«Մայքլ»․ ևս մեկ կենսագրական ֆիլմ՝ «թիթեռնիկի կյանք ունեցող» ժապավենների շարքում

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին            

Վերջապես, հայկական կինոթատրոններում ևս էկրաններ բարձրացավ տարվա ամենասպասված կենսագրական ֆիլմը՝ նվիրված փոփի արքա Մայքլ Ջեքսոնին: Անկասկած, արտիստը հակասական կերպար է, և այդ պատճառով առավել հետաքրքիր է տեսնել, թե ինչպես է ռեժիսորը մոտեցել երգչի կենսագրությանը՝ ինչ է ընդգծել, ինչ է անտեսել, որտեղ է գեղեցկացրել և ինչի վրա բավարար չափով չի կենտրոնացել։

Փոփ երաժշտության արքայի կյանքին նվիրված ժապավենը, ռեժիսոր Անտուան Ֆուկուայիի ներկայացմամբ, պատմում է Մայքլ Ջեքսոնի կյանքի և ստեղծագործության ամենակարևոր փուլերի մասին՝ սկսած մանկությունից մինչև նրա վերջին շրջագայությունը ընտանեկան խմբի կազմում։

Գլխավոր դերը կատարել է փոփ արքայի զարմիկը՝ Ջաֆար Ջեքսոնը։ Գերազանց դիմահարդարումն ու զգեստների դիզայնը կգրավեն դիտողի ուշադրությունը, հատկապես «Thriller» տեսահոլովակի նկարահանումներին նվիրված դրվագում և Մայքլ Ջեքսոնի համերգային ելույթների հատվածներում։ Հաշվի առնելով, որ սա Ջաֆար Ջեքսոնի էկրանային դեբյուտն է, նա շատ լավ է կատարում իր աշխատանքը՝ փոխանցելով երգչի ամաչկոտությունն ու նրա լեգենդար բեմական ներկայությունը։ Քոլման Դոմինգոն նույնպես լավ է կատարել Մայքլի հոր և խմբի պրոդյուսերի դերը, որի նկատմամբ ոչինչ չես զգում, բացի արհամարհանքից։ Եվ թեև հոր և որդու հարաբերությունների խնդիրները էկրանին ներկայացված են բավականին մակերեսորեն, միևնույն է պարզ է դառնում, թե ինչու Մայքլը չէր ցանկանում որևէ կապ ունենալ նրա հետ։

Ֆիլմի մնացած մասը կամ չափազանց քաղցր է, կամ էլ զուրկ է համից, ինչպես հնացած գազավորված ըմպելիքը։ Որոշ երկխոսություններում հերոսի խոսքը այլ կերպարների հետ այնքան անմխիթար ու չափազանց զգացմունքային է, որ գրեթե անհնար է ընկալել։ Իսկ ավելի դրամատիկ հատվածներում հաճախ չի հերիքում խորությունը, հատկապես Մայքլի՝ հոր հետ հարաբերությունների և միայնության մասին հատվածներում, որոնք նա փոխհատուցել է էկզոտիկ կենդանիներ բուծելով։ Չնայած, փաստեր են ներկայացված, ֆիլմը չի բացահայտում, թե իրականում ինչն էր նրա խնդիրների ու տառապանքների աղբյուրը։ Եվ հենց այստեղ է, որ խորության պակասն առավել զգացվում է՝ թեև այն հաջողությամբ քողարկվում է պատմվող իրադարձությունների դինամիկայով։

Թվում է՝ սա բոլոր կենսագրական ֆիլմերի բնորոշ մի յուրահատուկ «համաճարակ» է։ Ֆրեդի Մերկուրին «Բոհեմական ռապսոդիա»-ում, Կոկո Շանելը «Կոկո մինչև Շանել»-ում, Բոբ Դիլանը «Բոբ Դիլան. Անհայտ»-ում, Ռոբի Ուիլյամսը «Դառնալ ավելի լավ»-ում, Սթիվեն Հոքինգը «Ամեն ինչի տեսություն»-ում, Էլվիս Փրեսլին համանուն ֆիլմում, ինչպես նաև «Պրիսցիլա. Էլվիսը և ես» ֆիլմում, Շառլ Ազնավուրը «Մսյո Ազնավուր»-ում և ևս տասնյակ օրինակներ։

Նրանք իրենց ֆիլմերում ներկայացվում են գրեթե որպես երկնային էակներ, որոնք խոնարհվել են մահկանացուների մակարդակին՝ իրենց տաղանդով աշխարհը պարգևատրելու համար։ Իսկ նրանց անձի հակասական կողմերն ու կենսագրության մութ անկյունները ներկայացվում են ընդամենը որպես մարդկային թերության փոքր շեղումներ։ Այս հմայող վիրուսը մեծապես բացատրվում է նրանով, որ կենսագրական ֆիլմերը ժապավեններ են, որոնք ուղղված են հիմնականում երկրպագուներին և, հետևաբար, սուբյեկտիվ բնույթի հանդիսատեսին։

Ակնհայտ է, որ նման մասշտաբի հանրային գործիչների մասին ֆիլմ նկարահանելը, որոնք դարձել են լեգենդներ, արդեն իսկ մեծ ռիսկ է, բայց ժամանակակից կինեմատոգրաֆը արդեն մի քանի տասնամյակ ապացուցում է, որ անխոհեմությունն ու քաջությունը գրեթե հոմանիշներ են։ Վերջին հիսուն տարվա ընթացքում կինոյի նկատմամբ սպասումները զգալիորեն նվազել են, և այդ պատճառով ցանկացած մարդ, որը թեկուզ մի փոքր քննադատում է կենսագրական ժանրի ֆիլմերը, արագորեն պիտակավորվում է որպես «ձանձրալի», ուստի թողնենք, որ ժամանակը իր գործը անի և հետևենք՝ արդյոք կպահպանվի՞ այս ֆիլմի հիշատակը նույնիսկ մեկ տարի անց և որքան սպասված կլինի այն շարունակությունը, որի մասին ֆիլմը ակնարկում է ողջ ընթացքում։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ