Սերժ Սարգսյանից նեղացածները

Ասում են Դալլաքյան Վիկտորը, նույն այն Դալլաքյան Վիկտորը, որը վերջերս ՀՀԿ-ից դուրս գալու հայտարարություն արեց (պարզվում է նա մտել էր ՀՀԿ), և անհանգստանում էր իր անվտանգության մասին, որոշել է կուսակցություն բացել՝ անունն էլ՝ «Երրորդ հանրապետություն»։ Այս հերթական կուսացության բացումը ոչինչով արտառոց չէր լինի, քանի որ Հայաստանում վաղուց ի վեր գործում է կուսակցություն բացելու արատավոր պրակտիկան, որովհետև այստեղ կուսացությունները չեն կազմում, չեն ձևավորում, չեն ստեղծում կամ հիմնում այլ պարզապես բացում են, այնպես ինչպես կբացեին որևէ կրպակ, որը կզբաղվեր ծխախոտի կամ փքաբլիթների վաճառքով։  Սակայն այս հանգամանքը  թողնելով՝ անդրադառնանք Դալլաքյանի՝ կուսակցություն բացելու ուշագրավ կողմերին։

Պարզվում է՝ նույն չար լեզուների պնդմամբ, Դալլաքյանի կուսակցության  մեջ է լինելու նաև Պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանը, որը վերջերս հայտարարեց, որ կհրաժարվի ՀԱՊԿ քարտուղարի պաշտոնից, եթե իրեն առաջարկեն։ Թերևս Օհանյանը ի սկզբանե գիտեր, որ ոչ միայն իրեն չեն առաջարկելու այդ պաշտոնը, այլև ընդհանրապես այդ հարցը հետաձգվելու է, բայց դա մի կողմ։

Առավել հետաքրքիր են Դալաքյանի ու Օհանյանի մուտքը խիստ ընդդիմադիր դաշտ մեկնաբանություները, որոնց համաձայն այս երկու գործիչները տարիներ շարունակ գործելով վարչակարգի մեջ ու վարչակարգի հետ ուս-ուսի տված, ինչ-որ մի պահի հանկարծ սկսել են գիտակցել, որ իրենց տեղը ընդդիմադիր դաշտում է, իսկ իրենց միակ նպատակը չարիքի իշխանության հեռացումը։ Ի դեպ մի գործիչ էլ կար, որ չարիքի իշխանությունից ուզում էր ազատվել, հիշում ենք չենք մոռացել, թե ինչ եղավ հետո։  Բայց չէ, կներեք,  մի փոքր կարծես թե թյուրիմացություն տեղի ունեցավ, պարզվում է որ ոչ թե նշված պատճառներով են այս գործիչները կուսակցություն «բացում», այլ համաձայն մեր լրատվամիջոցների «լավատեղյակ աղբյուրների» ու մեկնաբանողների, նրանք պարզապես նեղացած են Սերժ Սարգսյանից։

Այ սա արդեն չափազանց զարմանալի է, քանի որ որպես կանոն Սերժ Սարգսյանը որևէ մեկին նեղացած բաց չի թողնում, Սերժ Սարգսյանը նեղացած չթողեց անգամ Գագիկ Ծառուկյանին։ Կամ մյուս կողմից եթե այս գործիչները քաղաքականություն են փորձում մտնել այնպիսի ապաքաղաքական հիմնավորմամբ, ինչպիսին նեղացածի բրենդն է, ապա ինչ կարող են նրանք տալ հասարակությանը կամ պետությանը։ Չնայած նման սպասելիքները Դալլաքյանից, Օհանյանից կամ նմանտիպ այլ գործիչներից, փոքր ինչ ծիծաղելի են, քանի որ Սերժ Սարգսյանին ու վարչակարգին ամենաշատ հայհոյողները մեր արատավոր քաղաքական իրականության մեջ վարչակարգի ամենավստահելի ծառաներն են։ Այնպես որ Դալլաքյանի ու Օհանյանի Երրորդ հանրապետության պարագայում ամեն ինչ առավելագույնս հասկանալի է։