, որ հակակոռուպցիոնը հնարավոր է գնա իր հետևից։ Այսինքն՝ բոլոր հիմքերը կան հստակ հարց բարձրացնելու՝ Աննա Հակոբյանը երբևէ եղե՞լ է Փաշինյանի օրինական կինը, որքա՞ն ժամանակ է օրենքի սահմաններում ներկայացել որպես առաջին տիկին։ 

Հիշեցնենք, որ 2024 թվականին զույգը հայտարարել էր, որ ո՛չ ԶԱԳՍ-ով, ո՛չ եկեղեցով ամուսնացած չէ։ Այդ հայտարարությունը լայն քննարկումների առիթ էր  դարձել նաև այն ժամանակ, բայց ինչպես միշտ ծածկադմփոց արվեց, հարցը լղոզվեց և վերջ։ Հիմա էլ՝ 2026-ին, հայտարարվում է «քաղաքացիական ամուսնության ավարտի» մասին։ Մինչդեռ շաբաթներ առաջ արդարադատության նախարարության մեր աղբյուրները վստահեցնում էին, որ զույգը զագսավորվել է։ 

Ի վերջո, ի՞նչ է եղել իրականում, Փաշինյանի և Հակոբյանի ամուսնությունը ե՞րբ է օրինական գրանցում ունեցել և ե՞րբ է ավարտվել։  Այս հարցի պատասխանը ստանալու համար MediaHub-ը գրավոր հարցում է ուղարկել Արդարադատության նախարարություն։

Պատասխանը, սակայն, ոչնչի մասին էր։ Նախարարությունը, հղում անելով «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» օրենքի 4-րդ հոդվածի 2-րդ մասին, նշել է, որ անձնական տվյալները չեն կարող տրամադրվել առանց տվյալների սուբյեկտի համաձայնության։ Նշվում է նաև «Տեղեկատվության ազատության մասին» օրենքի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասը և «Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մասին» օրենքի 7-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, ըստ որոնց՝ քաղաքացիական կացության ակտերի վերաբերյալ տեղեկությունները տրամադրվում են միայն սահմանափակ շրջանակի մարմիններին կամ տվյալների սուբյեկտին։

Իրավական տեսանկյունից նախարարության պատասխանը հիմնավորված է․ օրենքը պաշտպանում է մարդու անձնական տվյալները։ Սակայն քաղաքական ու հանրային տեսանկյունից հարցը մնում է բաց։ Երբ ընտանեկան հարաբերությունները տարիներ շարունակ դառնում են քաղաքական հաղորդակցության մաս, երբ ընտանեկան կերպարը օգտագործվում է հանրային վստահություն ձևավորելու համար, ապա այն արդեն որպես «մասնավոր կյանք» չի ընկալվում։

Սա ոչ թե անձնական կյանքի մանրամասների հրապարակման պահանջ է, այլ պարզ հարց՝ պետական առաջին դեմքի ներկայացրած կենսագրական փաստերի ճշգրտման համար։ Հանրային պաշտոն զբաղեցնող անձանց դեպքում թափանցիկությունը միշտ էլ ավելի բարձր դեր պիտի ունենա։